Srirangapankajam

September 29, 2008

PESUM ARANGAN-120

Filed under: PESUM ARANGAN — Tags: — srirangapankajam @ 10:48 am
Chapter-120
27.09.2008
 
ஸ்ரீரங்கத்தில் கோவிலின் எல்லா பகுதிகளிலும் உலுக்கானின் படை வீரர்கள் ஆக்ரமித்து,  பூஜைகள்
ஏதும் நடத்த விடாமலும், கோவிலுக்கு வருபவர்களை மிரட்டியும், சீண்டியும் பாழ்படுத்தி வந்தனர். 
 
முக்யமான படைத்தளபதியொருவன், நம்பெருமாளை
தீவிரமாகத் தேடி வந்தான்.  
 
கோவில் முழுதும் இவர்கள் ஆதிக்கத்தில் பொலிவிழந்து போயிற்று.
 
வெள்ளையம்மாள் என்னும் தேவதாசி கைங்கர்யபரர். (1953ம் ஆண்டு வரை தேவதாசிகள் ஸ்ரீரங்கத்தில் கைங்கர்யம் செய்து வந்துள்ளனர்.  1953ம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட தாஸிகள் ஒழிப்புச் சட்டத்திற்குப் பிறகு இவர்களது கைங்கர்யம் நின்று போயிற்று)  பெயருக்கேற்றாற் போல் நிறமுடைய அழகி.  இந்த அக்கிரமம் கண்டு பொறுக்கமாட்டாதவளாய் இந்த அநியாய தளபதியை எப்படியேனும் ஒழித்துக்கட்டவேண்டும் என முடிவு செய்தாள். 
 
அந்த அக்கிரமக்காரன், “எங்கே உன் ஸ்வாமி?” என்று இவளை மிரட்டுகின்றான்.  இவள் அவனிடத்து பயந்தவள் போன்று நடித்து, அவனை மயக்குக்கின்றாள்.  “என்னுடன் வா!  நான் நம்பெருமாளைக் காட்டுகின்றேன்!”  என்று அவனை அழைத்துக் கொண்டு வெள்ளைக் கோபுரத்தின் மீது ஒவ்வொரு அடுக்காகக் கடந்து மேலேக் கூட்டிப் போகின்றாள். 
 
இவனும் இவளின் பேச்சினாலும், அழகினாலும் கவரப்பட்டவனாய் பின் தொடர்கின்றான்.   அங்கிருந்து
நேர் எதிரில் சேவை சாதிக்கின்ற பரவாஸூதேவரைக் காண்பிக்கின்றாள்.  அவன் அதனில் கவனம் செலுத்தும் சமயம்,  பின்னிருந்து வேகமாய் அவனை கீழே தள்ளிவிடுகின்றாள்.

விழுந்தவன் நொறுங்கி மரிக்கின்றான்.
 

“ஸ்ரீரங்கத்தினையும், நம்பெருமாளையும் இந்த அநியாயத்தில் இருந்து அதிவிரைவாய் காப்பாற்று ரங்கா!” என்று பரவாஸூதேவரை மனதார நமஸ்கரித்து, தானும் குதித்து வீழ்ந்து இறக்கின்றாள். 
 
நல்லத் திறமை வாய்ந்த ஒரு போர்வீரனை இழந்த அந்த படை ஆடிப்போயிற்று.
 
வெள்ளையம்மாளின் இந்த தியாகச்செயலினால் இன்றும் இந்த கோபுரம் வெள்ளைக்கோபுரம் என்றே அழைக்கப்படுகின்றது.

கோபுரமும் தூய மனதினையுடையவர்கள் சிலர் உயிர்தியாகம் செய்த பெருமையுடைத்ததாய் விளங்குவதால் வெள்ளைச் சுண்ணம் மட்டும் அடிக்கப்பட்டு வெள்ளைக் கோபுரமாய் உயர்ந்து நிற்கின்றது.
 
 
Advertisements

September 27, 2008

PESUM ARANGAN-119

Filed under: PESUM ARANGAN — srirangapankajam @ 11:36 pm
Chapter-119
25.09.2008
 
இராமானுஜரும் ஒரு குழந்தையைப் போலவேதான் செல்லப்பிள்ளையை பாவித்திருக்கிறார்.  டில்லி வரை
இந்த குழந்தையைத் தேடிச் சென்றிருக்கின்றார்.   டில்லியில் அந்த துலுக்க இளவரசி தம் மேல் கொண்ட அன்பைக் கண்டு அவளோடு இந்த செல்லப்பிள்ளை விளையாடியிருக்கின்றான்.  ”செல்லப்பிள்ளையே வாராய்!”
என்று தாயன்போடு இராமனுஜர்,   சேயைப் பிரிந்த தாயைப் போல,   தழுதழுக்கக் கூப்பிட தளிர் நடையிட்டு அவர்தம் மடிமேல் குழந்தைப் போன்றே அமர்ந்துள்ளான் இக்கள்ளன்!
 
 
மேல் கோட்டையினை விட்டு பிரிய முடியாமல் பிரிகின்றார்  இராமானுஜர்.    அங்கே உள்ளவர்களிடம் “செல்லப்பி்ள்ளையைக் கிணற்றடியில் விளையாடும் பிள்ளையைப் போன்று வெகுஜாக்கிரதையாக கவனித்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று கண்ணீ்ர் மல்க கேட்டுக்கொள்கின்றார்.
 
பி்ள்ளைலோகாச்சாரியார்  இந்த மனோபாவத்துடன்தான்  நம்பெருமாளை விட்டு சற்றும் பிரியாமலிருந்தார்.  ஆனால் பிரியக்கூடிய சந்தர்ப்பம் நெருங்கியது.
 
தம்முடைய 120 வயதில் (கி.பி.1325) அலுப்பில்லாது அலைந்த பிள்ளைலோகாச்சாரியார்,  தமக்கு அந்திம காலம் நெருங்குவதை உணர்ந்தார். 
 
தம்முடைய சீடர்கள் அனைவரையும் அழைக்கின்றார்.  தாம் திருநாட்டுக்கு எழுந்தருள்வது பற்றிக் கூறி, கூரகுலோத்துமதாஸர் என்ற சீடரிடத்து ரஹஸ்யங்களையும், அர்த்தங்களையும் திருமலையாழ்வாரிடத்து பிரஸாதித்தருளும்படியும்,  திருக்கண்ணங்குடிப் பிள்ளையிடத்தும், திருப்புட்குழி ஜீயரிடத்தும், திருவாய்மொழி பிரஸாதித்தருளும்படியும்,
நாலூர் பிள்ளையிடத்து மூவாயிரம் வ்யாக்யானம் பிரஸாதித்தருளும்படியும்,  விளாஞ்சோலை பிள்ளையிடத்து ஸப்தகாதை முதலான சில அர்த்த விசேஷங்களை பிரஸாதித்தருளும்படியும் பணித்து, அனைவரும் சேர்ந்து திருவாய்மொழிப்பிள்ளையை தர்சந ப்ரவரத்தகராகும்படி,  அதற்கேற்ப தகுதி பெற,   உறுதுணையாகயிருக்க வேண்டும் என்று நியமித்தருளுகின்றார்.
 
தாயைப்போல பரிவுடன் தாம் போற்றிய அரங்கனின் திருவடிகளைப் பணிந்து கன்னங்களில் நீர் வழிந்தோட அரங்கனிடத்து விடைபெறுகின்றார்,  தமக்கென எதுவும் நாடாத,  வேண்டாத, அரங்கனுக்கென்றே அரும்பிறவியெடுத்த அந்த அண்ணல்!
 
இவரது அன்பினால் கட்டுண்ட அரங்கனே கலங்குகிறான் ஒரு க்ஷணநேரம்.   பிள்ளைலோகாச்சாரியாரை கருணையோடு நோக்குகின்றார்.  தம் சோதி வாய் திறந்து அருளுகின்றார்.  ‘உமக்கும்,  உம்முடைய தொடர்பு பெற்றவர்களுக்கும் மோக்ஷம் தந்தோம்” என்றருளுகின்றார்.  எதற்கும் ஆசைப்படாத பிள்ளைலோகாச்சாரியார் இப்போது ஆசைப்படுகின்றார்.  அந்த க்ஷண நேரத்திற்குள்,  தம் இன்னுயிர் பிரிவதற்குள் அருகில் ஊரும் எறும்பு முதலானவற்றை ஸ்பரிசிக்கின்றார்.  கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை தமக்கு அடைக்கலம் தந்த அந்த மலையும், குட்டையும், மரங்களும், செடிகளும், ஊர்வனவும், பறப்பனவும் அனைத்தும் மோக்ஷம் பெறட்டும் என்ற உயரிய எண்ணத்தில் எல்லாவற்றையும் கருணைப்பொங்கப் பார்க்கின்றார்.  அருகில் வளர்ந்துள்ள புற்களைக் கூட விடாது தம் மாரோடு அணைக்கின்றார்.    தம் ஆச்சார்யரான  வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளையின்  திருவடிகளைத் தியானித்தவாறே திருநாட்டிற்கு எழுந்தருளுகின்றார்.
 
பிள்ளைலோகாச்சாரியாரின் பிரிவினால் கதறுகின்றனர் அங்கிருந்தோர்.  அங்கே நம்பெருமாளின் மாலை, பரிவட்டம் முதலான மரியாதைகள் அவரது சரம திருமேனிக்குச் செய்யப்பட்டது.  ஜ்யோதிஷ்குடியிலேயே அவருக்கு ஸம்ஸ்காரம் நடந்து பெருக்க திருவத்யயனமும் செய்தார்கள்.   பத்தாம் நாள் திருமலையாழ்வாரின் திருத்தாயாரும் இவரது பிரிவு தாங்கப்பெறாமையினால் பரமபதித்தாள்.

September 23, 2008

PESUM ARANGAN-118

Filed under: PESUM ARANGAN — Tags: , , , — srirangapankajam @ 10:49 am
Chapter-118
22.09.2008
 
 ஆனைமலைத் தொடரின் கிழக்கு அடிவாரத்திலுள்ள ஏகாந்தமான ஒருவிடத்தில் அரங்கன்,  ஸ்ரீரங்கத்திலுள்ள அகண்ட திருமண்டபங்களையெல்லாம் மறந்து, ஒரு சிறு குகையினுள் தங்குகின்றான்.  அப்போது மதுரையிலுள்ள திருமலை ஆழ்வார் (திருவாய்மொழிப்பிள்ளையும் இவரே!)  என்னும் ஒரு ஆச்சார்யபுருஷரின் திருத்தாயார் (கி.பி.1323 முதல் கி.பி.1326 வரை ஹிமாச்சலம் முதல் சேதுக்கரை வரை இந்தியா முழுதும் முகமதியர்கள்தான் எங்கும் ஆண்டு வந்தனர்.  உலுக்கான் பின்னர் முகமது-பின்-துக்ளக் என்று பெயர் மாற்றம் பெற்று அழைக்கப்படலானார்.  மதுரையினை மீட்க பாண்டியர்கள் ஒரு பெரிய போரை சுந்திரபாண்டியனின் தலைமையில் நடத்துகின்றனர். சுந்தர பாண்டியனின் பெருமதிப்புக்குரியவராக விளங்கியவர் மதுரையையடுத்த கொந்தகையில் அவதரித்த திருமலை ஆழ்வார் என்கிற ஒரு பெரிய வைணவ ஆச்சார்ய பெருந்தகையாவார்.  சுந்தர பாண்டியனின் மகன் பராக்ரம பாண்டியன் பத்து வயதே நிரம்பிய பாலகன்.  சுந்தரபாண்டியன் இந்த ஆச்சார்ய பெருந்தகையினை அடிபணிந்து ஒருக்கால் தாம் நடக்கவிருக்கும் போரில் இறந்தால்,  தம் மகன் பராக்ரம பாண்டியன் அரியணைக்குரிய தகுதி பெறும் வரை, இவரையே ஆட்சி நடத்துமாறு பணிக்கின்றார்.  போரில் எழுச்சி கொண்ட பாண்டியர்கள் வென்றனர்.  ஆனால் போரை முன்னின்று நடத்தி வெற்றி பெறக் காரணமாயிருந்த சுந்தர பாண்டியன் உயிரிழந்தான்.  திருமலையாழ்வார் செம்பொன் செங்கோல் ஏந்தி, அரியணையில் வீற்றிருந்து, ராஜ்ய கார்யங்களை திறம்பட எட்டு ஆண்டுகள் நிர்வஹித்து வந்தார். இன்றும் திருமலை ஆழ்வாரை செங்கோலோடு வீற்றிருந்த திருக்கோலத்தில் கொந்தகையில் ஸ்ரீதெய்வநாயகப்பெருமாள் சன்னிதியில் நாம் தரிசிக்கலாம்.  திருமலை ஆழ்வார் ஓராண்வழி ஆச்சார்யர்களில் ராஜ்யத்தினை ஆண்ட பெருமைப்படைத்தவர்) அரங்கனிருக்குமிடமறிந்து அங்கு தன்னால் இயன்ற கைங்கர்யங்களை செய்து வந்தாள்.       
 
ஒருநாள் பிள்ளைலோகாச்சாரியார் திருமலையாழ்வாரின் திருத்தாயாரை அழைத்து “நம்பெருமாளுக்கு வியர்க்கும் விசிறி கொண்டு விசிறி விடு” என்கிறார். 
 
திருமலையாழ்வாரின் தாயார் விசிறி கொண்டு அருகில் சென்ற போது, அரங்கனின் அருள்முகத்தில் அரும்பரும்பாய் வியர்வைத்துளிகள்.  அதிர்ந்தாள் அவ்வம்மை. 
 
”ஸ்வாமி! திவ்யமான திருமேனியும் புழுங்குமோ?” என்று வினவுகின்றார்.  பிள்ளைலோகாச்சாரியார், ஆழ்வார் திருமகளாம் ஆண்டாளின் நாச்சியார் திருமொழியை (12-6) ”வேர்த்து பசித்து வயிறசைந்து” எனும் பாசுரத்தினை மேற்கோள் காட்டி,
 
(கார்த்தண் முகிலும் கருவிளையும்
  காயா மலரும் கமலப் பூவும்
  ஈர்த்திடுகின்றன என்னை வந்திட்
  டிருடீகேசன் பக்கல் போகேயென்று
  வேர்தது பசித்து வயிறசைந்து
  வேண்டடிசில் உண்ணும் போது – ஈதென்று
  பார்த்திருந்து நெடுநோக்குக் கொள்ளும்
  பத்த விலோசநத் துய்த்திடுமின். )
 
 
 ‘அம்மையே புழுங்கும் காண் – ஆண்டாளும் ஓதினாள் காண்”  என்றருளுகின்றார்.  திருமலையாழ்வாரின் திருத்தாயார் சற்றே விசிறியவுடன் நம்பெருமாளின் வியர்வையும் அடங்கியது.  இதனைக் கண்ட அவ்வம்மையார் பரவசமடைந்து பலமணி நேரம் தன்னிலை மறந்தாள்.
 
 
இதில் சில விஷயங்களை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.  ஈன்ற தாய்க்குத்தான் தம் குழந்தைக்கு எப்போது பசிக்கும்? எப்போது அழும்? போன்ற குழந்தையின் உணர்வுகள் புரியும்.  சிசுவிற்கு பசிக்குமாயின் ஈன்றவளின் முலைக் கனக்கும்.   நம்பெருமாளுக்கு வியர்க்கப்போவதை முன்கூட்டியே அறிகின்றாரே பிள்ளைலோகாச்சாரியார். எவ்வளவு தாயன்பு அரங்கனிடத்து அவருக்கிருந்திருக்க வேண்டும்!?
 
அருளாளப்பெருமானுக்கு அமுது படைக்கும் நேரம்.  அருளாளன் அன்பு கொண்ட கச்சிநம்பியை ஊட்டி விடச்சொல்கிறான். திருகச்சிநம்பி ஊட்டி விடுகின்றார்.  பாத்திரம் காலியானது.  வெளியிலுள்ள பலரும் நம்பவில்லை.  நம்பி உண்டிருப்பாரோ என்று சந்தேகிக்கின்றனர்.   நம்பி மனம் புழுங்குகின்றார்.  அருளாளன் அன்றிரவு ஒரு பெரிய தணிகனின் கனவில் தோன்றி ஆயிரம் தடா அக்கராவடிசில் அமுது செய்ய பணிக்கின்றான்.  1000 வட்டிலில் சமர்ப்பிக்கின்றான் தணிகன்.  திரை நீக்கிப் பார்த்தால் பாத்திரங்கள் அனைத்தும் காலி.  அனைத்தையும் ஒருவரே சாப்பிடமுடியுமா இந்த உலகுண்ட வாயனைத் தவிர!.  வாயடைத்து நின்றனர் ஏசியவர்கள்.  மீண்டும் திரையிட ஆணையிடுகிறான் அருளாளன்.  இம்முறை திரை நீக்கிப் பார்த்தால் அனைத்து வட்டில்களிலும் அக்காரவடிசில்.  ஏதுதான் முடியாது அவன் நினைத்தால்?
 
அன்புதான் பக்தி! இந்த அன்புக்குத்தான் அந்த பரமன் அடிமை!  இந்த அன்புக்குதான் அவன் ஏங்குகிறான்!  தம்மை ஒரு குழந்தை போல் கொஞ்ச வேண்டும் என்று ஏங்குகின்றான்!  இந்த அன்பைத் தேடித்தான் அவன் இறங்கி வந்துள்ளான்!
பின் வருவதை முன்னரே நன்கறிவார்கள் சான்றோர்கள்.  அதனை வெளிக்காட்டிக்கொள்ள மாட்டார்கள்.  இந்த கலாபத்தினைப் பற்றியும் நன்கறிவார்கள்.  அதற்குத் தக்கவே நடந்து கொண்டார்கள்.  எதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டுமோ அதற்குக் கொடுத்தார்கள்.  நாம் இறந்தாலும் இறக்கலாம் அரங்கனுக்கு ஏதும் நேரக்கூடாது என்பதில் கவனமாயிருந்தனர்.  அனைத்தும் அறிந்த அரங்கனோ, ஏதுமறியா குழந்தையாய் மாறுகின்றான்.  இந்த கலாபத்தினை அவனால் தடுக்க முடியாதா? அவர்களது கொட்டத்தினை அடக்கமுடியாதா?  12000 வைணவர்கள் பலியானதைத் தடுக்க முடியாதா?
 
அசுரர் பலரையும், அரக்கர்களையும், ஹிரண்யாக்ஷனையும், ஹிரண்யகசிபுவையும், கம்ஸனையும், சிசுபாலனையும், கௌரவர்களையும் ஆடவிட்டு ….  அடக்கவில்லையா?
 
இப்போது உலுக்கான் ஆடுகின்றான்…..
 
நம்பெருமாள் ஒரு சிலையோ அல்லது பொம்மையோ சத்தியமாக இல்லை!  அவன் அர்ச்சையின் உன்னதம்! அர்ச்சையின் விநோதம்! அர்ச்சையின் தலைவன்! முதல்வன்!  முதலில் தோன்றிய அர்ச்சையே இவன்தான்! நாம் அன்போடு நெருங்குவோமாயின் பாசமுடன் அணைப்பான்!  அடியேனே சமயத்தில் கிரீடங்களைக்  கலையும் போது உள்ளே முத்து முத்தாய் வியர்வை அரும்பியிருப்பதைக் கண்டிருக்கின்றேன்.  யாரிடத்தும் இதுவரைச் சொன்னதில்லை.  இப்போது உணர்வுகள் பொங்குவதால் உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.   
 
வேளச்சேரிக்கருகில் ஜலதாம்பேட் எனும் ஊரில் திருநாராயணபுரம் செல்லப்பிள்ளைக்கு ஒரு கோவில்கட்டி அன்போடு அவனை ஆராதித்து வரும்  அந்த அம்மையாரிடம்,  ”எப்படி இவ்வளவு சிரத்தையாக நீங்கள் ஆராதிக்கின்றீர்கள்?” என்று ஒரு நாள் கேட்டேன். 
 
அதற்கு அவர்கள் சொல்கிறார்கள்.   ”என்ன செய்வது….? 
என் செல்லப்பிள்ளைச் சொல்கிறான்.  அன்போடு நீ என்னை நெருங்கும்போது உன்னோடு நான் பேசுகிறேன்.    அவசரத்தில் கடமையெனச் செய்யும் போது சிலையாக மாறுகிறேன்.    இதில் எனக்கு ஒரு கஷ்டமுமில்லையே! என்கிறான்.  எப்படி நான் கடமையே எனச் செய்வேன் இக்குழந்தைக்கு?”
என்று நா தழுதழுக்கக் கூறுகின்றார்.

நாளை முதல் உங்கள் வீட்டு ஆராதனைக் கடவுளை நீங்கள் எப்படி வழிபடப் போகின்றீர்கள்?…..
 
                                                           -Posted on 22nd September’ 2008-

 

September 22, 2008

PESUM ARANGAN-117

Filed under: PESUM ARANGAN — Tags: , — srirangapankajam @ 10:15 am

 

 

Peruvala Vaikal

Peruvala Vaikal

21.09.2008

 
ஸ்ரீரங்கத்திலிருந்து புறப்பட்ட ஸ்ரீவேதாந்த தேசிகர்,  ஸ்ரீரங்கத்திற்காக தம் இன்னுயிரைத் துறந்த ஸ்ரீசுதர்ஸனபட்டரின் இரு குமாரர்களான ஸ்ரீவேதாந்தாசார்யபட்டர். மற்றும் பராங்குச பட்டர் (இவர்களை பராசரபட்டர், பராங்குச பட்டர் என்று கோவிலொழுகு குறிப்பிடுகின்றது – ஆனால் ஸ்ரீவேதாந்த தேசிகரின் வைபவப் பிரகாசிகை ஸ்ரீவேதாந்தச்சார்யபட்டர், பராங்குசபட்டர் என்று குறிப்பிடுகின்றது) ஆகிய இருவருடனும் அரங்கனை அங்குமிங்கும் தேடியலைந்து எங்கும் காணப்பெறாமையினால் அவ்விரு அறியா பாலகர்களையும் தம் கண்ணைப் போல் காத்து, தாயைப் போல் அன்பு சொரிந்து, ஒரு வழியாக கர்நாடக மாநிலம் சத்யாகாலம் வந்து சேர்ந்தார்.  அங்கு தம் மகன் வரதனுடன் இவ்விருவரையும் சேர்த்து மூவருக்கும் காலத்தே செய்யவேண்டிய கர்மாக்கள் அனைத்தையும் செய்வித்து,  வேத, இதிகாச, புராண, தத்வார்த்த ரஹஸ்யார்த்தங்கள் மற்றும் ஸ்ருதப்ரகாசிகை ஆகியவற்றைப் போதித்து வந்தார்.
 
அரங்கனையும், ஸ்ரீரங்கத்தினைப் பற்றிய கவலையும் மிகவே கொண்டார்.
 
 
இனி ஸ்ரீரங்கத்தில் நாம் நிம்மதியாக வாழமுடியாது என்றெண்ணிய மீதமுள்ள வைணவக் குடும்பங்கள் ஸ்ரீரங்கத்தினை விட்டு, தோழப்பர் என்ற ஒரு ஆச்சார்யனைத் தலைமையாகக் கொண்டு அருகிலுள்ள கிராமங்களான பாச்சூர், கோவர்த்தனக்குடி (தற்போது கோவத்தக்குடி என்றழைக்கப்படுகின்றது), திருவரங்கப்பட்டி, கோபுரப்பட்டி ஆகிய கிராமங்களில் வசிக்கலாயினர். இவர்களால் பெரியபெருமாளையும், நம்பெருமாளையும் விட்டு பிரிந்து வாழ முடியவில்லை.  அருகிலுள்ள கண்ணனூர் எனும் சமயபுரத்தில் ஹொய்சாள சிற்ப கலைஞர்கள் நிறைய வாழ்ந்து வந்தனர்.   உலுக்கானின் படையெடுப்பு இவர்களையும் பாதித்தது.  இவர்களும் தப்பிப்பிழைத்து இந்த கிராமங்களில் குடியேறினர். 
 
இவ்விரு குழுவினரும் சேர்ந்து ஒரு அழகான ரங்கநாதர் கோவிலைக் கோபுரப்பட்டியில் கி.பி 1323ம் ஆண்டு கட்டத்தொடங்கினர்.  கோபுரப்பட்டியும் ஒரு புறம் பெருவள வாய்க்கால், மறுபுறம் கம்பலாறு ஆகிய இரு நீரோட்டத்திற்கு நடுவே ஸ்ரீரங்கத்தினை நினைவுப்படுத்துவது போலிருந்தது சற்றே இவர்களுக்கு ஆறுதலையளித்தது.   
இருக்கின்ற குறைந்தபட்ச நிதிஆதாரங்களினால் இந்த கோவில் அஸ்திவாரமே அமைக்கப்படாமல் கட்டப்பட்டது. (இது தற்சமயம் இக்கோவிலில் புனருத்தாரணம் செய்து வருவதால் தெரியவருகின்றது).  இக்கோவிலிலுள்ள ஒரு கல்வெட்டு இக்கோவிலை ‘புதுக்கிடக்கை‘ என்று குறிப்பிடுகின்றது.  இதன்மூலம் பழைய கிடக்கை ஸ்ரீரங்கம் என்பதனை அறிவிக்கின்றனர். ஹொய்சாள சிற்பக் கலைஞரின் அற்புத கைவண்ணத்தினால் சிறப்புறக் கட்டப்பெற்று வழிப்பட்டு வந்தனர்.  இங்குள்ள பெரியபெருமாளின் மூலவிக்ரஹம் ஹொய்சாளர்களின் சிற்பக்கலையின் உன்னதமாகும்.  இங்குள்ள அனைத்து வைணவர்களும் ஸ்ரீரங்கத்தில் இறந்த 12000 பேர்களுக்கும் திதி, தர்ப்பணம் முதலானவைகளை பெருவளவாய்கால் கரையில் செய்துள்ளனர்.  ஆடி அமாவாசை வழிபாடு சிறப்புற நடந்திருக்கின்றது. இதனை இந்த கோவிலின் கல்வெட்டுக்கள் தெரிவிக்கின்றன.  கி.பி 1342ம் ஆண்டு ஒரு முறையும், கி.பி1498ல் இலங்கைஉலகன் என்று அறியப்பட்ட தோழப்பன் என்பவரால் மறுமுறையும் திருப்பணி நடந்து குடமுழுக்கு நடைபெற்றதையும் விவரிக்கின்றது இக்கோவிலுள்ள கல்வெட்டுகள்.
 
(ஏறத்தாழ 660 ஆண்டுகள் கழித்து, எல்லாமும் சேதமுற்ற நிலையில் தற்சமயம் அரங்கனது கிருபையினால் மீண்டும் திருப்பணிகள்  திருப்திகரமாக நடைப்பெற்று வருகின்றது.  தாங்களைனைவரையும் இவ்வரிய திருப்பணியில் பங்கேற்குமாறு அன்புடன் வரவேற்கின்றேன்.  இதுப்பற்றிய விவரங்களைத் தாங்கள் www.gopurapatti.blogspot.com
என்ற வலைத்தளத்தின் மூலமாக அறியலாம்.  நம் முன்னோர்கள் செய்த முயற்சிக்கு உறுதுணையாய் பல நூற்றாண்டுகள் கழித்து இந்த தலைமுறையில் நாம் பங்கேற்கும் ஒரு அரிய வாய்ப்பு இது.  நழுவ விடாதீர்கள்.  தயவு செய்து தாங்களால் ஆன சிறு உதவியினைத் தவறாது அளியுங்கள்). 
 
ஸ்ரீரங்கம் மீண்டும் உன்னத நிலைக்குத் திரும்பும் வரையில் அங்கு பெரியபெருமாளுக்கு நடைபெற்ற வைபவங்களைனைத்தையும் இங்கு நடத்தி மகிழ்ந்திருந்தனர் எஞ்சியோர்…
 
  

                                                            -Posted on 21st September’ 2008-

 

 

September 21, 2008

PESUM ARANGAN-116

Filed under: PESUM ARANGAN — srirangapankajam @ 9:30 pm
Chapter-116
20.09.2008
 
இங்கிருந்து அரங்கன் மற்றும் உபயநாச்சிமாரோடு கிளம்பிய பிள்ளைலோகாச்சாரியார்,  உடனடியாக சில மைல்கள் கடந்து நொச்சியம் என்ற சிற்றூரினைக் கடந்து,  அழகிய மணவாளம் என்னும் கிராமத்தினை அடைந்து,  அங்கு இருக்கும் ஸ்ரீசுந்தரராஜ பெருமாள் கோவிலினையடைந்தார்.
 
(இங்குள்ள ஸ்ரீசுந்தரராஜப்பெருமாளை ஸ்ரீரங்கம் வரும் அனைவரும் அவசியம் தரிசிக்க வேண்டும்.  ஆஜானுபாகுவாய், ஸ்ரீதேவி பூதேவி சமேதரராய் அற்புதமான திருமேனி.  ஸ்ரீரங்கத்திலிருந்து சுமார் 15 கி.மீ தூரம்தான் இருக்கும்)  அங்குள்ள முன்மண்டபத்தில் பிரத்யேக மண்டபம் அமைத்து நம்பெருமாளுக்கு திருவாராதனம் முதலான கைங்கர்யங்களைச் செய்து சில நாட்கள் அந்த குக்கிராமத்தில் தங்கினர்.
 
இதற்கிடையே உலுக்கானின் ஒற்றர்கள்
திருச்சியினைச் சுற்றி நம்பெருமாளைத் தேடி வந்தனர்.  தப்பிப்பிழைத்த சிலரும், ஸ்வாமி தேசிகரும் தேடினர். 
 
ஆனால் நம்பெருமாளோ அழகிய மணவாளத்தினை
விட்டு அகன்று கடும் கானகத்திற்கு ஊடே புகுந்து
தெற்கு நோக்கி பயணித்தார்.

 

வழியில் கள்வர்கள் கூட்டம்.  நம்பெருமாளையும், உபயநாச்சிமார் விக்ரஹங்களைத் தவிர்த்து மீதமுள்ள அனைத்து நகைகளையும் கூடவிருந்தோரின் செல்வத்தினையும் அபகரித்துக் கொண்டது. 
 
எல்லா ஆபத்துகளையும் சஹித்து கொண்டு
நம்பெருமாளுடன் கூடவே அங்கு மதுரை ஆனைமலையடிவாரத்தினை அடைந்தது.  அங்கு சற்றே அலைந்தபோது ஒரு குகையும் அதன் வெளிப்புறத்தில் ஒரு தெள்ளிய நீர் குட்டையும், மிக ரம்மியமான, அவ்வளவு எளிதில் யாராலும் கண்டுபிடிக்க முடியாத, ஒரு நல்ல இடத்தினைத் தேர்ந்தெடுத்து நம்பெருமாளை அங்கே எழுந்தருளப்பண்ணி, சற்றே நிம்மதியடைந்தார் பிள்ளைலோகாச்சாரியார். 
அந்த இடம் ஜ்யோதிஷ்குடி என்ற ஒரு அழகான இடம்.  திருமோகூருக்கு அருகில் அமைந்துள்ள ஒரு ரம்மியம்.
 
நம்பெருமாளைப் பொறுத்தவரை அடியேனுடைய ஒரு அனுபவத்தினை இங்கே பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.
ஒரு சில சமயம் அவரை எழுந்தருளப்பண்ணும் போது மூன்று அர்ச்சகர்களிருந்தால் கூட அவர் கணத்திருப்பார்.
ஏளப்பண்ணுவதற்குள் மூச்சு வாங்கிவிடும்.  ஒரு சில நாட்கள், ஒரு புறப்பாட்டிற்கு இரண்டு புறப்பாடாக,  வந்து சேரும்.  (பெரும்பாலும் கணு, சங்கராந்தி போன்ற நாட்களில் இரண்டு புறப்பாடுகள் வந்தமையும்) இங்குமங்கும் தோளுக்கினியானில் எழுந்தருளப்பண்ணி மீண்டும் மண்டபத்தில், மீண்டும் தோளுக்கினியானில், மீண்டும் வாகனத்தில் என்று மூச்சு விட நேரமிருக்காது.  அந்த மாதிரி சமயங்களிளெல்லாம் அவரது எடை மிகவே குறைந்தது போலிருக்கும்.  மிகவும் இலகுவாக எழுந்தருளுவார்.  காரியங்கள் அதிகமாயிருந்தாலும் சிரமம் என்பதே தெரியாது.  கைங்கர்யங்கள் எல்லாம் முடிந்து வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது நாமா இவ்வளவும் செய்தோம் என்ற மலைப்பு உண்டாகும்.  இது எங்களுக்கு மட்டுமல்ல.  அனைத்து கைங்கர்யபரர்களுக்கும்தான்.  அலுப்பு என்பது அரங்கன் அருகிலிருக்கும் வரை கிடையவே கிடையாது.  அவனது கார்யங்களை அவனே பார்த்துக்கொள்வான்.  சுயமேவகார்யபரன்.  நாம் சும்மா ஒரு கருவிதான். 
 
கண்டிப்பாக இவர்கள் நம்பெருமாளைத் தூக்கிக் கொண்டு இங்குமங்கும் அலைந்த போதும் அவர்களை நிச்சயமாக அலுப்படையாமல் பார்த்துக் கொண்டிருப்பான்
 
நம்பெருமாள்தான் எல்லா உலகின் ஒளி.
நம்பெருமாள்தான் வைணவத்தின் ஜீவன்.  நம்பெருமாள்தான் ஒவ்வொரு வைணவனின் ஊணிலும் உயிரிலும் குடி கொண்டவன்.
அரங்கன்தான் சர்வம். 
அரங்கன்தான் பூஜ்யம். 
அரங்கன்தான் பூர்ணம்.
அவன்தான் ஆதி.  அனாதி.  அந்தம்.
 
அவன் ஒரு பொம்மையாயிருந்தால் இவர்கள் இத்தனைப் பாடுபடுவார்களா?  அவன் இந்த தருணத்தில் மௌனமாயிருக்கின்ற போதும் அவர்களனைவரையும் அலுப்படையாமல் இயக்கிக் கொண்டிருந்தான்.  இவனது அஞ்சேல் என்ற அருமை ஹஸ்தத்தினையும், குறும்புன்னகை பூத்த திருமுகத்தினையும் தரிசித்தாலே போதும் நம்முடைய உடலும் உள்ளமும் புத்துயிர் பெறும்.  புதுப் பெரும் நல்உணர்வு பெறுவோம். 
 
ஆனைமலையிலும் கள்வர்களிருந்தனர்.  அந்த கள்ளர்கள் அனைவரும் இந்த பெருங்கள்ளனிடத்து மையலுற்றனர். அடிமையாயினர்.  பிள்ளைலோகாச்சார்யர் அவர்களைத் திருத்திப் பணி கொண்டார்.  அவர்களும் தம் உயிரினைக் கொடுத்தாவது அரங்கனைக் காப்போம் என்ற வைராக்கியத்தில் அரங்கனைக் காத்தும், அன்றாடம் தாங்களால் இயன்ற கைங்கர்யங்களையும் செய்து வந்தார்கள்.
 
 
  

                                                             -Posted on 20th September’ 2008-

 

<div style=”width:480px; text-align: center;”><embed type=”application/x-shockwave-flash” wmode=”transparent” src=”http://w216.photobucket.com/pbwidget.swf?pbwurl=http://w216.photobucket.com/albums/cc210/muralibattar/Website/9f7654f6.pbw” height=”360″ width=”480″><a href=”http://photobucket.com/slideshows” target=”_blank”><img src=”http://pic.photobucket.com/slideshows/btn.gif” style=”float:left;border-width: 0;” ></a><a href=”http://s216.photobucket.com/albums/cc210/muralibattar/Website/?action=view&current=9f7654f6.pbw” target=”_blank”><img src=”http://pic.photobucket.com/slideshows/btn_viewallimages.gif” style=”float:left;border-width: 0;” ></a></div> 

 

 

 

 

 

September 20, 2008

PESUM ARANGAN-115

Filed under: PESUM ARANGAN — Tags: , , — srirangapankajam @ 11:21 pm
Chapter-115
19.09.2008
 
ஆங்காங்கே எதிர்பட்ட அனைவரையும் கொன்று வீழ்த்தி ரத்தம் தோய்ந்த கால்களுடன் தாயார் ஸந்நிதியின் முகப்பிற்கு வந்து அங்குள்ள பெருங்கதவைத் திறக்க எத்தனிக்கின்றார்கள். 
 
அங்கு எதிரிலுள்ள ஜீயர் மடத்தினுளிருந்த வைணவர்களின் தலைகளைக் கொய்கின்றனர். 
 
யானைப்படை உதவிகொண்டு கதவினை உடைத்து உள்ளே செல்கின்றது வெறிப்படை.  எதிரில்பட்ட நிராயுதபாணிகளனைவரையும் கொல்கின்றது கொலைப்படை.  மணல்வெளி வழியாக பிரதட்சிணமாகவும் அப்பிரதிட்சணமாகவும் செல்கின்றது அப்படை.  அப்போது அந்த மதில்களின் மேலிருந்து, பெரியகோவிலின் உள்ளே இவர்கள் செல்வதை தடுப்பதற்காக,  கொதிக்கும் எண்ணையும் நெய்யும் தைலமும் இவர்களது மேல் வீசப்படுகின்றது.  ஈவிரக்கமற்ற அக்கும்பல் ஒரு க்ஷணம் ஸ்தம்பித்து துடித்தது.  பலரைக் கொன்ற அந்த கும்பலில் சிலர் மட்டும் துடித்து இறந்தனர். ஆயினும் இப்போராட்டம் சிறிது நேரம்தான் நீடித்தது.

வைணவப்போராளிகள் வாளிற்கு துண்டு துண்டாய் இரையாயினர்.  அந்த நான்காம் பிராகாரம் முழுதும் பிணக்குவியல்தான்.  அங்கு மணல்வெளியில் ஸ்வாமிதேசிகரும், சுதர்ஸன பட்டரின் இரு குமாரர்களும் பிணக்குவியல்களுக்கு இடையில் இறந்தவர்களின் ரத்தக்கறைகள் இவர்கள் உடல் முழுதும் தோய்ந்திருக்க கவிழ்ந்துபடுத்து இறந்தவர் போன்றே இருந்தனர்.  ‘ஸ்ருதப்பிரகாசிகை’ அங்குள்ள மணலில் கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் புதைக்கப்பட்டிருந்தது.  வெறியர்கள் கோவில் முழுதும் தங்களுடைய கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்தனர். 
 

நள்ளிரவு வந்தது.  தேசிகர் ஸ்ருதப்ரகாசிகையை பத்திரப்படுத்தி எடுத்துக்கொண்டு இரு குழந்தைகளுடனும் ஸர்வஜாக்கிரதையாக யார் கண்ணிலும் படாமல் ஸ்ரீரங்கத்தினை விட்டு வெளியேறினார்.  அரங்கனைத் தேடத் தொடங்கினார்.
 
சந்தனு மண்டபத்தில் உலுக்கான் தங்கினான்.  இவனோடு கூடிய படை அங்குள்ள தூண்களையும் துவாரபாலகர்களையும் சேதப்படுத்தத் தொடங்கியது. 
 
அப்போது அங்கே மறைந்திருந்த கோவில்
தேவதாஸிகளிலேயே மிக அழகான ஒருவள் படைத்தளபதி நோக்கி, கண்களில் காமம் கொண்டு, மனதினில் இவனை எப்படியாவது தம் வசப்படுத்தி, பெருத்தசேதம் ஏற்படாமல் கோவிலினைக் காக்க வேண்டும் என்ற தர்ம சிந்தனையுடனும், அழகான மயிலொன்று அசைந்தாடுவது போன்று, முன்னேறினாள்.  தளபதியினை வீழ்ந்து வணங்கினாள்.
 
துடைத்துவிட்ட வெண்பளிங்கு போன்ற நிறமுடைய இவளின் வசீகரம் கண்டு வெகுசீக்கிரமே இவளின் வசமானான் தளபதி. கொலைவெறி  தணிந்தது. காமவெறி மிகுந்ததுஅசுரர்களை ஆட்கொண்ட மோகினி அவதாரம் போன்று,  இந்த நரகாசுரனை முழுதும் தன் வசப்படுத்திய அவள், சிலநாட்களிலேயே சந்தனு மண்டபத்திலிருந்து அவனுடன் வெளியேறி, கண்ணனூரில் (சமயபுரம்) ஒரு கோட்டை ஏற்படுத்தி அவனின் போகப்பொருளாய், ஸ்ரீரங்கத்தில் மேலும் அழிவு ஏற்படாவண்ணம் தன்னைக் கொடுத்து, தான் கெட்டு, ஸ்ரீரங்கத்தினைக் காப்பாற்றினாள்
 
சிங்கபிரான் என்னும் அழகிய மணவாள கிராமத்தினைச் சார்ந்த அந்தணர்,  இவர்கள் பேசும் உருது நன்கறிந்தவர்,  இந்த தாஸியின் சிபாரிசினால் இந்த தளபதிக்கு அறிமுகமானார்.  அவனுக்கு பொன்னும், போகத்திற்கு பெண்களையும் கொடுத்து தம் நட்பை அவனிடத்து நெருக்கப்படுத்தினார்.  அவனோடு கூடவே பழகி, பெரியகோவிலுக்கு சேதம் ஏற்படாவண்ணம் கவனமாக பார்த்துக்கொண்டார்.
 
 
  

                                                            -Posted on 19th September’ 2008-

September 19, 2008

PESUM ARANGAN-114

Filed under: PESUM ARANGAN — Tags: , — srirangapankajam @ 11:23 pm
Chapter-114
18.09.2008
 
 
ஸ்ரீரங்கம் கோவிலின் பல பகுதிகளிலும் பொக்கிஷங்கள் வைக்கும் கருவூல அறை முன்னும், சில முக்கிய அறைகள் முன்னும், ரங்கநாச்சியார் மற்றும் பெரியபெருமாள் மூலஸ்தானம் முன்பும் முன்கூட்டியே அதனை அடைப்பதற்கு ஏற்றாற் போல் கற்களும் காரைகளும், படையெடுத்து வருபவர்களின் குணம் தெரிந்து,  தற்காப்புக்காக எடுத்து வைத்திருந்தனர். 
 
மரத்தினால் சில விக்ரஹங்களும் செய்து வைத்திருந்தனர்.  ரெங்கநாச்சியார் சன்னிதியில் அங்குள்ள தலவிருட்சம் அருகில் ஒரு பெரியபள்ளம் தோண்டி வைத்திருந்தனர்.  நல்ல உடல்வலிமை கொண்ட சில வைணவ இளைஞர்கள் குழு ஒன்றும் தயாராகயிருந்தது. 
 
ஸ்ரீசுதர்ஸன பட்டரும், ஸ்வாமி தேசிகரும் மற்றும் முக்கிய கோவிலார்களும் ஓடோடி வருகின்றனர்.  இரு குழுவாக பிரிகின்றனர்.

ரெங்கநாச்சியாரின் மூல விக்ரஹத்தினை அங்குள்ள தலவிருட்சம் புன்னை மரத்தினடியில் புதைக்கின்றனர்.  ரெங்கநாச்சியார் உற்சவர் விக்ரஹத்தினை மூலஸ்தானத்தில் வைத்து (தற்சமயம் ரங்கநாயகி தாயார் வீற்றிருப்பது அர்த்த மண்டபத்தில் – ஸ்ரீதேவியுள்ள இடத்தில்தான் அக்காலத்தில் மூலவரும் உற்சவருமாக தாயார் வீற்றிருந்தாள்) தயாராக வைத்திருந்த கற்களைக் கொண்டு வித்யாசமாக ஏதும் தெரியாதபடி திறம்பட மூடிவிட்டனர்.  வெளியில் மரத்தலான தாயாரை அழகுற எழுந்தருளச்செய்து விட்டனர். (இந்த தாயாரை நாம் இன்றும் தாயார் ஸந்நிதியில் க்யூ வரிசை போகும் வழியில் தரிசிக்கலாம் – கலாப சம்ரட்சகித் தாயார் என்று இவருக்குத் திருநாமம்.  கலாபம் என்றால் இந்த தீவிரவாதிகள் நாசப்படுத்திய கலவரக்காலத்திற்குப் பெயர்.  அந்த கட்டத்தில் கல்திரைக்குள்ளிருந்த தாயாரை இந்த தாயார் காப்பாற்றியதால், இந்த தாயார் அந்த தாயாரை சம்ரக்ஷணம் பண்ணியதால் அந்த பெயர்.  ஆனால் கோவிலொழுகில் தாயாரையும் சேர்த்தே எழுந்தருளப் பண்ணினர் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. சரியான விவரம் தெரியவில்லை.  ஆனால் நம் சிந்தனைக்கு மேற்குறிப்பிட்டதுதான் சரியெனப்படுகின்றது)
 

மற்றெரு குழுவினர் பெரியபெருமாளின் முன்பும் இதேப் போன்று குலசேகரன்படியையொற்றி கல்திரை ஒன்றை நயம்பட அமைத்து அங்கும் ஒரு விக்ரஹத்தினை எழுந்தருளப்பண்ணி மீதமுள்ள முக்கியமான அறைகள் அனைத்தையும் கற்களால் மூடி விட்டனர்.
 
அனைத்தையும் செய்து முடித்தபின் ஸ்ரீசுதர்ஸனபட்டா; தாமும் நிச்சயமாக இறந்து விடுவோம் என்றுணர்ந்தார்.  ஸ்வாமி தேசிகனை கண்ணீரும் கம்பலையுமாய் ஆரத்தழுவுகின்றார்.  தாம் இதுகாறும் தம் உயிரினும் மேலாக காப்பாற்றி வந்த ‘ஸ்ருதபிரகாசிகை’யை அவரிடத்து அளித்து பாதுகாக்கும்படியும், அதனைப் பரப்பும்படியும் வேண்டுகின்றார்.  தம் இரு குழந்தைகளையும் காப்பாற்றும்படி வேண்டி, தம் இரு குழந்தைகளிடத்தும் ஸ்வாமிதேசிகனை இனி ஆஸ்ரயித்து அவர் சொல்படி கேட்டு நடக்கச்சொல்லி அன்புடன் அறிவுறுத்தி, குழந்தைகளை ஆரத்தழுவி கதறுகின்றார்.  ஸ்வாமி தேசிகர் அவரைத் தேற்றுகின்றார்.  அந்த க்ஷணத்திலேயே அந்த குழந்தைகளிருவரையும் தம் குழந்தைகளாகவே பாவிக்கின்றார். 
 
அங்கு, மண்டபத்தினுள் வெகுநேரமாக மணிசப்தம் கேட்கின்றதே என்று சிலர் உள்ளே திரைவிலக்கிப் பார்க்க அங்கு நம்பெருமாள், உபயநாச்சிமார் இல்லாமல் ஒருவர் மட்டும் சிலையாக நம்பெருமாளின் பிரிவாற்றமையால் உணர்வுகள் செத்து, ஆச்சார்யனின் கட்டளையை சிரமேற்கொண்டு மணியை விடாது அடித்துக்கொண்டிருக்கின்றார்.  அவரைப் பிடித்து கூட்டம் உலுக்க நடந்ததை கூறுகின்றார்.  ரங்கா! ரங்கா! என்று அனலில் இட்டப்புழு போல துடிக்கின்றது அக்கூட்டம்.  அங்குமிங்கும் சிலர் பித்து பிடித்தாற் போல் ஓடுகின்றனர்.  சிலர்.

மூர்ச்சையாய் சிலர் வீழந்து கிடக்கின்றனர்.  தலையில் அடித்துக்கொண்டு கதறி தீர்க்கின்றது.  சிலர் மூலஸ்தானம் நோக்கி விரைகின்றனர்.  அவர்களோடு சேர்ந்து ஊரிலுள்ள ஏராளமானோரும் கோவிலினுள் விரைகின்றனர்.
 
கோவிலின் மூன்று கதவுகளும் சாத்தப்படுகின்றது. 
 
நான்காவது திருச்சுற்றின் மேல் மடப்பள்ளியிலுள்ளப் பானைகளும், பெரிய கொப்பரைகளையும் அங்கேயே அடுப்பை மூட்டி கோவிலுள்ள எண்ணையையும் நெய்யையும் கொதிக்க வைக்கின்றனர் சில இளைஞர்கள்.

 
கொடுவாள் கொண்டு வாளின் கூர்மை மின்னல் போன்று பளபளக்க ஒரு பெரும்படை,  பன்றியாழ்வான் மண்டபத்தினை கொலைவெறி கூச்சலுடன் அடைந்தது.  திரை விலக்கி உள்ளேச் சென்றது.  அரங்கனைத் தேடியது.  அரங்கனோடு தப்பிவிட்டார்கள் என்றறிந்ததும் இளநீர் சீவுவது போன்று அங்குள்ள வைணவர்கள் அனைவரின் தலையையும் சீவியது.

பன்றியாழ்வானின் விக்ரஹத்தை சீர்குலைத்து கொள்ளிடத்தில் விட்டெறிந்தது.  அந்த கோவில் முழுமையும் நிர்மூலமாக்கியது.  கொள்ளிடம் ஆறு ரத்த ஆற்றுடன் கலந்து சிவந்து ஓடியது.  இந்த நிகழ்ச்சி ‘பன்னீராயிரவர் முடிதிருத்திய பன்றியாழ்வான் மேட்டுக் கலகம்” என்று கோவில் சரித்திரத்தில் குறிப்பிடப்படுகின்றது.
 

பெரும் காலாட்படையுடனும் குதிரைப்படையுடனும் யானைப்படையுடனும் வழியில் எதிர்படும் அனைவரது தலையையும் துண்டித்தப்படியே அரங்கனின் கருவறை நோக்கி பயணிக்கின்றது அக்கொடியவர்களின் கூட்டம்…
 

 

                                                            -Posted on 18th September’ 2008-

September 18, 2008

PESUM ARANGAN-113

Filed under: PESUM ARANGAN — Tags: — srirangapankajam @ 11:38 pm
Chapter-113
17.09.2008
 
 
ஒரு பெரும்படை கொலைவெறியோடு ஸ்ரீரங்கம் நோக்கி முன்னேறிக்கொண்டிருக்கின்றது.  இங்கு நம்பெருமாள், உபயநாச்சிமாரோடு பன்றியாழ்வான மேட்டிலுள்ள பன்றியாழ்வான் கோவிலிலின் அழகான முன்மண்டபத்தில் உற்சவம் கண்டருளிக் கொண்டிருக்கின்றார்.

அப்போது 12000 வைணவர்கள் அரங்கனைத் தரிசிக்க அங்கு குழுமியிருந்தனர். (ஸ்ரீரங்கத்திலிருந்து கொள்ளிடம் பாலம் செல்லும் வழியில் கொள்ளிடக்கரையோரமாக இப்போது நமது பூர்வாச்சார்யர்களின் பிருந்தாவனத்திற்கு அருகாமையில் தற்போதுள்ள ரயில்வே கேட்டினையொற்றி இந்த பன்றியாழ்வான் கோவில் அப்போது அமைந்திருந்தது.  மணவாள மாமுனிகளின் சிதைந்துள்ள திருவரசிற்கு எதிரேயுள்ளது.  இந்த பகுதி பன்றியாழ்வான் மேடு என்றழைக்கப்பட்டு வந்தது.  உபயநாச்சிமாரோடு நம்பெருமாள் இருப்பதால் அநேகமாக ஏழாம் திருநாளாகயிருக்கலாம்!).  விலையுயர்ந்த ஆபரணங்களால் அரங்கன் அலங்கரிக்கப்பட்டு அறியாத குழந்தைபோல் புன்முறுவலுடன் சிம்மாஸனத்தின் மீது உபயநாச்சியார்களுடன் வீற்றிருக்கின்றார்.
 
நம்பெருமாளுக்கு மண்டப திருவாராதனத்திற்கு தயார் செய்து கொண்டிருந்தனர். 
 

சூரியன் நடக்கவிருப்பதை காணவிரும்பாமல் மறையத் தொடங்கினான். இருள் சூழத் தொடங்கியது. அந்தி சாயும் வேளை அங்கிருந்த 12000 வைணவர்களுக்கும் அந்திம வேளை. 
 
ஆங்காங்கு தீவட்டிகள் எரிந்து கொண்டிருந்தன. 
 
பாதுகாப்பாக உலுக்கானின் நடவடிக்கைகளைக் கண்காணிக்க கோவிலார்களால் அனுப்பப்பட்ட ஒற்றன் ஓடோடி வருகிறான்.  கொலைவெறியர்கள் நெருங்கிக் கொண்டிருப்பதை அறிவிக்கின்றான்.
 
ஸ்ரீபிள்ளைலோகாச்சாரியார், ஸ்ரீதேசிகன், ஸ்ரீசுதர்ஸனபட்டர் மற்றும் முக்கியஸ்தர்கள் அனைவரும் அவசரமாகக் கூடினர்.

எப்படியும் நம்பெருமாளையும் உபயநாச்சிமாரையும் கொள்ளைக் கொண்டு, இருப்பவர்களையும் கொலை செய்வார்கள் என்பதனை உறுதிபட அறிந்தனர். 

 
மண்டபத்திற்குத் திருவாராதனத்திற்காகத் திரையிட்டனர். 
 
பெருமாளையும் உபயநாச்சிமாரையும் திருவாபரணங்களோடு அவர்கள் வந்த பல்லக்கில் எழுந்தருளப்பண்ணிப் பல்லக்கைச்சுற்றித் திரையிட்டனர்.
 
நடக்கவிருப்பதையறிந்தால் 12000 வைணவர்களும் நம்பெருமாளை விட்டுப் பிரியமாட்டார்கள்.  இவர்களது கலவரம் கொள்ளையர்கள் அடையாளம் காண சுலபமாகப் போய்விடும் என்று தீர்மானித்து,  திருவாராதனம் நடப்பது போல் திரைக்குள் மணியை இடைவிடாது அடிக்கச் செய்தனர்.
 
நல்ல உடற்கட்டுடன் கூடிய தேர்ந்த ஸ்ரீமாந்தாங்கிகள் பன்னிருவர், அர்ச்சகர் ஒருவர்,  இரண்டு பரிசாரகர்கள், நல்ல திடமாகயுள்ள எதையும் தாங்கும் வல்லமையுள்ள சில சிஷ்யர்களை இருட்டோடு இருட்டாக மண்டபத்தின் வேறெருப்பக்கமாக அனுப்பிவைத்து,   ஸ்ரீநிகமாந்த மஹாதேசிகரையும், ஸ்ரீசுதர்ஸனபட்டரையும் மற்றும் சில முக்கியஸ்தர்களையும் பெரியபெருமாளையும் கோவிலையும் பார்த்துக்கொள்ள அனுப்பிவைத்தார்.
 
தம்பியோடு தாமொருவர்தம் துணைவி காதல் துணையாக (பெரிய திரு 5-10-5) என்கிறபடியே,  நம்பெருமாள் தம் அந்தரங்க பரிசகர்களுடன் வலசையாக எழுந்தருளுகின்றார்.
 

தம்முடைய 118 வயதில், மனதில் வலிமை குன்றாமல், நம்பெருமாளை எப்படியும் காப்பாற்றுவோம் என்ற மஹாவைராக்கியத்துடன், வாளும் வில்லுங்கொண்டு இராமனைப் பின்தொடர்ந்தடிமை செய்த இளையாழ்வாரைப் போல,   த்வயமநுசந்தானம் செய்தபடி, நம்பெருமாளின் பின்னால் சர்வ ஜாக்கிரதையுடன், கண்களில் கண்ணீர் தாரையாய் கொட்ட பின்தொடர்கின்றார் பிள்ளைலோகச்சார்யார்….
 

 

 

                                                             -Posted on 17th September’ 2008-

 

September 17, 2008

PESUM ARANGAN-112

Filed under: PESUM ARANGAN — Tags: , , , — srirangapankajam @ 11:29 pm
 
Chapter-112
16.09.2008
 
 
ஸ்ரீரங்கத்தினை பல நாட்டு மன்னர்கள் கைப்பற்றி ஆண்டிருக்கின்றனர்.  அதில் சில மன்னர்கள் வைணவ துவேஷிகளாய் இருந்த போதிலும் ஸ்ரீரங்கம் அளவு கடந்த பாதிப்புக்குள்ளானதில்லை.  பெரும் கொள்ளைகளும் நடக்கவில்லை. 
 
உலுக்கான்……..!
 
அரங்கமாநகரை உலுக்கிய தீவிரவாதி.  எதையும் விட்டு வைக்காத வெறியன்.  ஒன்று கொள்ளை அல்லது நிர்மூலம்  – இதுதான் இவனது தாரகமந்திரம். 
 
ஸ்ரீரங்கம் ஏறத்தாழ நான்கு முறை   முகமதியர்கள்  படையெடுப்பால் பெரும் துன்பத்திற்குள்ளானது.
 
அதில் ஒன்று இராமானுஜர்  காலத்திற்கு சற்று முற்பட்டு நடந்திருக்கலாம்.   இராமனுஜர் காலத்தில் நடந்திருந்தால் எம்பெருமானார் சும்மாயிருந்திருக்க மாட்டார்.  நம்பெருமாளை கொள்ளைக் கொண்டு டில்லிக்குக் கொண்டு போயினர்.  அச்சமயம் ஸ்ரீரங்கத்தினைச் சோ்ந்த ஒரு பெண்மணி இவர்கள் பின்னாலேயே தொடர்ந்து சென்று ஸ்ரீரங்கம் மீண்டும் வந்து கோவிலார்களை இங்கிருந்து அழைத்துச் சென்று நம்பெருமாளை மீட்டதாக வரலாறு.  இவளது பெயர் தங்க விமானத்திலேயேப் பொறிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று.   ஆனால் சரித்திரம் இவளைப் பின்தொடர்ந்த வல்லி என்றுதான் குறிப்பிடுகின்றது.  அப்போதுதான் சுரதாணி எனும் துலுக்கர் இளவரசி இந்த அரங்கனிடத்து அதீத பக்தியுடனிருந்து ஸ்ரீரங்கம் கோவில் வளாகத்திலேயே நம்பெருமாளைக் காணாமல் தன் இன்னுயிர் துறந்து கோவில் வளாகத்திற்குள்ளேயே அர்ஜூன மண்டபத்தில் கோவில் பெற்ற பெரும்பேறுடையவள் ஆனாள்.
 
கி.பி.1311 அலாவுதீன் கில்ஜியின் படைத்தளபதி மாலிக்காபூர்.   தென்னிந்தியாவின் பல இந்து ஆலயங்களை நிர்மூலமாக்கியவன்.
இங்குள்ள இஸ்லாம் மதத்தினைச் சார்ந்தவர்கள் குரானை சரிவர ஓதத் தெரியவிடின் அவர்களையும் கொல்ல முனைந்தவன்.

இவனது வெறித்தனமான தாக்குதலால் பல கோவில்கள் இருண்டன.  பல ஆபுர்வ ஆபரணங்களும், அற்புத விக்ரஹங்களும் கொள்ளையடிக்கப்பட்டன.  ஸ்ரீரங்கமும் இதிலிருந்து தப்பவில்லை.  
 

ஆனால் நம்பெருமாளும் மற்றைய திருமேனிகளும் எப்படியோ காப்பாற்றப்பட்டன.  காப்பாற்றியவர்கள் யார் யாரோ சரித்திரம் மறைத்துவிட்டது.
 
அந்த சமயம்  முதலாம் மாறவர்மன் குலசேகரனின் மூத்த மகனான மூன்றாம் சடையவர்மன் வீரபாண்டியன்.  மதுரையைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆண்டவன்.  இவருக்குக் கலியுகராமன் என்ற ஒரு பெயருமுண்டு.  இவன் பரம விஷ்ணுபக்தன்.  வைணவர்களைப் பேணிக்காத்தவன்.  ஸ்ரீரங்கம் கோயிலின் ஆறாம் திருச்சுற்று மதில் இவன் அமைத்ததுதான்.  இந்த மதில் கலியுகராமன் மதில் என்றேயழைக்கப்படுகிறது. 
 
இவன் மாலிக்காபூரின் வெறித்தனமானத் தாக்குதலைக் கண்டு மதுரையை விட்டு ஓடினான்.  1311 முதல் 1317 வரை சொல்லாவொண்ணாத் துயரங்களை அனுபவித்து தமது தம்பி சுந்தரனின் உதவியுடனும், காகதீயர்கள் எனும் குறுநிலமன்னர்கள் உதவிகொண்டும், இடையில் அரசாண்ட கேரள மன்னனை விரட்டி மீண்டும் ஆட்சியமைத்தான். (1313 கேரள மன்னன் ரவிவர்மன் படையெடுத்து துலுக்கர்களை வென்று தமிழகத்தின் சில பகுதிகளை தம் கீழ் கொண்டு அரசாண்டான்).
 
கி.பி.1319 குஸ்ரூகான் என்ற தளபதி மீண்டும் தமிழகத்தின் மீது படையெடுத்தான்.  இந்த முறை வீரபாண்டியன் தமது பெரும்படையோடு அவர்களை ஓட ஓட விரட்டியடித்தான்.
 
கி.பி 1323 உலுக்கானின் பயங்கர படையெடுப்பு.     மன்னன் வீரபாண்டியன் தப்பித்து திருநெல்வேலியிலும் திருச்சிக்கருகேயுள்ள காடுகளிலும் மறைந்து வாழ்ந்தான்.  திருச்சிக்கருகே கண்ணனூரைத் தொட்டுவிட்டது உலுக்கானின் படை. 
 
இந்த முறை உலுக்கானின் முக்கிய நோக்கமே நம்பெருமாள் திருமேனியைக் கைப்பற்றுவதுதான்…  இந்த நம்பெருமாளிடத்து ஏதோ ஒரு விசேஷமிருப்பதாக பலமாகக் கருதினான்……. 
    

 

 

 

                                                            -Posted on 16th September’ 2008-

September 14, 2008

PESUM ARANGAN-111

Filed under: PESUM ARANGAN — Tags: , — srirangapankajam @ 9:56 pm
Chapter-111
13.09.2008
 
 
பகவத் பரிபூர்ண கடாக்ஷத்தினால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஸ்வாமி வேதாந்த தேசிகர், தனது மாதுலர்(தாயினுடைய
ஸகோதரர்) கிடாம்பி அப்புள்ளார் என்ற மஹானை ஆச்சார்யனாகயடைந்தார். அதிசீக்கரத்தில் வேதாத்யனமும், தர்க்க மீமாம்ஸாதி சாஸ்திரங்களும் கற்று வடமொழியிலும் தமிழிலும் அதீத புலமைப்பெற்று விளங்கினார். 
 
இவர்தம் ஆச்சார்யன் எம்பெருமானாரின் தரிசனத்தை சரிவர பாதுகாக்கவும், பிரசாரம் செய்வதற்கும் ஸ்ரீ ஸ்ரீனிவாஸர  இவரை கடாக்ஷித்து அனுப்பியிருப்பதாகவே என்று நினைத்து சந்தோஷப்பட்டார். 
 
இவரது தற்காப்புக்கு அவசியம் எனக்கருதி தமக்கு பரம்பரை பரம்பரையாக உபதேசம் பெற்று வந்த கருட மந்திரத்தை தம்முடைய அருமை சிஷ்யரான தேசிகருக்கு உபதேசம் செய்தருளினார்.  விநயம், சிரத்தை, பக்தி எல்லாவற்றுடனும் தேசிகன் அம்மந்திரத்தைப் பெற்று மனதில் நிலை நிறுத்திக்கொண்டார்.
 
காலத்தில் இவருக்கும் திருமங்கை எனும் வரனுக்கும் திருமணம் நடந்தேறியது.  இவர்களுக்கு சிறிது காலம் கழித்து வரதன் என்கிறவொரு புத்ரனும் பிறந்தான்.
 
ஸ்வாமி தேசிகன் திருமணத்திற்குப் பின் காஞ்சியிலேயே இருந்து கொண்டு இராமானுஜ சித்தாந்தத்தைப் பரப்புவதில் தீவிரமாக ஈடுபடலானார்.  அவரது ஆச்சார்யரான அப்புள்ளார் தமக்கு அந்திம காலம் நெருங்குவதையறிந்தார்.  ஸ்வாமி தேசிகரை அழைத்தார். 
 
 
அவரிடம் தாம் பரம்பரையாய் போற்றிவந்த உடையவரின் நிலைகளையும் (வஸ்திரத்தில் காவி வர்ண மூலமாய் பதிய வைக்கப்பட்ட உடையவரின் இரு திருவடிகள்)  அவர் பஞ்ச சம்ஸ்காரம் செய்வதற்கு பயன்படுத்தி வந்த திருவாழி திருச்சங்கினையும் கொடுத்து, இராமானுஜ சித்தாந்தம் பரவி நிலை நிற்க இவரை கடாக்ஷித்தருளினார்.  ஸ்வாமி தேசிகரும் மனமுவந்து அனைத்தும் ஏற்று சிரமேற்கொண்டார்.  அப்புள்ளார் அமைதி கொண்டு அரங்கனடி சேர்ந்தார்.
 
 
ஸ்வாமி தேசிகனுக்கு ஸ்ரீகருடாழ்வாரை நேரில் தரிசிக்க வேண்டும்என்ற ஆவல் ஏற்பட்டது.  இதற்கு கருடநதியின் கரையிலுள்ள திருவஹீந்திரபுரத்தினைத் தேர்தெடுத்தார்.
 
செல்லும் வழியில் உடையவர் பஞ்சசம்ஸ்காரம் பெற்ற மதுராந்தகத்தினை ஸேவித்து மகிழ்வுற்றார். 
 
திருவஹிந்தீரபுரம் சென்று அங்கு தரிசனம் செய்து ஒரு அமைதியான இடத்தினைத் தேர்ந்தெடுத்து ஒரு அரசமரத்தடியில் இருந்து கருடனைக் குறித்து தபமேற்கொண்டார்.  இவரது தபஸ்ஸின் பயனாக சீக்கிரமாகவே கருடபகவான் ப்ரத்யக்ஷமாக காட்சி கொடுத்து இவர் விசேஷமாக யோக்யதைப் பெற்று இராமானுஜ தர்ஸனத்தினை நிலைநிறுத்த வேண்டி, ஸ்ரீஹயக்ரீவ மந்திரத்தினை இவருக்கு உபதேசித்து மறைந்தார். இதன் பயனாக ஸ்ரீஹயக்ரீவனும் ப்ரத்யக்ஷமாகி பரிபூர்ண கடாக்ஷம் செய்தருளினார்.
 
இந்த பரிபூர்ண கடாக்ஷத்திற்கு பின் பல அற்புத க்ரந்தங்களை ஸ்வாமி இயற்றியுள்ளார். அவற்றுள் சில கருட பஞ்சாசத், தேவநாயக பஞ்சாசத்,  அச்யுத ஸதகம், மும்மணிக்கோர்வை, பந்துப்பா, கழற்பா, அம்மானைப்பா, ஊசல்பா, ஏசல்பா, நவரத்னமாலை, பரமபதபங்கம், ரகுவீரகத்யம், ஸ்ரீகோபாலவிம்ஸதி ஆகியவையாகும்.  பிறகு திருவஹீந்திரபுரத்திலிருந்து திருக்கோவிலுர் வந்து அங்கு தேஹளீசனைத் தரிசித்து தேஹளீசஸ்துதியினை இயற்றுகின்றார்.  அங்கிருந்து காஞ்சீபுரம் சென்றடைகின்றார்.
 
ந்யாஸஸதகம் என்னும் அற்புதமான க்ரந்தத்தினைப் படைத்து ஸ்ரீபெருந்தேவியையும், அருளாளனையும் சரணாகதி பண்ணுகின்றார்.  வரதராஜ பஞ்சாசத் என்னும் க்ரந்தத்தினையும், தமிழில் அடைக்கலப் பத்து, அர்த்தபஞ்சகம், ஸ்ரீவைஷ்ணவ தினசர்யை, திருச்சின்னமாலை,  பன்னிருநாமம், ஹஸ்தகிரி மஹாத்ம்யம் முதலான க்ரந்தங்களை அருளுகின்றார்.
 
பின்னர் எம்பெருமானார் விஷயமாக சரணாகதி தீபிகை எனும் க்ரந்தத்தை அருளுகின்றார்.  இவர் வாக்பிரவாகம் அம்ருதமானது. அளவில்லாதது.  வித்தையின் உச்சம்.  அந்தளவுக்கு ஹயக்ரீவனின் பரிபூர்ணகடாக்ஷம்.  தமது ஆச்சார்யன் அப்புள்ளாருடைய பெண்ணின் புத்ரன் மூலமாக உடையவருக்கு ஸரஸ்வதி நேரில் பிரத்யக்ஷமாகி அனுக்ரஹித்த ஸ்ரீஹயக்ரீவரையடையப் பெற்றார்.

அதிபாக்கியசாலியானார்.  உடையவர் ஆராதித்த ஸ்ரீ‘ஹயக்ரீவரை தாம் ஆராதிக்கும்படியாக நேர்ந்த பாக்கியத்தினை எண்ணி எண்ணி மகிழ்ந்தார்.  பல அதிசயங்கள் இதன் பின்னர் நடைந்தேறின.  ஸ்வாமி தேசிகர்  வைராக்யசீலராக, ஞானப்பிழம்பாய் திகழ்ந்தார்.
 
ஒருசமயம் இவருடன் வித்யாப்யாஸம் ஒன்றாக படித்து விஜயநகர மன்னரிடத்தில் மந்திரியாகயிருந்த வித்யாரண்யர் என்பவர் தேசிகனை தம்மிடத்து வா, கஷ்டபடாமல் இருக்கலாம் என்று அழைக்கின்றார்.  அதனை மறுத்து, அதற்கு பதிலாக
காஞ்சீபரத்தில் தேவாதிதேவனே ஆலயம் கொண்டிருக்கையில் தமக்கு ஒரு குறைவுமில்லையென்ற ஆழ்ந்த கருத்துடைய ‘வைராக்ய பஞ்சகம்” என்னும் ஐந்து சுலோகங்களை அனுப்புகின்றார்.  இதனை நாமும் கற்றுணர்ந்தால் வாழ்வில் நிறைவடைவோம்.
 

 

ஸ்ரீரங்கத்தில் சில மாயாவாதிகள் ஸ்ரீராமானுஜ சித்தாந்தத்தை எதிர்த்து வாதம் செய்ய அங்குள்ள ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களை அழைக்கின்றார்கள்.  இவர்கள் தாங்களுடைய வாதம் செய்ய முடியாவிட்டால் எல்லோரும் தங்களுடைய கொள்கைகளை
ஏற்கவேண்டுமெனவும் தாங்களது மார்க்கத்திற்கு வரவேண்டுமெனவும் ஆர்ப்பணித்தனர்.  (அந்த காலத்தில் இராமானுஜ தர்ஸனத்தினை நிலைநாட்டுவதற்கு எவ்வளவு சிரமம் பாருங்கள்.  நாம் ஜெயித்தால் அவர்கள் வைஷ்ணவர் ஆவாகள்.  தோற்றலோ…. அரங்கனே தோற்றது போல்தான்.  நம் முன்னோர்கள் அறிவுச்சுடர்களாயிருந்தனர்.  ஆழ்பொருளை நன்கறிந்தவராயிருந்தனர்.  தினமும் இவனது திருவாய்மொழி உள்ளிட்ட ப்ரபந்தங்களை வாசித்தும், கேட்டும் தம் அறிவினை சீராக வைத்திருந்து மஹாஞானிகளாயிருக்கவே வேதாந்தி உள்ளிட்ட பலரையும் வென்று எம்பெருமானார் தர்ஸனத்தினை மேலும் வளர்த்து மெருகேற்றினர்.  அவர்கள் வளர்த்து ஆழமாக நிலைநாட்டியதின் பலன் நாம் இன்று பெரியோர் உபந்யாஸம் செய்ய கேட்டு ஆனந்தமாக அனுபவிக்கின்றோம்!  (தற்சமயம் இது கூட நம்மால் முடியாது போய்விட்டது.  வேண்டாததிற்கெல்லாம் பிரதான்யம் கொடுத்து, மணிக்கணக்கில் தொலைக்காட்சிப்பெட்டியின் அருகில் அமர்ந்து எதைப் பெறவேண்டுமோ அதைவிடுத்து பெருஞ்சுமையாய் வியாதியையும், கண்பார்வை நோயும் பெற்று துன்புறுகின்றோம்). 
 
அந்த நேரத்தில் சுதர்ஸனபட்டர் (இவர் ஸ்ருதப்ராகாசிகை என்னும் அற்புதமான க்ரந்தத்தினை இயற்றியவர்.  ச்ருதம் என்றால் கேட்கப்பட்டது.  இவரது ஆச்சார்யரான நடாதூர் அம்மாள் என்ற மஹாஞானியால் ஸ்ரீபாஷ்யரஹஸ்யார்த்தங்களை விடாது கேட்டு அதன் பயனாக பிரகாசமாக அதனை ஒரு நூலாகபடைத்ததால் ச்ருதபிரகாசிகை என்று அவரது ஆச்சார்யன் நடாதூர் அம்மாள் இதற்கு திருநாமமிட்டார்.) மற்றும் பிள்ளைலோகாச்சார்யார், அவரது தம்பி அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார்ஆகிய ஞானவான்கள் பலரிருந்த நேரம்.

ஆயினும் ஸ்ரீசுதர்ஸனபட்டர் ஸ்வாமி தேசிகரையே வாதிடச் செய்கின்றார்.  வாதயுத்தம் ஏழு நாட்கள் கடுமையாக நடந்தது.
அப்பண்டிதர் அனைவரும் தோற்றனர்.  ஸ்வாமி தேசிகனையே ஆச்சார்யனாக அடைந்தனர்.  இந்த வாதம் நடந்த ஏழு நாட்களிலும் தேசிகரின் சிஷ்யரான பேரருளாளையன் என்பவர் இதனை விடாது எழுதிவந்து தொகுத்து வைத்தார்.  தேசிகர் அதனை தாம் பரிசீலித்து அதற்கு ‘சததூஷணி” என்று பெயரிட்டார். 
 

 

இந்த நிகழ்ச்சிக்குப்பின் ஸ்வாமி தேசிகன் ஸ்ரீரங்கத்திலேயே எழுந்தருளியிருக்கலானார்.  இராமானுஜ ஸித்தாந்த ப்ரவசனம் செய்துகொண்டு சிஷ்ய ஸம்ருத்தியுடன் சாஸ்திர சம்பிரதாய ரஹஸ்யங்களைத் திரட்டி கலக்கமற போதித்து வந்தார்.

ஸ்ரீசுதர்ஸனபட்டர், பிள்ளைலோகாச்சார்யார் போன்ற ஆச்சார்யர்களும் இவரிடத்து மிக்க அன்போடு அளவளாவி ஆதரித்து வந்தனர்.
ஸ்ரீரங்கநாதன் இவருக்கு அர்ச்சகமுகனே ‘வேதாந்தாச்சார்யர்” என்னும் விருதையும், ஸ்ரீரங்கநாச்சியார் ‘ஸர்வதந்த்ர ஸ்வதந்த்ரர்;” எனும் விருதையும் அனுக்ரஹித்துக் கொண்டாடினர். 
 
ஸ்வாமி ஸ்ரீதேசிகன் ஸ்ரீரங்கநாதனுடைய பாதுகை ப்ரபாவத்தினை ஒரே நாள் இரவில், கடைசி ஒரு ஜாமத்தில்,  யாராலும் சாதிக்க முடியாத,  1000 ஸ்லோகங்களடங்கிய பாதுகா ஸஹஸ்ரம் என்னும் க்ரந்தத்தினையருளிச் செய்தார் இந்த கவிதார்க்கிக ஸிம்ஹம். (பெருமாளின் திருவடிகளை விட இதன் பிரபாவம் உயர்ந்தது.  இதனை தினமும் ஒரு சுலோகம் வீதம் படித்துணர்ந்தாலும் போதும் – இதன் பயன் நம்மை உய்விக்கும்)
 
தேசிகன் தென்னாட்டிலுள்ள சில திவ்ய க்ஷேத்திரங்களை தரிசித்து, காஞ்சி சென்று அங்கு அச்சமயம் கோவிலில் ஆதிக்கத்திலிருந்த சிலரால் துன்புறுத்தப்பட்டார்.  . தம் மனைவி, மற்றும் மகனுடன் கர்நாடகாவில் காவிரிக்கரையோரம் அமைந்துள்ள ஸத்யாகாலம் எனும் அமைதியான ஊரில் தம் சிஷ்யர்களோடு கூடியிருந்தார்.  பின்னர் தம் மனைவியையும், மகனையும்
ஸத்யாகாலத்திலேயே விட்டுவிட்டு, ஏதோவொரு உந்துதலினால், ஸ்ரீரங்கம் திரும்புகின்றார்.  சிலகாலம்தான் சென்றிருக்கும்.

 

தமமை எது உந்தியது? ஏன் உந்தப்பட்டோம்? என்பதனையுணரச்செய்தது அந்த துயரச்சம்பவம்.  அது ஸ்ரீரங்கத்தின் மிக இருண்ட காலம்….

 

Older Posts »

Create a free website or blog at WordPress.com.