Srirangapankajam

February 15, 2009

Pesum Arangam-33

Filed under: PESUM ARANGAM — srirangapankajam @ 9:10 pm

Chapter-33
13.02.2009

பாதுகையில் பதிக்கப் பெற்றுள்ள இந்திரநீலக்கல்லினைப் பார்த்து ஸ்வாமி தேசிகர் ‘கோரஸம்ஸரண கர்மநாசிநீ’ என்று வர்ணிக்கின்றார். ‘கோர’ என்றால் பாபத்தை உண்டுபண்ணுகின்ற என்று பொருள். ‘ஸம்ஸரண’ பிறப்பதும் இறப்பதுமான என்று பொருள்.

பாதுகையில் பதிக்கப்பெற்றுள்ள இந்திர நீலக்கற்கள் அமிருதமாகிற மழையை பெய்விக்கின்ற இருண்ட மேககூட்டம் போல் காட்சியளிக்கின்றது.
இது, கடும் கோடையைப் போக்கி லோகத்தினைக் காப்பாற்றும் மழையை போன்று, பாபத்தை உண்டு பண்ணும் பிறவிதனை போக்கி ஜனங்களை உஜ்ஜீவிக்கின்றது என்கிறார்.

ஆழ்வார் ஆச்சார்யர்களின் பாசுரங்களின் கருத்துக்களை உள்ளபடி அறிந்தவன், இவ்வுலகத்தின் தொடர்பினால் ஏற்படும் இன்னல்களிலிருந்து விடுபட்டு, மீண்டும் பிறவி எடுப்பதில்லை!

சதமக மணிபங்கை: உந்மயூகைர் திசந்தீ
சரணம் உபகதாநாம் ரங்கநாதேந ஸாம்யம் !
ப்ரதயஸி ஜகதி த்வம் பாதுகே! ஹைதுகாநாம்
உபநிஷதுபகீதாம் தத்க்ரதுந்யாயவார்த்தாம் !!698!!

‘சரணம் உபகதாநாம்’ உன்னையே சரணம் என்றடைந்தவர்களுக்கு ‘ரங்கநாதேந சாம்யம்” ஸ்ரீரங்கநாதன் போல் ஆவதை ‘திசந்தீ’ கொடுக்கின்றாய்!

பாதுகையில் இந்திரநீலகற்கள் இழைக்கப்பெற்றுள்ளன. இதனுடைய வர்ணம் பெருமாளுடைய திருமேனி காந்தி போலுள்ளது. இந்த காந்தி ஸேவிக்க
வருகின்றவர்களையும், பெரியபெருமாளைப் போல் கருப்பாக்கி விடுகின்றது.

உபநிஷத்துக்களில் ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லப்பட்டுள்ளது.
ஒருவன் தான் தனக்கு ஒரு ஸங்கதி வரவேண்டும் – இடைவிடாது அதைப்பற்றியே நினைத்தால், முயற்சித்தால், அது அவனுக்கு வந்துவிடுமென்று சொல்கின்றது.

ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களிலுள்ள கருத்துக்களையறிந்து அதன்படி பக்தியுடன் இருந்தால், பக்தி பண்ணினால், பிறப்பு இறப்பில்லாத உலகமாகிய, பரந்தாமனின் உலகினை அந்த ஜீவன் அலங்கரிக்கும்!

‘ஸம்ஸர்கஜா தோஷகுணா பவந்தி’ என்று ஒரு ஸம்ஸ்கிருத பழமொழி!

அதாவது நம் சேர்க்கை எப்படியிருக்கின்றதோ அது போன்று குணமும் அமையும் என்று பொருள்.
நல்லவரோடு சேரின் நல்ல குணம். கெட்டவரோடு சேர்ந்தால் கெட்ட குணம். நல்ல ஆச்சார்யனிடத்து பக்தியோடு அவர் சொல்படி பணிவோமாயின், நாம் பெருமாளின் கிருபைக்கு எளிதில் பாத்திரமாகின்றோம். நல்ல ஆச்சார்யர்களின் சொல்படி கேட்கின்றார்
பெருமாள்.

இப்பேர்பட்ட ஆச்சார்யனால் நாம் அறிய வேண்டியது – அந்த ஆச்சார்யன் நன்கு அறிந்தது ஐந்து.
அவை

(1) ஜீவன்
(2) பெருமாள்
(3) நம்முடைய பாபம்
(4) பெருமாளின் திருவடிகளையே சரணமாகப் பற்றுவது (சரணாகதி)
(5) பெருமாளுக்கு இஷ்டமான வேலைகளைச் செய்வது (கைங்கர்யம்).

இவற்றை நாம் ஆச்சார்யமுகனேயறிந்தால் நமக்கு அஞ்ஞானம் தொலையும். மெய்ஞானம் பெருகும். மோக்ஷம் ப்ராப்தமாகும்!

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: