Srirangapankajam

June 30, 2008

PESUM ARANGAN-62

Filed under: PESUM ARANGAN — srirangapankajam @ 1:48 pm

ஆளவந்தார் தம் சீடர்களான பெரியநம்பி, திருக்கோட்டியூர் நம்பி, திருமலையாண்டான், திருவரங்கப் பெருமாளரையர் ஆகியோர் அனைவரிடத்தும் சில ரஹஸ்யார்த்தங்களை தனித்தனியே உபதேசித்துள்ளார். ஒரு ராஜாவானவர் எப்படி மந்திரிகளிடத்து தனிதனியே சில நிதிகளையளித்து தன் வம்சத்தார்கள் பட்டத்திற்கு வரும் போது ஓப்படைக்கச் சொல்லுவாரோ அது போன்று ஆளவந்தார், இராமனுஜர் அவதாரத்தினையறிந்து தம் சீடர்களிடத்து இந்த மந்திரார்த்த பொக்கிஷத்தினை உபதேசித்தார். ஆளவந்தாரின் சீடர்களான இவர்கள், ஆளவந்தாரை ஆஸ்ரயித்து இவ்வுபதேசங்களைப் பெறாத குறை நீங்க, உடையவருக்கு ஆச்சார்யனாகி மஹா ப்ரீதியுடனேயே தாம் கற்ற வித்தைகள் அனைத்தையும் உபதேசித்து பெருமைப் பெற்றனர். மற்றொருபுறம் உத்தமமான கைங்கர்யபரர்களை சிஷ்யர்களாக பெற்றார் உடையவர்.

ஒரு அற்புத மாணிக்க பதக்கத்தின் இரு புறமும் நல்முத்துக்கள் கோர்க்கப்பட்டு சிறந்த ஹாரமாக விளங்குவது போன்று இராமனுஜர் என்ற மாணிக்கத்தின் ஒரு புறத்தின் ஹாரமாகவும் மஹாஞானிகளான ஆச்சார்ய புருஷர்களும், மறுபுறத்தின் ஹாரமாக மிகச் சிறந்த சிஷ்யர்களும் வாய்க்கப் பெற்றனர்.

திருக்கோட்டியூர் நம்பி திருவாய்மொழிக்கு அர்த்தத்தினை திருமலையாண்டானிடத்தில் உபதேசம் பெற இராமனுஜரை பணிக்கின்றார். அதன்படி திருமலையாண்டனிடத்தில் திருவாய்மொழி உபதேசம் நடக்கின்றது. சிலவிடங்களில் திருவாய்மொழியின் சில பதங்களுக்கு இருவருக்குமிடையே அர்த்தத்தில் பேதம் உண்;டாகிறது. இதனைத் திருக்கோட்டியூர் நம்பி அறிந்து திருமலையாண்டானிடத்தில் ‘இராமனுஜர் சிலவிடங்கள் மாற்றி கூறிய அர்த்தவிசேஷங்களை அடியேன் ஆளவந்தார் உபதேசிக்கக் கேட்டிருக்கின்றேன். இராமனுஜருக்கு ஆளவந்தார் திருவுள்ளத்தில் என்ன அர்த்தம் உண்டானதோ அதைத்தவிர வேறு ஏதும் இராது ஆகவே தாங்கள் வியாக்யானத்தினைத் தொடர்ந்து நடத்தும்’ என்கிறார். அதன்படியே அவ்வப்போது சிலவிடங்களில் இராமனுஜர் மாறுப்பட்டாலும் திருவாய்மொழி வியாக்கியானம் உடையவருக்கு பூர்த்தியாயிற்று. ஒரு கட்டத்தில் திருமலையாண்டான். ‘நீர் ஆளவந்தாரைக் கண்ணினால் பார்க்கக் கூட இல்லாதிருக்கையில் இதெல்லாம் எப்படி சாத்தியம்’ என்று வினவுகின்றார். அதற்கு இராமனுஜர், ”நான் ஆளவந்தாருக்கு ஏகலைவன் அன்றோ?’ என்று சாமர்த்தியமாக பதில் கூறுகின்றார். ‘இதுவும் ஒரு திருவவதாரம். ஆளவந்தார் பக்கல் கேளாத அர்த்தமெல்லாம் இங்கே கேட்டோம்’ என்று இவரை தண்டனிட்டு அருளினார் திருமலையாண்டான்.

திருவரங்கத்தில் அத்யயன உற்சவத்தின் போது அரையர்களுக்கு கைங்கர்யம் அதிகம். அதனால் அந்த ஒரு கட்டத்தின் போது அதிகம் களைப்புறுவர். திருவரங்கத்தில் அப்போது திருவத்யயன உற்சவம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றது. திருக்கோட்டியூர் நம்பிகளிடத்தில் நடையாய் நடந்து அவரது நம்பிக்கையைப் பெற்ற உடையவர், திருவரங்கப் பெருமாளரையரிடத்தில் சரமோயுபாயத்தினை அறிய விரும்பி, இத்தகையத் தருணத்தினை நழுவ விடாமல் அரையரினை ஆஸ்ரயிக்கின்றார். அன்றுமுதல் அரையர் ஸ்வாமிக்கு உகப்பாகத் தொண்டை வறண்டு விடாமல் இருப்பதற்காக பக்குவமாக பால் காய்ச்சி அதில் விசேஷ த்ரவியங்களையெல்லாம் சேர்த்து அவ்வப்போது அரையர் ஸ்வாமிக்குத் தருகின்றார். மஞ்சளுடன் சீகைக்காய் இதர மூலிகைகளெல்லாம் சேர்த்து கலந்து, அபிநயம் பிடித்து ஆடிய களைப்புத் தீர அரையர் ஸ்வாமியின் திருமேனிக்கு எண்ணைக்காப்பிட்டு நீராட்டுகின்றார். ஒரு நாள் அரையர் ஸ்வாமி திருமுக மண்டலம் சற்றே பொலிவிழந்து காணப்படுகின்றது. இதனைக் கண்ணுற்ற இராமனுஜர் மஞ்சள் கலந்த மூலிகைக் கலவையை தூர எறிந்து பாங்காக வேறுவிதமாகக் கலவையைத் தயாரிக்கின்றார். திருவரங்கப் பெருமாளரையர் அதனைக் கண்ணுற்று உகப்புடனே, ”என்னுடைய ஸர்வசொத்தையும் கொள்ளைக் கொள்ளவோ நீர் இப்படிச் செய்தது” என்று செல்லமாகக் கோபிக்கின்றார். ”வாரீர் எம்பெருமானாரே! உமக்கு சரமபுருஷார்த்தஞ் சொல்லுகிறோம். கேளீர்” என்றே உகந்து உபதேசிக்கின்றார்.

என்ன? இதெல்லாம் ஒரு யதிகள் அதுவும் ஸ்ரீரங்கஸ்ரீக்குத் தலைமைப் பொறுப்பேற்றவர் செய்யலாகுமா? இது தகுமா?

தகும்!

எப்படி?

‘தீமனங்கெடுத்தும் மருவித்தொழும் மனமே தந்தும், அறியாதனவறிவித்த ஆசார்யனே உபாயோபேயம்”
(தீயமனம் வராது தடுத்து அதனை பரம்பொருளான ஸ்ரீமந்நாராயணனை தொழும்படிச் செய்து அறியாத மந்த்ராத்தங்களை அறிய செய்யும், நாம் பரம்பொருள் தாள் அடைந்திடச் செய்யும், உபாயமாவது ஆச்சார்யன் திருவடிகளே!)

குருரேவ பரம ப்ரஹ்ம குருரேவ பரம் தனம்
குருரேவ பர:காமோ குருரேவ பராயணம்
குருரேவ பராவித்யா குருரேவ பரா கதி:
யஸ்மாத் தது தேஷ்டாஸௌ தஸ்மாத் குருதரோ குரு:

குருவே மேலான ப்ரஹ்மம். குருவே மேலான தனம். குருவே மேலான காமம். குருவே மேலான ப்ராப்யம். குருவே மேலான கல்வி. குருவே மேலான ப்ராவகம். அப்பரம்பொருளையே உபதேசிப்பதால் குரு அதைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர்.

ஆச்சார்யஸ்வ ஹரி சாக்ஷாத் சர ரூபி ந ஸம்ஸய:
ஆச்சார்யனே நேரே நடமாடும் பரமபுருஷன். இதில் ஐயமில்லை.

ஆளவந்தாரை ஆச்சார்யனாக வரித்த ஏகலைவனான இராமனுஜர், அவருடைய சிஷ்யர்களை ஆச்சார்யனாக அடைந்து கைங்கர்யம் செய்ததில் எந்த தவறுமில்லை. இதுவும் ஒரு திருவாராதனமே! நடமாடும் தெய்வத்திற்குச் செய்யும் சிறப்பான ஆராதனம்!

– இராமனுஜர் யதியாக மாறிய பின்னுமே ‘தான் ஜீயர் – தன்னிடத்தே எல்லாரும் உபதேசம் கேட்க வேணுமேத் தவிர தான் யாரிடத்தும் போய் எந்த கைங்கர்யமும் செய்யலாகாது, கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்கிற அவசியமில்லை’ என்ற மமதையில்லை.

– வாய்க்கு வந்தபடி எந்தவிடத்திலும் பேசவில்லை.

– சீடர்களைத் தேடவில்லை.

– ஆடம்பரம், படாடோபம் ஏதுமின்றி எளிமையாக இருந்தார்.

– அவர் தேடியது மற்றும் அவர் அனைவருக்கும் கொடுத்தது அனைத்துமே பகவத் விஷயம் மட்டுமே. எதை வெளிப்படுத்த வேண்டுமோ அதனை அனைத்து ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்கும் அறிவித்தார். எதனை ரஹஸ்யமாகக் காப்பாற்ற வேண்டுமோ அதனை பேணி வளர்த்தார்.

ஆளவந்தாரின் சீடர்களை அடிபணிந்து அனவிரதமும் கைங்கர்யம் செய்து அவர்களது அன்பைப் பெற்று தன்னை மேம்படுத்திக் கொண்டார். ‘சிஷ்யனாகிலும் ஆச்சார்யனாகிலும் விலக்ஷண சம்பந்தமே வேண்டுவது’ என்றபடியே இவருக்கு முன்புள்ள ஆச்சார்யர்கள் இவருக்கு ஆச்சார்யர்களாய் வீறு பெற்றார்கள் பின்புள்ளவர்கள் சிஷ்யர்களாய் பேறு பெற்றனர்.

-posted on 30th June’ 2008-

Advertisements

June 29, 2008

PESUM ARANGAN-61

Filed under: PESUM ARANGAN — srirangapankajam @ 12:54 pm

திருக்கோட்டியூர் நம்பிகள் எம்பெருமானை பரிபூர்ணமாக ஆசீர்வதிக்கின்றார். அறிவு நிறைந்த ஒரு குருவினிடத்து ஒரு புத்திசாலி சீடன் எப்படியிருக்க வேண்டும்? எப்படி பணிந்து கார்யம் சாதித்தல் வேண்டும் என்பதை உணர்த்தியவர் உடையவர். திருக்கோட்டியூர் நம்பிகளிடத்து நம்பிக்கைத் தளராமல் நடையாய் நடந்த இராமனுஜரை, இப்போது நம்பிகள் விடுவதாயில்லை. தாமறிந்த, தாம் அடைந்த அனைத்து ஞானத்தினையும் உடையவருக்குப் புகட்டுகின்றார். சரம சுலோகம், அதன் ரஹஸ்ய அர்த்தங்களை உடையவருக்கு மட்டுமே இம்முறை உபதேசிக்கின்றார்.
இதர சாஸ்திரங்களையும் தெளிவுற உபதேசிக்கின்றார். ”தெய்வத்தினை துவேஷிக்கும் நாஸ்திகர்கள் செவியில் படாதவாறு பேணிக்கொண்டு போரும்!” என்றருளுகின்றார். உடையவர் ‘கூரத்தாழ்வாருக்கு மட்டிலுமாவது உபதேசம் செய்ய அருளவேணும்’ என பிரார்த்திக்க

ஸம்வத்ஸரம் ததர்த்தம் வா மாஸத்ரயமதாபி வா
பரீக்ஷய விவிதோபாயை: க்ருபயா நி:ஸ்ப்ருஹோ வதேத்
ஒரு வருடமோ, அதிற்பாதியோ, மூன்று மாதமோ பலவிதமான உபாயங்களால், சிஷ்யனைப் பரீட்சை செய்து, கைம்மாறு கருதாமல் கேவலக்ருபையாலே உபதேசிக்க
வேண்டியது.

என்கின்றபடி அத்யாவசியத்தைக் கருத்தில் கொண்டு ஒரு வருடமாவது பணிவிடை செய்தபின் அருளுக என்று நியமித்தார். கீதோபதேசம் கேட்ட அர்ஜுனன் போன்று, மிகவும் தெளிந்த மனதினராய், மிகவும் ப்ரீதியடைந்தவராய் ஸ்ரீரங்கம் வந்தடைந்தார் எம்பெருமானார். கூரத்தாழ்வானிடத்து அனைத்தும் கூறி பெருமையடைகின்றார் இராமானுஜர். கூரத்தாழ்வார் ”ஒரு வருடம் நான் உயிரோடு இருப்பேனோ மாட்டேனோ! ‘ஸம்வத்ஸர சுஸ்ரூஷா சமம் ஆச்சார்யன் திருமாளிகை வாசலிலே ஒரு மாதம் உபவாஸம் பண்ணுகை” என்று சாஸ்திரம் சொல்கின்றபடியே செய்ய உடையவர் மனமிரங்கி அவருக்கு தாம் கற்ற அனைத்தையும் பிரஸாதித்து அருளினார்.

முதலியாண்டான், கூரத்தாழ்வார் பெற்றபேறு தாமும் அடைய, பணிகின்றார் இராமனுஜரிடத்து.
” ஆழ்வான் ஒருவருக்கு மட்டுமே அனுமதி பெற்றேன். நீர் நம்பியிடத்தே அடிபணிந்து விண்ணப்பம் செய்வாயக” என்றருளிச் செய்ய, முதலியாண்டான் திருக்கோட்டியூர் செல்கின்றார்.

தினந்தோறும் திருக்கோட்டியூர் நம்பியின் பாதம் பணிவார். ஆனால் ஆறு மாதம் வரை நம்பிகள் இவரை கண்டு கொள்ளவேயில்லை. ஓரு நாள் இவராகவே அவரிடத்து அறிமுகம் செய்துகொள்கின்றார். தாம் ‘தாஸரதி’ என்கிறார். ‘ஆகில் என்?’ என வினவுகின்றார் நம்பிகள்.
‘சரம ரஹஸ்ய அர்த்தம் அடியேனுக்கு பிரஸாதித்து அருள வேணும்’ என பிரார்த்திக்கின்றார்.

வித்யா மதோ தநமதஸ் த்ருதியோபிஜநாந் மத:
ஏதே மதாவலிப்தாநாமேத ஏவ ஸதாம் தமா:

மதங்கொண்டவர்களுக்கு வித்யை, தனம், நல்லகுடிப் பிறப்பு என்னும் ஒவ்வொன்றும் மதத்திற்கு காரணமாகின்றது. இவைகளே நல்லோர்களின் நல்ல குணத்திற்கும் காரணமாகின்றன.

‘இம்மூன்று குறும்பும் உம்மை விட்டு அகலுமாயின் எம்பெருமானார் தாமே க்ருபைபண்ணி
உபதேசிப்பார். நீர் அஞ்சாதே போய்வா’ என்கின்றார் நம்பிகள். தாஸரதி ஸ்ரீரங்கம் திரும்புகின்றார். வருந்துகின்றார்.

உடையவர் எழுந்தருளி, ‘ ஆண்டான் நம்பி ஸந்நிதியில் ஸ்வரூப சிக்ஷை பெற்று வந்ததை பாருங்கோள் ” என்றருளி மிகவும் உகப்போடே குறும்பறுத்த முதலியாண்டானுக்கும் சரம சுலோக ரஹஸ்யார்த்தங்களை உபதேசிக்கின்றார். ‘இப்போதன்றோ நமக்கு தண்டும் பவித்ரமும் கைபுகுந்தது” என்று மகிழ்கின்றார் யதிராஜர்.

-posted on 29th June’ 2008-

PESUM ARANGAN-60

Filed under: PESUM ARANGAN — srirangapankajam @ 5:03 am

இன்று நாம் சுலபமாக ஸர்வ சாதாரணமாக கேட்கும் சில மந்திரங்களுக்காக நம் பெரியோர்கள் பட்ட கஷ்டங்கள் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. ‘ஓம் நமோ நாராயணாய” என்னும் இந்த அஷ்டாக்ஷர மந்திர உபதேசம் பெற இராமனுஜர் ஸ்ரீரங்கத்திற்கும் இங்கிருந்து ஏறத்தாழ 90 கிலோமீட்டருக்குக் குறைவில்லாதிருக்கும் திருக்கோட்டியூருக்கும் 18 முறை நடையாய் நடந்து (சுமார் 3240 கி.மீ) பல கஷ்டங்களை அனுபவித்து, தான் பெற்ற நிறைவை, இந்த மண்ணுய்ய, மண்ணுலகிலுள்ள மனிசர் உய்ய, நம் எல்லாருடனும் பகிர்ந்து கொண்டுள்ளார்.

ஸ்ரீரங்கஸ்ரீ பொறுப்பேற்ற உடையவர் பெரியநம்பிகளை ஆஸ்ரயித்து த்வய மந்த்ரத்தின் விரிவான அர்த்தங்களை உபதேசிக்கப்பெற்று மகிழ்ந்தார். பெரியநம்பிகள் ‘இதைக்காட்டிலும் இன்னமும் சில விசேஷ மந்த்ரங்களும், அர்த்த விசேஷங்களுமுண்டு. இவற்றினை ஆளவந்தாரின் அந்தரங்க சீடரான திருக்கோட்டியூர் நம்பி உபதேசிக்கப் பெறுவாய்’ என்றருளுகின்றார்.

முதன்முறை சென்று திருக்கோட்டியூர் நம்பிகளை பணிந்தபோது, நம்பிகள் உடையவரை ஏறெடுத்துக் கூட பார்க்கவில்லை. ‘எவரிடத்தும் சொல்வதற்கில்லை” என்று உடையவரின் முகம் பாராமலேயே திருப்பியனுப்பி விட்டார். பின்னர் திருக்கோட்டியூர் நம்பிகள் ஒருமுறை ஸ்ரீரங்கம் வருகின்றார். அரங்கனைத் தொழுகின்றார். நம்பெருமாள்
”நம் இராமனுசனுக்கு ரஹஸ்யார்த்தங்களை உபதேசியும்” என்று அர்ச்சகர் மூலமாக பேசுகின்றார்.

அதற்கு நம்பிகள்,

”நா ஸம்வத்ஸரவாஸிநே ப்ரப்ரூயாத்”
ஒரு வருடமாவது குருவிற்கு பணிவிடை செய்யாதவனுக்கு உபதேசிக்கலாகாது.” எனவும்,

இதம் தே நாதபஸ்காய நாபக்தாய கதாசந
நா சாஸூஸ்ரூஷவே வாச்யம் ந ச மாம் யோப்யஸூயதி

பரம ரஹஸ்யமான இவ்வர்த்தத்தை, தவம் புரியாதவனுக்குச் சொல்லலாகாது.
(தவமே புரிந்தவனாயினும் உன்னிடமும் என்னிடமும்) பக்தியில்லாதவனுக்கு ஒரு போதும் உபதேசிக்கக் கூடாது.
(தவமும் பக்தியுமிருந்தாலும்) குருவிற்கு பணிவிடை செய்யதாவனுக்கு கூறலாகாது.
(வேறு எத்தனை குணமிருந்தாலும்) என்னைக் குறித்து அஸூயை கொள்பவனுக்கு சொல்லவேக் கூடாது.

என்று பல சாஸ்திர மேற்கோள்களை அரங்கனிடத்துச் சுட்டிக் காண்பிக்கின்றார் நம்பிகள்.

அதற்கு அரங்கன்,

‘சரீரத்தையும், பொருளையும், அறிவையும், வஸிக்குமிடைத்தையும், செயல்களையும், குணங்களையும், பிராணனையும், ஆச்சார்யனுக்காகவே என்று எவன் இருக்கின்றானோ அவனே சிஷ்யனெனத் தக்கவன். வேறு விதமாகயிருப்பவன் சீடனல்ல. இந்த லக்ஷணங்களை பூர்த்தியாக உடைய உடையவருக்கு உபதேசிப்பதற்கு எந்த தோஷமுமில்லை”

என்று அருளுகின்றார்.

அரங்கன் வாக்கினால் திருப்தியடைந்த நம்பி, அங்கு இவர் ஏதும் கூறமாட்டாரோ? என்று பரிதவிப்புடன் காத்திருந்த உடையவரை நோக்கி, ”ஊருக்கு வாரும்” என்று கூறி புறப்பட்டார். ஆனந்தமுடன் இராமனுஜரும் திருக்கோட்டியூர் அடைய, ”இன்றைக்குப் போய் வாரும்” எனத் திருப்பி அனுப்பி விட்டார். இம்மாதிரி ஒரு முறை இரு முறை அல்ல. பதினெட்டு முறை அலைய விட்டார்.

இராமனுஜர் கண்களில் நீர் ததும்ப வெம்பிவிட்டார். அச்சமயம் திருக்கோட்டியூர்நம்பியின் சீடர் ஒருவர் அரங்கனைத் தரிசிக்க வருகின்றார். அவரிடத்து,

”பூந்துழாய் முடியார்க்கு தகவல்ல. பொன்னாழிக்கையார்க்குத் தகவல்ல” (திருத்துழாயையும், பூவினையும் தலையில் தரித்திருக்கும், சங்குசக்ரதாரியாகயிருக்கும் உங்கள் பெருமாளுக்கு இது நியாயம்தானா?)’

என்று வருத்தப்படுகின்றார். திருக்கோட்டியூர் சென்ற அந்த சீடர் தன் குருவிடத்து உடையவரின் ஏக்கத்தினைக்கூறி தாமும் வருத்தப்படுகின்றார். நம்பிகளுக்கு உடையவரிடத்தில் உபதேசிக்கலாம் என்ற நம்பிக்கை அப்போதுதான் வருகின்றது. மீண்டும் அவரையே ஸ்ரீரங்கத்திற்கு அனுப்பி ‘தண்டும் பவித்ரமுமாக தாம் ஒருவர் மட்டுமே வருவது” என்று அழைக்கின்றார். உடையவர் தம் சீடர்களான முதலியாண்டன் மற்றும் கூரத்தாழ்வானுடனும் திருக்கோட்டியூர் சென்று நம்பிகளிடத்து தண்டன்சமர்ப்பிக்கின்றார். “உம்மை மட்டும்தானே வரச்சொன்னேன்? யார் இவர்கள்?” என நம்பி வினவ இவர்களைக் காட்டி இவர்கள்தாம் ”எம் தண்டும் பவித்ரமும்” என உரைக்கின்றார். இவர்கள் அனைவரிடத்தும் திருப்தியடைந்த நம்பிகள் ”இவ்வர்த்தத்தை நீங்கள் மற்ற யாருக்கும் உபதேசிக்கக் கூடாது” என பிரதிக்ஞை வாங்கிக்கொண்டு நலந்தரும் சொல்லான பெரிய திருமந்த்ரமான, எட்டு எழுத்தேக் கொண்ட அஷ்டாக்ஷரத்தினை , பதம் பதமாக பிரித்து விசாலமாக, ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் நாத்தழும்பேற அனுசந்திப்பதான நாராயண மந்திரத்தினை உபதேசிக்கின்றார்.

உபதேசிக்கப் பெற்ற உடையவர் அடுத்தநாள் திருக்கோட்டியூர் ஸந்நிதியில் அநேக ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்கு தாம் பெற்ற திருமந்திரத்தினை பரமரஹஸ்யார்த்தத்தை உபதேசிக்கின்றார்.

இதனையறிந்த திருக்கோட்டியூர் நம்பி அதிர்ந்தார். வெகுண்டார். ‘ஒருவருக்கும் சொல்ல வேண்டாமென்று நியமித்த பிறகுதானே சொன்னோம். எந்த பலத்தில் அதனை மறந்து, மறுத்து உபதேசித்தீர்;” என்று கடுகடுக்க, ”ஆச்சார்ய நியமநத்தினை மறுத்த எனக்கு நரகம் உறுதி’ என்கிறார் பணிவாக. மேலும் தொடர்கின்றார், ”இந்த பாபத்தினால் அடியேன் ஒருவனேயன்றே நரகம் புகுவேன். தேவரீர் திருவடிகளை முன்னிட்டுச் சொன்னதினாலே இவ்வர்த்தத்தைக் கேட்ட, திருமந்திரத்தினை ஜபம் செய்கின்ற ஆத்மாக்கள் மேன்மையேயடையுமே” என்று கருதியே உபதேசித்தோம் என்று பணிவோடு நம்பிகள் திருவடி தொழுது கண்ணீரோடு உரைக்க, நம்பிகளுக்கு உள்ளுணர்வு உரைத்தது. இந்த உணர்வு, பரஸம்ருத்தி நமக்கு கூடிற்றில்லையே என்று வருத்தமுற்று கலங்குகின்றார். தம் திருவடிகளில் வீழ்ந்த உடையவரை தம்மோடு வாரியணைக்கின்றார். ‘எம்பெருமானாரே! வாரும்” என்று ஆரத் தழுவுகின்றார். இதுநாள் வரையில் இத்தர்ஸநம் (திருமந்திரப் பொருள்) பரம ரஹஸ்யமாக வைதீக சித்தாந்தமாகயிருந்தது. இன்று முதல் இது ‘இனி
”எம்பெருமானார் தர்ஸநம்” என்றே அழையுங்கள்’ என்று கூடியிருந்த அனைத்து வைணவர்களுக்கும் விண்ணப்பம் செய்தார்.

-posted on 28th june’ 2006

June 26, 2008

PESUM ARANGAN-59

Filed under: PESUM ARANGAN — srirangapankajam @ 12:16 pm

யதிராஜரின் சீடரான கோவிந்தஜீயர் ‘யதிதர்மஸமுச்சயம்’ என்னும் ஸந்நியாசிகள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய தர்மத்தினையும், அவர்கள் அனுஷ்டிக்க வேண்டிய கர்மங்களைப் பற்றியும் ஒரு நூலை படைத்து அதனை இராமனுஜரும் திருக்கண் சாற்றி ஸந்தோஷித்து அருளினார். ஆச்சார்யனான இராமனுஜரின் திருவடிகளையே நினைந்து போற்றி, சிலகாலம் நிம்மதியாகயிருந்து பரமபதித்தார் கோவிந்தஜீயராக மாறிய யாதவப்பிரகாசர்.

திருவரங்கத்தில் வைணவத்தினைத் தலைமையேற்று நடத்த தகுந்த ஆச்சார்யனாக இராமனுஜரை அனைவரும் ஒருமனதாக முடிவு செய்தனர். அவரை ஸ்ரீரங்கத்திலேயே நித்யவாஸம் பண்ணும்படி அழைத்துவர வேணும் என தீர்மானித்து நம்பெருமாளிடம் பிரார்த்தனை செய்தவண்ணம் இருந்தனர். பேரருளாளனிடம் யாசித்துப் பெற திருவரங்கப் பெருமாளரையரை அனுப்புகின்றனர்.

அவர் காஞ்சி போய் சேர்ந்தவுடன் அங்கு அவரது உறவினரான வரந்தரும் பெருமாளரையர் எதிர் கொண்டு அழைக்கின்றார். மறுநாள் காலையில் இருவரும் பேரருளாளன் ஸந்நிதி சென்று ‘கச்சிக்கு வாய்த்தான்’ என்னும் மண்டபத்தின் மேல் ஏறி நிற்கின்றார்கள். கோவிலார்களும், திருக்கச்சி நம்பிகளும், இராமனுஜரும் வந்து சேர அனைவரும் அருளாளனைத் தரிசிக்கின்றனர்.

கதாபுநஸ் சங்க ரதாங்க கல்பக த்வஜாரவிந்தாங்குச வஜ்ரலாஞ்நம்
த்ரிவிக்ரம த்வச்சரணாம் புஜத்வயம் மதீயமூர்த்தா நமலங்கரிஷ்யதி!

த்ரிவிக்ரம அவதாரம் செய்த எம்பிரானே! சங்கு சக்ரம்
கற்பகவிருக்ஷம், கொடி, தாமரை, அங்குசம், வஜ்ராயுதம் இவைகளை அடையாளமாக உடைய உன் திருவடித் தாமரைகள், என் தலையை எப்போதுதான் அலங்கரிக்கப் போகிறது.

என்றவாறு பிரார்த்தனைச் செய்தபடி எல்லா மரியாதைகளுடனும் ஸேவிக்கின்றார்.

பாலேய்தமிழான ஆழ்வாரின் பாடலான

“பிணியவிழ் தாமரை மொட்டலர்த்தும் பேரருளாளர்”
எனும் பாசுரத்திற்கும்

“தொழுதெழுதொண்டர்கள் தமக்கு பிணியொழிந்தமரர் பெருவிசூம்பருளும் பேரருளாளன்”
எனவும்.

” …கச்சிபோ் மல்லையென்று மண்டினார். உய்யல்லால் மற்றையார்க்கு உய்யலாமே?“
எனவும், தேவகானத்திலே இசையும், அபிநயமும் பிடித்து ஆடுகின்றார். சொக்குகின்றார் பேரருளாளன். ஒரு வரம் கேட்கின்றார் திருவரங்கப்பெருமாளரையர். ”நாமும் நம்பெண்டுகளுமொழிய நீர் வேண்டினதை தருகிறோம். அத்தைச் சொல்லிக் காணீர்” என்றருள அரையர் இராமனுஜரைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றார். ‘இவரை அடியேனுக்குத் தந்தருளவேணும்” என்கின்றார். இதனைக்கேட்ட அருளாளன் ‘இவரையொழிய நீர் வேண்டியதைக் கேளும்” என்றருள, அரையர் ‘ராமராக அவதாரம் எடுத்த நீர் இரு வார்த்தை அருளாலாகுமா’ என்று வினவ ”தந்தோம்’ என்றருளினார் இராமனுஜரைப் பிரிய மனமின்றி!.

திருவரங்கப்பெருமாளரையர் ‘வாரும்” என்று உடையவரின் திருக்கைப்பற்றியழைக்க இருவருமாக பேரருளாளனிடத்தில் தண்டன் சமர்ப்பித்து பிறந்த வீட்டை விடுத்து புகுந்த வீட்டிற்குச் செல்லும் மகளைப் போல பேரருளாளினிடமிருந்து பிரிகின்றார் இவரும் பிரியமனமின்றி!. இராமனுஜர் தம் மடத்திற்கு கூடச் செல்லவில்லையாம். கூரத்தாழ்வானையும், முதலியாண்டானையும் பார்த்து ”நம் மடமே போய் நம்முடைய திருவாராதனப் பெருமாளாகிய பேரருளாளரையும் மற்றுமுண்டான ஸம்பந்தங்களையும் கொண்டு வாருங்கோள்” என்று அருளுகின்றார். திருக்கச்சிநம்பிகளிடத்து விடைபெறுகின்றனர் இருவரும்.

ஸ்ரீரங்கமதுலம் க்ஷேத்ரம் ஸ்ரியா ஜூஷ்டம் சுபாஸ்பதம்
யத்கத்வா ந நரோ யாதி நரகம் சாப்யதோகதிம்
(செல்வம் நிறைந்ததாய், மங்களங்களுக்கு இருப்பிடமான ஸ்ரீரங்கம் ஒப்பற்ற க்ஷேத்ரமாகும். அதையடைந்த மனிதன் நரகத்தையும் தாழ்ந்த கதிகளையும் அடைவதில்லை)

மங்களமான ஸ்ரீரங்கத்தினையடைகின்றனர் இருவருமே!. வடதிருக்காவிரியில் நீராடுகின்றனர். ‘நம் இராமனுஜனை எதிர்கொண்டு அழைத்துவாரும்” என்று ஸேனைமுதல்வர்க்கு உத்தரவிடுகின்றார் பெரியபெருமாள். பெரியநம்பிகள் தலைமையில் ஸ்ரீரங்கமே, நித்யசூரிகள் முக்தராய் வருவோரை விரஜைநதிக்கரையில் திரண்டு அழைப்பது போன்று, யதிராஜரை எதிர்கொண்டு அழைக்கின்றது. எதிர் கொண்டழைத்த ஸேனைமுதல்வரை தண்டனிட்டு, பின்னர் பெரியநம்பிகளின் அடிபணிந்து, திருவிக்ரமன் சுற்று வழியே பிரதட்சிணமாக வந்து, பெரிய பலிபீடத்திற்கருகே சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து நமஸ்கரிக்கின்றார். பின்னர் வடக்குக்கோபுர வாயிலையடைந்து அங்கு மேட்டழகியசிங்கரை தரிசித்து, ஸ்ரீரங்கநாயகி தாயாரிடத்து பணிகின்றார். தாயார் புன்முறுவலோடு கடாக்ஷிக்கின்றார். பின்னர் ஸ்ரீசந்திரபுஷ்கரிணி தீர்த்தம் ஸ்வீகரித்து, அருகேயுள்ள பரமபதநாதர் ஸந்நிதியடைந்து அங்கு ஆழ்வார், ஆச்சார்யர்களை வணங்கி மணல்வெளி வழியே பிரதட்சிணமாக வந்து, பிரணவாகார விமானம் ஸேவித்து
ஸேனைமுதல்வர் திருவடி தொழுது அழகிய மணவாளன் திருமண்டபத்தில்(சந்தனு மண்டபம்) ஏறுகின்றார். அங்கு அர்ச்சகர்களின் கைத்தலத்திலே அரங்கன் எதிர்கொண்டு அழைக்கின்றான். உடையவரும் அரங்கன் கருணைக்கண்டு சாஷ்டாங்கமாக விழுவதும், எழுவதும், தொழுவதுமாய் கண்குளிர தரிசிக்கின்றார். அரங்கன் திருக்கண் மலர்ந்து ஸேவை சாதிக்கின்றார். எதிர் கொண்டழைத்த அரங்கன் ஆஸ்தானம் அடைகின்றார். மூலஸ்தானத்தில் திருப்பல்லாண்டும், ஆழ்வார் பிரபந்தங்களையும் பாடிய வண்ணமே பெரியபெருமாளை அனுபவிக்கின்றார். பூரிக்கின்றார் அரங்கன். இந்த பூரிப்பினால் அரங்கன் அர்ச்சைத் திருமேனியிலேயே முத்து முத்தாக வியர்க்கின்றது. தம் சோதிவாய் திறந்து, ”பொங்கோதஞ் சூழ்ந்த புவனியும் விண்ணுலகும்’ என்கிற உபய விபூதி ஐஸ்வர்யமனைத்தையும் உமக்கும் உம்மடியார்க்கும் தந்தோம். நம்முடைய வீட்டின் கார்யத்தையெல்லாம் ஆராய்ந்து நடத்தும்” என்று அருளுகின்றார். – அரங்கன் வீட்டினை இனி உடைமையாகக் கொண்டதால் அவருக்கு ‘உடையவர்” எனும் திருநாமமும் சாற்றி, உகக்கின்றான் அரங்கன். ‘கலியும் கெடும் கண்டுகொண்மின்” என்று நம்மாழ்வார் அருளிச்செய்த பவிஷ்யதர்த்தம் ப்ரத்யக்ஷமானது என்று மிகவே மகிழ்கின்றார். ஸ்ரீரங்கஸ்ரீக்குப் பொறுப்பேற்கின்றார் அதன் உடையவர்.

இராமனுஜர் ஆராதித்த திருவாராதனப்பெருமாள், ஸ்ரீதேவி பூதேவியுடன் ஸ்ரீபேரருளாளன், இன்னமும் ஸ்ரீரங்கத்தில் இராமனுஜர் சந்நிதியிலுள்ளது. ஸ்ரீரங்கம் வந்தபிறகு இந்த பேரருளாளனிடத்து இராமனுஜர் எவ்வளவு ப்ரியமாக திருவாராதனம் பண்ணியிருப்பார்? அவசியம் தரிசியுங்கள்.!.

நம் கிருஹத்திலுள்ள திருவாராதன மூர்த்திகள் நம் குடும்பத்தோடு ஒன்றியவர்கள். நாம் அன்போடு ஆராதனம் செய்வோமாயின், பரம கிருபையுடன், நம்முடனேயேயிருப்பர். என்றும் நம்மை காத்தருளுவர்.

நானும் எனது அண்ணா திரு ஆர்.வீ.ஸ்வாமி அவர்களும் சமயபுரம் அருகே மாகாளிக்குடி என்னும் சிற்றூரில்,
திரு.தாமோதரன் என்பவரிடத்தில் சோதிடம் பயின்று கொண்டிருந்தோம். அவரிடத்தில் ‘போகர் நாடி’ என்னும் நாடிக்குண்டான ஏடுகள் இருக்கின்றது. எங்களது குருநாதர் இதுகுறித்து எந்த விளம்பரமும் செய்ய மாட்டார். அவரது மாணவர்களுக்கு மட்டுமே இவரிடத்து நாடி ஒன்றிருப்பது தெரியும். ஒரு நாள் திரு ஆர்.வீ.ஸ்வாமிகள் தமக்குண்டான நாடிப் பார்த்து வருகையில், எங்கள் குருநாதர் உங்கள் வீட்டு ஆராதனை விக்ரஹம் ‘ஆராவமுதனா?’ என்று வினவினார். அதிர்ந்தோம் நாம். ஏனெனில் இவ்வளவு நாள் நெருங்கி பழகிய எனக்கேத் தெரியாது அவரது ஆராதனை மூர்த்தி யாரென்பது? அவரும் யாருக்குமே அதனைத் தெரியப்படுத்தவுமில்லை. நாடித் தொடர்ந்தது. ‘அவரது வீட்டின் ஆராதனை மூர்த்தியாகிய அமுதன் தினந்தோறும் அவர் ஆராதிக்கும் நேரத்தில் ஒரு சிறு ஒளிக்கீற்று போல் வந்து அனுக்ரஹித்து செல்கின்றார் எனவும் அமுதன்தான் அவர்கள் குடும்பத்தினையே ரக்ஷிக்கின்றார்’ எனவும். வீட்டிலுள்ள ஆராதனை மூர்த்திகளை நம் தாய் தந்தை போல் பாவியுங்கள். பாசம் காட்டுங்கள். நேசமுடன் நம் பக்கம் என்றுமிருப்பார் அவர்கள் நமக்கு துணையாக!

-posted on 26th June’ 2008-

June 25, 2008

PESUM ARANGAN-58

Filed under: PESUM ARANGAN — srirangapankajam @ 11:35 pm

இளையாழ்வார் சன்னியாஸம் மேற்கொண்டதும் முதலில் அவரது சிந்தனையைத் தாக்கியது தீவிர சைவராக, உள்ளங்கைகொணர்ந்த நாயனராக பெயர் மாற்றம் பெற்ற கோவிந்தன்தான் ‘அவன் நமக்கு ஹிதப்ரவர்த்தகன், ஸர்வவிஷய விரக்தன், சாஸ்த்ர வைதக்த்யமுள்ளவன், இனி அவனை நம்மோடே சேர்ப்பாருண்டாகில் நல்லது. இப்போது அவன் பரம்பொருளை விடுத்து வழிபடுகின்றானே’ என்ற வருத்தம் உண்டாயிற்று. தனது தாய்மாமா பெரியதிருமலைபட்டரிடத்து தம் உள்ளக்கி;டக்கையை வெளிப்படுத்துகின்றார்.

இராமானுஜருக்கு பூர்வாஸ்ரமத்தில் இரண்டு சகோதரிகள்.
மூத்த சகோதரி பூமி நாச்சியார் இவரது கணவர் அனந்த தீட்சதர். இவர்களிருவருக்கும் ‘தாஸரதி’ என்றொரு சத்புத்திரன்; (கிபி1027) சித்திரை புனர்வசு அன்று பிறந்தார். இவரே இராமனுஜரின் முதல் சீடர். பஞ்சசம்ஸ்காரத்தின் போது ‘முதலியாண்டான்’ எனும் திருநாமம் பெற்றார். இராமனுக்கு ஒரு இலக்குவன் போல் இராமனுஜருக்கு முதலியாண்டான். பின்னாளில் இவர்
இராமனுஜரின் ‘தண்டு’ (திரிதண்டம்) எனவும், ‘பாதுகை’ என்றும் புகழப்பட்டார்.

இளைய சகோதரி கமலாம்பாள். இவரது கணவர் மஹாதயாதீசர். இவர்களுடைய குழந்தைக்கு ‘நடாதுராழ்வான்’ என்று திருநாமம். இவரே ஸ்ரீஇராமனுஜரின் ஸ்ரீபாஷ்ய வியாக்யானத்திற்கென நியமிக்கப்பட்டவர். இவரும் இவரது சீடரானார்.

இராமானுஜர் அவதரிப்பதற்கு எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் (கி.பி.1009) தைமாதம் ஹஸ்த நட்சத்திரத்தில் ஸ்ரீராமனின் அம்சமாய் அவதரித்தவா; கூரேசன் என்கிற ஸ்ரீவத்ஸாங்கமிஸ்ரர். தர்மசிந்தனை மிக்க பெரிய தனவந்தர். இவரது அன்னசத்திரத்தின் கதவு ‘அடையா நெடுங்கதவு” என்றே அழைக்கப்பட்டது. இவரது துணைவியார் ஆண்டாள். மதிநுட்பமும், ஆழ்ந்த ஞானமுடையவர்கள் இத்தம்பதிகள். பேரருளாளன் ஏதுமறியாதது போல் ஒரு சூதுபண்ணி இவர்தம் செல்வத்தின் மேல் விரக்தி ஏற்படுத்தி இராமனுஜரிடத்து சீடராக்கினார். பஞ்சசம்ஸ்காரத்தின் போது ‘கூரத்தாழ்வான்’ என்று திருநாமம் பெற்றார். இவர் இராமனுஜரின் இரண்டாவது சீடர். இவா; இராமனுஜரின் ‘பவித்திரம்’ என்று புகழப்பட்டவர்.

பெரியதிருமலை நம்பிகள் கோவிந்தனைத் தேடி காளஹஸ்தி வந்து சேர்ந்தார். கோவிந்தன் சிவப்பழமாக ஒரு பூக்குடலையுடன் ஸ்வர்ணமுகி நதிக்கரைக்கு வந்துகொண்டிருந்தார். ஆளவந்தாரின் ஸ்தோத்திர ரத்தின ஸ்லோகங்கள் எழுதிய சில ஓலைச் சுவடிகளை அவர் கண்ணில் படுமாறு தவறவிட்டிருந்தார் பெரியதிருமலை நம்பிகள். அதனை கையில் எடுத்துப்பார்த்த
கோவிந்தன் அருகில் நின்றிருந்த தனது தாய்மாமாவையும் பார்க்கின்றார். தாய்மாமா என்று அறிந்தும் அதிகம் பேசாது சிவபூஜைக்குத் திரும்பிவிடுகின்றார். திருத்துவது எளிதன்று என்று உணருகின்றார் தாய்மாமா. எனினும் இராமனுஜர் வாக்கின் மேல் நம்பிக்கை வைத்து அடுத்த நாள் அவர் கோவிந்தன் பூப்பறிக்கும் இடத்தின் அருகே ஒரு மரநிழலில் சில சீடர்களுக்கு திருவாய் மொழியிலிருந்து,

‘தேவும் எப்பொருளும் படைக்க,
பூவில் நான்முகனை படைத்த
தேவன் எம்பெருமானுக்கெல்லால்
பூவும் பூசனையும் தகுமோ”

என்ற பாசுரத்திற்கு அற்புதமாக ஆழ்மனதினில் பதியும் வண்ணம் வியாக்யானம் செய்து கொண்டிருக்க, அருகில் அதனைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த கோவிந்தன் என்கிற உள்ளங்கைகொணர்ந்த நாயனாரின் உள்ளத்தில் அரங்கன் அமர்ந்தான். தகாது! தகாது! என்று கதறியபடியே நெடுஞ்சாண்கிடையாக தாய்மாமா திருவடிகளில் வீழ்ந்தான். வாரியெடுத்து தொலைந்த கன்றினை அடைந்த தாய்பசு போல அணைத்துக் கொண்டார் பெரிய திருமலைநம்பிகள். கோவிந்தனுக்கு பஞ்சசம்ஸ்காரம் செய்வித்து அவனை ஆட்கொண்டார் பெரியதிருமலைநம்பிகள். இராமனுஜருக்கு தகவல் அனுப்பிவைத்தார். அளவிலாத ஆனந்தம் அடைந்தார் இவ்வைணவமுனி!

இராமனுஜரின் புகழும் சீடர்கள் குழுவும் பல்கி பெருகியது. இவரது தத்துவங்கள் அனைவரையும் கவர்ந்தது. தாம் தம் சீடரான இளையாழ்வாருக்குச் செய்த கொடுமைகள் அனைத்திற்கும் மிகவும் வருந்தினார் அவரது குருவான யாதவபிரகாசர். ஒருநாள் அவரது கனவில் பேரருளாளன், ‘நம் இராமனுஜரை பணிந்து சந்நியாசம் மேற்கொள்வாய்’ என்றருள, இதனையே திருக்கச்சிநம்பிகளும் அவரிடத்து பேரருளாளன் கூறியதாக உறுதி செய்ய, இராமனுஜரை ஆஸ்ரயித்து, மிகவும் தயங்கிய அவரிடத்து வெகுவாக விண்ணப்பித்து, ஸந்நியாசம் மேற்கொண்டார். ‘கோவிந்த ஜீயர்;” என்று யதியாக மறுபிறவியெடுத்தார் யாதவபிரகாசர். இராமனுஜர் எனும் விழுது வேராயிற்று. தம்முடைய குருவிற்கே ஆசானாக ஆன இராமனுஜர். யதிகளுக்கெல்லாம் யதியாக விளங்கினார். யதிராஜா ஆனார்.

-posted on 25th June’ 2008-

PESUM ARANGAN-57

Filed under: PESUM ARANGAN — srirangapankajam @ 11:20 am

இளையாழ்வாருக்கு பேரருளாளன் பெரியநம்பியை குருவாகக் கொள் என்று அருளியதும், பெரியநம்பியிடத்து மேலும் அன்பு கொண்டு அவரிடத்து பணிந்து சீடராக ஸ்ரீரங்கம் நோக்கி செல்கிறார்.

ஸ்ரீரங்கத்திலிருந்து இளையாழ்வாரை வைணவத் தலைமைப் பொறுப்பேற்று நடத்துமளவுக்கு தகுதியுள்ளவராக்கி அவரை ஸ்ரீரங்கம் அழைத்து வரவேண்டும் என்கிற ஒரு ஆவலோடு பெரியநம்பியும் அவரது மனைவியும் கச்சி நோக்கி புறப்படுகின்றனர்.

இவர்கள் இருவரும் மதுராந்தகத்தில் ராமர் ஸந்நிதியில் தரிசனத்திற்காக சென்றபோது சந்திக்கின்றனர். பேரானந்தப்படுகின்றனர். இளையாழ்வார் பெரியநம்பிகளை சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து நமஸ்கரித்து தன்னை அவரது சீடராக்கி பஞ்ச சம்ஸ்காரம் செய்து வைக்கும்படி பிரார்த்திக்கின்றார். பெரியநம்பிகள் ஆளவந்தாரையே குருவாக தியானிக்கும்படியும், தாம் ஒரு கருவியே என்றும், ஆளவந்தாரை தியானித்தபடியே மதுராந்தகத்திலேயே இளையாழ்வாருக்கு பஞ்ச சம்ஸ்காரம் நடக்கின்றது. இளையாழ்வாருக்கு அப்போது வயது 27. தாரண ஆண்டு ஆவணி வளர்பிறை பஞ்சமி. இந்நாளை கொண்;டாடும் வகையில் இன்றும் த்வயம் விளைந்த பூமியான மதுராந்தகத்தில் ‘பஞ்சசம்ஸ்கார உற்சவம்’ நடந்து கொண்டிருக்கின்றது. இவர்களெல்லாரும் சேர்ந்து காஞ்சிபுரம் செல்கின்றனர். திருக்கச்சி நம்பிகளோடு அளவளாவி பேரருளாளனைத் தரிசிக்கின்றனர்.

பெரியநம்பியையும் அவரது மனைவியையும் தம் திருமாளிகைக்கு அழைத்துக்கொண்டு அவரிடத்தில் நாதமுனிகள் மற்றும் ஆளவந்தார் அருளிச்செய்தவைகளையும், ஸ்ரீபாஞ்சாராத்ர ஆகமமுறைகளையும், பிரம்மசூத்ரத்தினையும், ஆழ்வார்கள் அருளிச்செயலையும் ஆறு மாதகாலமாக கற்றுக் கொண்டிருந்தார்.

இதற்கிடையே தஞ்சமாம்பாள் தன் வீடு தேடிவந்த வைணவரிடத்து ஏதும் இல்லை என்று பொய்கூறி அனுப்பியதை இளையாழ்வார் கவனித்தார். பின்னர் ஒரு நாள் பெரியநம்பிகள் மனைவியிடத்தே பலத்த சண்டை ஏற்பட்டு, பெரியநம்பிகள் இதனை பெரிதுபடுத்த விரும்பாததாலும், மேலும் பிரச்சினையை வளரவிடாமலிருப்பதற்காகவும், இளையாழ்வார் வெளியே சென்ற சமயம், யாரிடமும் சொல்லிக்கொள்ளாமல் ஸ்ரீரங்கத்திற்குக் கிளம்பி விடுகின்றார். நிகழந்ததையறிந்த இளையாழ்வார் மனமுடைந்து துக்கித்து துடிக்கின்றார். கணவன் மனைவிக்கிடையேயிருந்த பிளவு நிரந்தர பிரிவாகியது. பேரருளாளனிடம் சந்யாஸத்திற்காக பிரார்த்திக்கின்றார்.

த்ரிதண்டம் உபவீதஞ்ச வாஸ: கௌபீநவேஷ்டநம்
ஸிக்யங்கவசமித்யேதத் பிப்ருயாத்யாவதாயுஷம்

முக்கோல், யஞ்ஞோபவீதம், காஷாயம், கௌபீனம், சிக்கம்(பிக்ஷை ஏற்றுக்கொள்ளும் வஸ்திரம்),
மேற்போர்வை காஷாயம் ஆகிய இவ்வனைத்தையும் சந்யாஸியானவன் தரிக்கக் கடவன்.

அர்ச்சகமுகமாக பேரருளாளன் மேலே குறிப்பிடனைத்தையும் தரிக்கக்கடவீர் என்றருளி, அவருக்கு இராமனுஜமுனி என்று திருநாமமிடுகின்றார்.
திருமங்கை மன்னனுக்கு பெருமாள் பஞ்சசம்ஸ்காரம் பண்ணிவைத்தார். இளையாழ்வாருக்கு சந்யாஸம்
அருளுகின்றார்.

திருக்கச்சிநம்பிகளிடம் ‘நம் இராமனுஜனை மடத்திலே வைத்து வாரும்” என்று கட்டளையிடுகின்றார். இளையாழ்வர் சன்யாஸியாக நம் இராமனுஜனாக ஆகின்றார். தன் குடும்பம் ஒழித்து ஒட்டுமொத்த வைணவ உலகிற்கும் தலைமையேற்க தயாராகின்றார்.

(எல்லா கெடுதல்களிலும் ஒரு நல்லது மறைந்திருக்கும் – எல்லா நல்லவற்றிலும் ஒரு கெடுதியும் இருக்கும். தஞ்சமாம்பாளின் குணம் நமக்கு ஒரு மாமனிதரை இராமனுஜமுனியை ஈந்தது.

அது சரி! பஞ்ச சம்ஸ்காரம் என்றால் என்ன?

ஒவ்வொரு வைணவனும் குருவிடமிருந்து பெறவேண்டிய ஒரு நிகழ்வு இது.

1) தாப ஸம்ஸ்காரம்: வலது தோளில் சக்கரத்தினையும், இடது தோளில் சங்கையும் நிரந்தர சின்னமாகக் கொள்ளுதல்.

2) புண்ட்ர ஸம்ஸ்காரம்: திருமாலின் பன்னிரு நாமாக்களைச் சொல்லி பன்னிரு இடங்களில் திருமண் இடப்பெறல்

3) நாம ஸம்ஸ்காரம்: ஒரு வைணவப்பெயரை குரு வைக்க பெறுதல்

4) மந்த்ர ஸம்ஸ்காரம்: திருமந்திரம், த்வயம், சரம சுலோகம் ஆகியவற்றினை குருமுகமாக உபதேசிக்கப் பெறல்.

5) யாக ஸம்ஸ்காரம்: திருவாராதனம் முறையாகக் கற்றுக்கொள்ளல் அல்லது அதற்கு உதவியாகயிருத்தல்.
இவையனைத்தையும் ஆச்சார்யனிடமிருந்து ஒரே சமயத்தில் அடையப் பெறுதலுக்கு பஞ்ச சம்ஸ்காரம் என்று பெயர்).

-posted on 24th June’ 2008-

June 23, 2008

PESUM ARANGAN-56

Filed under: PESUM ARANGAN — srirangapankajam @ 1:54 pm

அரங்கன் மீது விரக்தியுற்ற இளையாழ்வார் பேரருளான் மீது முன்னைக்காட்டிலும் பெரும் அன்பு கொண்டு அதீத ப்ரீதராய் திருமஞ்சன கைங்கர்யம் செய்து வரலானார்.

”கிமப்யத்ராபி ஜாயந்தே யோகிநஸ் ஸர்வயோநிஷூ
ப்ரத்யக்ஷிதாத்ம நாதாநாம் நைஷாம் சிந்த்யம் குலாதிகம்”

எந்த குலத்தில் வேண்டுமானாலும் யோகிகள் விசேஷமாக பிறக்கிறார்கள். எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் தமக்கும் நாதனான ஸர்வேஸ்வரனை நேரில் கண்ட அவர்களுடைய குலம், கல்வி, ஓழுக்கம் முதலானவற்றைப் பற்றி ஆராயக்கூடாது.

பேரருளாளனிடம் அந்தரங்கமாக பேசிக் கொண்டிருக்கும் வைசியரான திருக்கச்சிநம்பிகளிடம், ‘இவ்வாத்மாவை தேவரீர் உஜ்ஜீவித்தருள வேணும்” என்று தெண்டனிட்டு பிரார்த்திக்கின்றார். பொருளல்லாத என்னையும் ஒரு பொருளாக்கி பேரருளாளன் அடிமைக் கொண்டது கண்டு பரம வைதீக நிஷ்டையையுடைய நீர் விரும்பினீர். ஆயினும் எனக்கு இது தகாது என்று விலக்கியருளினார்.
நம்பிகள் நம்மை சீடராக தான் ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கின்றார் – அவர் சாப்பிட்டப்பின் அவர் மீதம் வைத்த பிரஸாத்தையாவது நாம் ஆச்சார்ய பிரஸாதமாக சாப்பிடுவோம் என்ற ப்ரஸாதப்ரதிபத்தி பிறந்தது இளையாழ்வாருக்கு!. நம்பியிடத்து, ‘அடியேன் குடிசையிலே அமுது செய்ய வேணும்’ என்று விண்ணப்பஞ்செய்து, தன் மனைவியிடத்து தளிகையைப் பாங்காக பண்ணிவை. நம்பியவர்கள் விருந்திற்கு வருகின்றார்’ என்று கூறி வேகமாக திருமஞ்சன கைங்கர்யம் செய்வித்து, கிரஹத்தில் தன் ஆராதனப் பெருமாளான பேரருளாளருக்கும் ஆராதனை, அமுதுப் படைத்து நம்பியை அழைக்கக் கிளம்புகின்றார். இவரது நோக்கம் புரிந்த நம்பிகள், வேறேரு பக்கமாக வந்து இவர் வருவதற்குள் ‘திருவாலவட்ட கைங்கர்யத்திற்கு உதவப்போக வேணும்’ என்று சடக்கென அமுதுசெய்து இளையாழ்வார் வருவதற்குள் போய்விடுகின்றார்.

இளையாழ்வார் வரும்போது நம்பிகள் சாப்பிட்ட இலையினை தஞ்சமாம்பாள் ஒரு கோலாலே தள்ளி, கோமயத்தாலே ஸ்தலசுத்தி செய்து, தானும் தலை முழுகி குளித்து விட்டு வந்தாள்.

இளையாழ்வாருக்கு ‘குண ஆசாரம்’ பெரிது. அவரது பத்னியான தஞ்சமாம்பாளுக்கு ”குல ஆசாரமே” பெரிது.
வந்தது இருவருக்குமிடையே பிளவு.

ஸந்நிதியில் நம்பிகளிடத்து வருந்துகின்றார் இளையாழ்வார். பின்னர், ‘அடியேன் சில விஷயங்கள் நினைத்துள்ளேன். அவற்றைக் குறித்து தேவரீர் பெருமாளிடம் விண்ணப்பம் செய்து அடியேனைத் தெளிவு படுத்த வேண்டும்’ என்று பிரார்த்திக்கின்றார். நம்பிகள் அன்றிரவு பேரருளாளனுக்கு ஏகாந்தமாக ஆலவட்டம் (விசிறி) சமர்ப்பிக்கின்றார். ‘நம்பீ! நம்முடன் சிலவார்த்தை சொல்ல விரும்பினாயோ?’ என்று வினவுகின்றார் பேரருளாளர். இளையாழ்வார் தம்மிடத்துக் கூறியதை பெருமாளிடம் சொல்லுகின்றார் நம்பீ!.

சகல சாஸ்த்ரங்களையும் அலகலகாக அறிந்திருக்கும் இளையாழ்வாரின் திருவுள்ள குழப்பத்தினை தெளிவு படுத்துகின்றார் பெருமாள்!

”பரத்வம் நாமே! பேதமே தர்ஸநம்! உபாயமும் ப்ரபத்தியே! அந்திம ஸ்ம்ருதியும் வேண்டா!
சரீராவஸாநத்திலே மோக்ஷம்! பெரியநம்பி திருவடிகளிலே ஆஸ்ரயிப்பது!”

1. நாமே பரம்பொருள்
2. ஜீவாத்மா வேறு. பரமாத்மா வேறு.
3. என்னை சரணடைவதே முக்திக்கு வழி
4. என்னை சரணடைந்தவர்கள் மரணகாலத்தில் என்னை நினைக்க தேவையில்லை.
5. என் அடியார்களுக்கு சரீர முடிவில் மோக்ஷம் கொடுப்பேன்
6. மஹா பூரணராம் பெரியநம்பிகளைக குருவாகக் கொள்.
என்று கூறினார்.

”செப்புகின்ற பரத்துவமும் யாமேயென்ன செப்புதி வேறு
ஒப்பிலாதாய்! தரிசனமும் பேதம் என்றே உரைத்திடுக!
தப்பிலாத உபாயமதும் பிரபத்தியென்றே சாற்றிடுக!
அப்ப! புகல்க இவையன்றி நினைவும் வேண்டா! அந்திமத்தில்
இந்த சரீர அவதானம் தன்னிலிசையும் மோக்கமது!
அந்தமில்லாக் குணத்தினனுக்கு ஆசார்யனும் பெரியநம்பி!
சிந்தையுள்ளே இவையெல்லாம் தெளிந்து நோக்கி இளையாழ்வான்
முந்த நினைத்தான் இவை இவையே மொழிந்து வருக போயென்றான்”
-வடிவழகிய தாஸர்-ஸ்ரீராமானுஜ வைபவம்-

இவைகள்தாம் தாங்கள் நினைவோ என்று நம்பிகள் இளையாழ்வாரிடம் கேட்க, ‘ஆம்’; என்றார் மற்றற்ற மகிழ்வுடனே மாசறு நம்பியிடத்து!

(பெருமாளின் வலதுபக்கத்திலிருந்துதான் திருவாராதனம் செய்ய வேண்டும் என்பது விதி – ஆனால் பேரருளாளனுக்கு இன்றும் இடது புறத்தில் நின்றுதான் அர்ச்சகர் திருவாராதனம் செய்வார்கள். திருக்கச்சி நம்பிகள் எப்போதும் பெருமாளுக்கு அருகாமையில் வலது புறம் நின்று ஆலவட்ட கைங்கர்யம் பண்ணிக்கொண்டிருந்தமையால் அந்த இடத்தினை அவருக்காக இன்றும் இவர்கள் ஆக்ரமிப்பதில்லை!

இளையாழ்வார் திருக்கச்சிநம்பிகளின் சேஷத்தை கடைசி வரை உண்ண முடியாதே போயிற்று. உடையவரின் நெஞ்சிலுள்ள அவரது வருத்தத்தினை அரங்கன் இவர் விக்ரஹரூபத்திலிருக்கும் போது தீர்த்துக்கொண்டிருக்கின்றார். ஆழ்வார்கள் ஆச்சார்யனோடு அரங்கனிருக்கையில், தளிகை நிவேதனம் செய்கையில், திருக்கச்சிநம்பிகளுக்கு அமுது செய்த அதே பிரஸாதத்தைதான் உடையவருக்கும் கண்டருளப் பண்ணுவர்!)

-posted on 23rd June’ 2008-

June 22, 2008

PESUM ARANGAN-55

Filed under: PESUM ARANGAN — srirangapankajam @ 7:51 am

ஆளவந்தார் என்னும் ராஜமாமுனி பரமபதித்தையடுத்து, ஸ்ரீரங்கம் கோவில் ஆஸ்தான தாஸிகள் அவரது ஆஸ்ரமத்தின் திருவாசல் திருவலகிட்டு (பெருக்கி) திருநீர் தெளித்து ஸ்தலசுத்தி செய்தனர். கோவிலார்கள் திருக்காவனமிட்டனர் (பந்தல் அமைத்து நான்கு புறமும் நடுவே வழிவிட்டு அடைத்தல்). அதனை கோடித்தனர்(துணியினால் அலங்கரித்தல்). தர்ப்பமாலைகள், செங்கழுநீர் மாலைகளால் பந்தலை அலங்கரித்து, பல கலர் பட்டுத் துணிகளை சிருங்காரமாக தொங்கவிட்டு, அழகான சாமரைங்களை குச்சிக்கட்டி அலங்கரித்தனர். திருக்காவனத்தின் நான்கு வாசல்களிலும் வாழைப்பழத்தாருடன் கூடிய வாழைமரங்கள் கட்டினர். இளம்பாக்குக் கொத்து, கரும்புகளால் வாசல்களை அலங்கரித்தனர். நாலுவாசல்களிலும் துணிக்கொடி நாட்டினர். பவித்ரமான ஓவியங்களை பொருத்தினர். வடக்கு, கிழக்கு, தெற்கு, மேற்கு ஆகிய த்வாரங்களில் முறையே பலாச, அஸ்வத்த, கதிர், உதும்பர தோரணங்களால் அலங்கரித்தனர். நெல்பரப்பி நடுவே ஒரு பூர்ணகும்பம், நான்கு கோணங்களிலும் ஒவ்வொரு பூர்ணகும்பம் கேசவன் தொடங்கி த்வாதசநாமம் உச்சரித்தபடியே ஸ்தாபித்தனர். த்வாதச (12) கலசங்களையும் இந்த ஐந்து பூர்ணகும்பங்களை சுற்றி ஸ்தாபிதம் செய்து, அந்த கலசத்திலுள்ள புனிதநீரீல் குஸதூர்வா, தர்ப்பம், விஷ்ணுக்ராந்தி முதலான புஷ்பங்களையிட்டு, குருபரம்பரையை த்யானித்து, பூர்வகமாக த்வயம் அநுசந்தானத்துடன் (பாராயணத்துடன்) கும்பார்ச்சனைப் பண்ணி, த்வாதஸ நாமாவினாலே கலஸ ஸ்தாபனம் பண்ணினார்கள். ஆளவந்தாருக்கு பஞ்சாமிருத ஸ்நாநனம் பண்ணுவித்து, ஈசானபாகத்தில் ஸங்கர்ஷண கும்பத்தினைத் தவிர்த்து பாக்கியுள்ள நாலுகும்பங்களையும் கொண்டு ஸ்ரீபுருஷசூக்தத்தினாலே திருமஞ்சனம் பண்ணுவித்தனர். திருச்சூர்ண பரிபாலனம் பண்ணுவற்காக ஒரு சிறுஉரல், உலக்கை ஆகியவற்றை எழுந்தருளப்பண்ணி, புண்யாஹசுத்தி செய்து, அவற்றிக்கு மஞ்சளிட்டு அதனை எடுத்துக் கொண்டு கோவில் தாஸிகள் திருவிக்ரமன் சுற்றினை வலம் வந்த பின், த்வாதஸநாம உச்சாடனம் செய்து திருச்சூர்ணமிடித்தனர்.
திருவரங்கப்பெருமாளரையரும் அவரோடு சேர்ந்தவர்களும் இதன் அஷ்டதிக்குகளிலும் திவ்யசூர்ண, திவ்யதைல, திவ்யாநுலேபந, திவ்யமால்ய, திவ்யதுக்த, திவ்யததி, திவ்யசுத்தஜல பூர்ணங்களை ஸ்தாபித்தனர்.
வடக்கே ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்கான ஸம்பாவணை த்ரவ்யகிழியினை வைத்தனர். ஸ்ரீபாததீர்த்தம் நிறைந்த கும்பத்தினை மேற்கே வைத்தனர். ஆளவந்தாரின் திருமேனியினை அனைவரும் சூழ எழந்தருளவித்து, அவரை தன் கண்களிலும், நெஞ்சினுள்ளும் தேக்கி வைத்து, திருப்பல்லாண்டு, கண்ணிநுன்சிறுத்தாம்பு, சூழ்விசும்பணிமுகில் இவைகளை திருவரங்கப்பெருமாளரையர் இசையோடு இயலாக அநுசந்திக்க, தாஸிகளின் திவ்யமான நாட்டியம், கீதங்கள், வாத்யங்களோடு வலமாக வந்து, மடத்து வாசலிலே இயல் சாற்றி, திவ்யதைல, திவ்யசூர்ணங்கள் அவரது திருமேனியில் சாற்றி, புனித கலச நீரினால் நீராட்டி, நம்பெருமாள் சாற்றி களைந்த சந்தனமும், சூட்டிக் களைந்த சுகந்தமும், உடுத்திக் களைந்த உடைகளையும் இவருக்குச் சாற்றி, ஆளவந்தார் திருமேனியினை நீராட்டும் போது சேகரிக்கப்பட்ட எண்ணைப்பிரஸாதம், ஸ்ரீசூர்ண பிரஸாதங்களை திருவரங்கப்பெருமாளரையர் ஸ்வீகரித்து பின்னர் கோஷ்டி விநியோகம் செய்யப்பட்டது. திருவரங்கப்பெருமாளரையர் ஆளவந்தாரின் திருவடிகளிலே தெண்டனிட்டு அவரது ஸ்ரீபாதங்களைத் தூக்கி தம் திருக்கண்களிலும், திருமார்பிலும், திருமுடியிலும் தரித்து மிகவும் ஸோகித்து மூர்ச்சையானார். அங்குள்ள முதலிகள் வந்து இவரைத்தேற்றி, ஆசுவாசப்படுத்தினர்.
ஆளவந்தாரை பல்லக்கில் ஏளப்பண்ணி, நம்பெருமாள் ஸ்ரீபாதந்தாங்கிகள் எழுந்தருளப்பண்ணிக் கொண்டு செல்ல,
திருச்சங்கு ஒலிக்க, ஆளவந்தாருக்கு முன்பாக தாஸிகள் ஆடிப்பாடி முன்னேற, வாத்யங்கள் முழங்க,
நடைபாவாடையிட்டு கரும்பும் குடமும் ஏந்தி, நெற்பொரியும், புஷ்பபுஞ்ஜமும் எங்குஞ் சிதற, சுமங்கலிகள் மங்கள தீபமேற்றி முன்னேச் செல்ல, ஆளவந்தாருக்கு இருபுறமும் சாமரமிட, மேலே கருடன் வட்டமிட, ‘தரிசனத்திலே ஆளவந்தார் திருநாட்டுக்கு எழுந்தருளினார்” என்று திருச்சின்னம் ஒலிக்க, ஸ்ரீரங்கத்திலுள்ள ஜனங்கள் அனைத்தும் திரண்டு பின்வர, திருவீதிகள் வலம் வந்து, வடதிருக்காவிரிக் கரையோரம், திருக்கரம்பன் துறையிலே பள்ளிப்படுத்துவதற்காக எழுந்தருளப்பண்ணுகின்றனர். ஸங்கர்ஷண கும்பஜலத்தினால் பள்ளிப்படுத்துமிடத்தை சுத்திகரிக்கின்றனர். யதிகள் ஸம்ஸ்காரத்திற்கான அனைத்து விதிகளையும் முறையே செய்து கொண்டிருக்கின்றனர்.

வடதிருக்காவிரிகரையில் திரண்ட மாபெரும் கூட்டத்தினை காணுகின்றனர் அப்போதுதான் ஸ்ரீரங்கம் வந்தடைந்த பெரியநம்பிகளும், இளையாழ்வாரும். மனமுடைகின்றனர் ஆளவந்தாரின் மறைவு குறித்து. இருவரும் ஆளவந்தாரின் திருமேனியை சேவிக்கின்றனர். இளையாழ்வார் திருபாதத்திலிருந்து ஆழ்ந்து ஸேவித்துவர, வலதுகை மூன்று விரல்கள் மட்டும் உள்ளங்கையைத் தொட்டவண்ணம் மூடியிருப்பதைக் கண்ணுற்றார். இதில் ஏதேனும் ஒரு சூக்ஷமம் கண்டிப்பாகயிருக்கும் என்றுணர்ந்து அவரோடு எப்போதும் கூடவேயிருந்தவர்களிடத்தில் விசாரிக்கின்றார் ஆளவந்தாரின் தீராத உள்ளக்கிடக்கை ஏதேனும் உண்டோ? என்று!.

பெரியநம்பிகளும் மற்றையோரும், ‘ஆம்! அவருக்கு
மூன்று குறைகள் இருந்தது. அவை

(1) வேதவியாஸரின் பிரம்மசூத்ரத்திற்கு ‘போதாயனவிருத்தி’ என்ற போதாயனரின் விளக்கத்தழுவி
விசிஷ்டாத்வைத கொள்கைகளுக்கு ஏற்ப விரிவுரை செய்ய எண்ணியிருந்தார்.

(2) நம்மாழ்வார் அருளிய ‘திருவாய்மொழிக்கு” வியாக்கியானம் காணவும், அவரது பெயரை தகுதியுள்ள ஒருவருக்கு சூட்டி அவரது பெயரினை விளங்கச் செய்ய எண்ணியிருந்தார்.

(3) ‘விஷ்ணு புராணம்” அருளிச்செய்த ‘பராசரபட்டர்’ மற்றும் ‘மஹாபாரதம்” எழுதிய அவரது குமாரர் ‘வேதவியாசபட்டர்’ ஆகியோரது பெயர்களை தகுதியுள்ளோர்க்கு சூட்டி அவர்கள் புகழ் விளங்கச்செய்ய எண்ணியிருந்தார்.’

என்று கூறினார்கள். இளையாழ்வார், ”இவையே ஆச்சார்யனின் மனோரதங்கள் எனின் இம்மூன்றையும் தனக்கு ஆயுளும், ஆச்சார்ய கிருபையும், பகவத் அனுக்ரஹமும் இருக்குமாயின் கண்டிப்பாக நிறைவேற்றுவேன்’ என்று கூறி தனித்தனியே மூன்று முறை சங்கல்ப்பம் செய்கின்றார். ஒவ்வொரு சங்கல்ப்பம் முடியும் போதும் ஒவ்வொரு விரலாக நிமிர்ந்தன. கூடியிருந்தோர் மெய்சிலிர்த்தனர். இந்த ஸங்கல்பத்தினை இளையாழ்வார் கூறும்வரை ஆளவந்தாரின் ஆவி சூட்சமமாகயிருந்தது. தன் மனோரதம் பூர்த்தியடையப் போவதையறிந்து சாந்தியடைந்தது என்பர் பெரியோர்.

ஆளவந்தாரினை உயிரோடு சந்திக்கவிடாமல் செய்த நம்பெருமாளிடத்து விரக்தியுற்று, இளையாழ்வார் கச்சி நோக்கி திரும்புகின்றார் மனம் நொந்தவாறே!

(அது என்னவோ? நான் பலரை சந்தித்திருக்கின்றேன்.
முதன்முறை அரங்கனை ஸேவிப்பதற்குள் அவர்கள் படாதபாடு பட்டதாகச் சொல்லுவர். ஸ்ரீரங்கம் என்றாலே விரக்தியுறுவர். இதற்கு பிறகு இவர்களை நாம் சமாதானப்படுத்தி ஒரு முறை நாம் நன்கு ஸேவைப் பண்ணிவைத்தாலோ அல்லது அவர்களாகவே ஒரு முறை நன்கு ஸேவித்துவிட்டாலோ, அதன்பிறகு அவர்களுக்கு நாம் கூட ஒரு பொருட்டில்லை! அரங்கனும் அவர்களும் அந்தளவுக்கு அந்தரங்கமாகிடுவர்.

நல்ல அருமையான கலரில் பட்டு வஸ்திரங்கள் அவ்வப்போது வரும். வெகு சிரத்தையாக இரண்டு மூன்றுநாள் சாற்றிக்கொள்வார் என்று ஆசையோடு சாற்றுவோம். அமர்க்களமாகயிருப்பார். ஆனால் அன்றைய தினமே சாதாரண ஒரு அழுக்குக்கலர் பார்டரில் ஏதேனும் ஒரு சாதாரண ஆடை வந்துவிடும். இதனைக் களைந்து அதனை சாற்றினால் அதனை நாட்கணக்கில் சாற்றிக் கொள்வார். நல்லதே ஆகாதோ? என்று எரிச்சலாய் வரும் நமக்கு!

கழிசடை என்னையே கைங்கர்யத்திற்கு வைத்திருக்கின்றாரே அதற்கு இது பரவாயில்லைதான் என்று ஆறுதலடைவேன் உடனேயே!)

-posted on 22nd June’ 2008-

June 21, 2008

PESUM ARANGAN-54

Filed under: PESUM ARANGAN — srirangapankajam @ 1:52 pm

கங்காயாத்திரைச் சென்ற கோவிந்தன் ஒருநாள் கங்கைஸ்நானம் பண்ணும்போது அவரது கையில் ஒரு சிவலிங்கம் அகப்பட்டது. அவர் அதுமுதல் தீவிர சைவராகி தான் பிறந்த மழலைமங்கலத்திலே அதனைப் பிரதிஷ்டை செய்து உள்ளங்கை கொணர்ந்த நாயனார் என்ற திருநாமத்தோடு சிவபூஜைகளைச் சிறப்புற செய்து வரலானார்.

புரீணாமபி ஸர்வாஸாம் ஸ்ரேஷ்டா பாபஹரா ஹி ஸா
நாம்நா காஞ்சீதி விக்யாதா புரீ புண்யவிவர்த்த நீ

நகரங்கள் அனைத்திலும் சிறந்ததாய், பாபத்தை போக்கடிப்பதாய், புண்ணியத்தை வளரச் செய்வதாயிருப்பது காஞ்சியென்று புகழ்பெற்ற அந்நகரம்.

கன்றைத் தேடிச் செல்லும் தாய்பசு போல் காஞ்சியில் யாதவப்பிரகாசருடனும், சிஷ்யர்களுடன் கூடியிருந்த இராமனுஜரை தூரத்திலிருந்து கண்குளிர கடாக்ஷித்தார்.
நம்மாழ்வார் அளித்த பவிஷ்யதாச்சார்ய விக்ரஹம் இவரேயென்று அறிந்தார். இவரே வருங்கால வைணவ தரிசனத்தின் வழிகாட்டி எனப்புரிந்து ஆறுதல் கொண்டு திருக்கச்சிநம்பியோடு அன்போடு அளவளாவி, பேரருளாளனின் திருவடிகளில் இராமனுஜரை நினைத்து பிரார்த்தித்து ஸ்ரீரங்கம் திரும்பினார்.

இராமனுஜரின் தேஜஸ், புகழ் மேன்மேலும் பரவியது. அந்நாட்டு இளவரசிக்கு பிரம்மராக்ஷஸ் பிடிக்க, அந்த இளவரசியின் திருமுடியில் இவரது பொன்னடிப்பட்ட பிறகே அது விலகியது.

ஆளவந்தார் நினைத்திருந்தால் அப்போதே இராமனுஜரிடம் அன்பு காட்டியிருக்கலாம்! ஏன் அவரை ஆட்கொண்டு இருக்கலாம்!. இராமனுஜர் அத்வைதம் யாதவபிரகாசரிடம் நன்கு கற்க வேண்டும். அப்போதுதான் இவர் இதனை பூரணமாகக் கண்டித்து விசிஷ்டாத்வைதத்தை நிலைநிறுத்த முடியும் என்பதுதான் அவரது மனநிலை. ஒன்றை மறுத்து பேசுவதென்றால் அதனைப் பற்றிய உண்மைகள் யாவும் தெரிந்திருந்தால்தான் சாத்தியம்.

அத்வைத பாடம் தொடர்ந்தது. ‘ஸர்வம் கலு இதம் பிரம்ஹ’ என்ற பதத்திற்கு ‘ஜீவனும் பிரம்மமும் ஒன்றே’ எனப் பொருள் கூற இளையாழ்வார் அதனை மறுத்து ‘ஜீவாத்மா வேறு – பரமாத்மா வேறு” என்று விசிஷ்டாத்வைதப் பொருளைக் கூறி நிலைநாட்டினார். தோல்வி பொறுக்கமாட்டாத யாதவபிரகாசர் இளையாழ்வாரை தம்மிடமிருந்து விலக்கினார். திருக்கச்சிநம்பிகள் அறிவுரைப்படி தீர்த்த கைங்கர்யம் செய்து வரலானார் இளையாழ்வார்.

அனைத்தையும் அறிந்தார் ஆளவந்தார். அப்போது அவர் சற்றே நோய்வாய் பட்டிருந்தார். தம் அந்திமகாலம் நெருங்குவதையறிந்த அவர் திருவரங்கப் பெருமாளரையர், பெரியநம்பிகள், திருக்கோட்டியூர் நம்பிகள் ஆகியோருக்கு தக்க அறிவுரைகள் வழங்கினார். பெரியநம்பிகளையழைத்து காஞ்சியிலிருந்து இளையாழ்வாரை அழைத்து வர பணித்தார்.

பெரியநம்பிகள் காஞ்சி சென்றடைந்து, ஆளவந்தாரின் பெருமைகளைனைத்தும் திருக்கச்சிநம்பியுடனே இளையாழ்வாருக்கு எடுத்துரைத்தார். இளையாழ்வாருக்கு ஆளவந்தாரை ஸேவிக்க வேணும் எனும் பெரிய ஏக்கம் உண்டாயிற்று. இருவரும் பேரருளாளனை தரிசித்து திருக்கச்சிநம்பிகளிடம் அனுமதி பெற்று ஸ்ரீரங்கம் நெருங்குகின்றனர்.

ஆளவந்தார் இதர கைங்கர்யபரர்கள் அனைவரையும் அழைத்தார். ”பெரிய பெருமாளுடைய திருவாராதநம், திருமந்த்ரபுஷ்பம் காலாகாலத்திலே நடத்திக் கொண்டு போருங்கோள். ஆச்சாரியர்கள், முதலிகள், தேசாந்திரிகள் முதலானோரை அரவணைத்துக் கொண்டு போருங்கோள்” என்று ஆசீர்வதித்து வேதபாராயணத்துடன் தம் குருவான மணக்கால்நம்பியினை தியானித்த வண்ணமே தம் ப்ரஹ்மந்த்ரத்தாலே திருநாட்டுக்கு எழுந்தருளினார் அந்த வைணவ மாமுனி!.

-posted on 21st June’ 2008-

June 20, 2008

PESUM ARANGAN-53

Filed under: PESUM ARANGAN — srirangapankajam @ 5:47 pm

ஆளவந்தாரின் சீடர்களில் பெரியதிருமலைநம்பிக்கு இரண்டு சகோதரிகள். மூத்த சகோதரி ஸ்ரீபூமிபிராட்டியார் என்பவரை ஸ்ரீபெரும்புதூரைச் சார்ந்த ஆஸூரி கேசவப்பெருமாள் என்கிற ஸர்வக்ரது தீக்ஷிதர் என்பவருக்கு மணமுடித்தும் இளையவள் ஸ்ரீபெரியபிராட்டியாரை கமலநயனபட்டர் என்பவருக்கும் மணமுடித்தார்.

இருள்தருமாஞாலத்திலே கலியும் கெடும் கண்டுகொள்மின் என்கின்றபடியே கலியிருள் நீங்கி பேரொளி பெருகும் வண்ணம், ஆதசேஷனின் அம்சமாக ஒரு தெய்வீகக் குழந்தை கலியுகம் 4119 பிங்கள சித்திரை 12ம் நாள் வளர்பிறை பஞ்சமி வியாழக்கிழமை திருவாதிரை நட்சத்திரத்தன்று (04.04.1017) ஆஸூரி கேசவப்பெருமாளுக்கு தேசமெல்லாம் உகந்திடவே ஒரு திருமகன் அவதரித்தார். பெரிய திருமலை நம்பிகள் குழந்தையை உச்சி முகர்ந்து குளிர கடாக்ஷிக்கின்றார். காந்தியுடன் கூடிய அந்த தேஜோமயத்தினைப் பார்க்கின்றார்.

‘உலகெல்லாம் துதிக்கும் கருணைக்கடலோ!
ஓங்கும் ஆனந்த மாக்கடலோ !
அலகிலா இன்ப அமுதமாக் கடலோ? ஆசறு
கமையருள் கடலோ?
மலமிலா நிலைசேர் போதவான் கடலோ? என்றென்று
மதலையைக் கண்டார்
பலபல பகரப் பாலனாய் கிடந்தான் பங்கயக்
கண்ணனுக்கு இளையான்”
-வடிவழகிய நம்பிதாஸர் ஸ்ரீராமானுஜ வைபவம் – 272-

இவன் ஸர்வலக்ஷணஸம்பந்நன் – சகலவித சாஸ்திரங்களையும் அதிகரிப்பவன். லக்ஷ்மணோ லக்ஷ்மிஸம்பந்ந: என்கின்றபடி இவருக்கு ‘இளையாழ்வான்’ என்று பெயரிட்டு மகிழ்ந்தார்.

பெரியதிருமலைநம்பியின் இளைய சகோதரி பெரியபிராட்டியாருக்கும் கமலநயனபட்டருக்கும் குரோதன வருஷம் தைமாஸம் பெளர்ணமி திங்கட்கிழமை புனர்வசு நட்சத்திரத்தில் ஒரு குழந்தை மலர்ந்த தாமரை போன்ற அழகுடன், தேஜஸூடன் பிறந்தான். அக்குழந்தைக்கு ‘கோவிந்தன்’ என்று திருநாமமிட்டு மகிழ்ந்தார்.

பாலகர்கள் இருவரும் க்ரமமாக வேத அத்யனனமும் வேதாந்த இதிகாச புராணங்களையும் கற்று வளர்கின்றனர். இளையாழ்வாருக்கும் தஞ்சமாம்பாள் என்கின்ற வரனுக்கும் திருமணமாகின்றது. காஞ்சியயடுத்த திருப்புட்குழி என்ற ஊரில் யாதவபிரகாஸர் என்பவரிடத்து மேலும் கற்க அவரிடத்து சிஷ்யராகின்றார் இளையாழ்வார். அண்ணன் அங்கு சேர்ந்ததையறிந்து தானும் அங்கேயே சேருகின்றார் கோவிந்தனும். இருவரும் வேதாந்தம் பயிலுகின்றனர். அவரது குருவோ அத்வைதக் கருத்துக்களையே வலுக்கட்டயாமாக சிஷ்யர்களிடத்தில் திணிக்கின்றார். இதனால் அவ்வப்போது இளையாழ்வானுக்கும் யாதவப்பிரகாசருக்கும் கருத்து வேறுபாடு உண்டாகிறது.
இளையாழ்வாரது கருத்திற்கு மாறுபட்டு விபரீத அர்த்தம் பண்ணமுடியாது அவ்வப்போது தவிக்கின்றார் யாதவபிரகாசர். சிஷ்யனைக் கொல்ல நினைக்கின்றார். இவர்களிருவரையும் கூட்டிக்கொண்டு கங்கையாத்திரைச் செல்கின்றார். போகும்வழியிலேயே இவர்களது சதி திட்டம் அறிந்த கோவிந்தன் அண்ணனை ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் தப்பிப் போக உதவுகின்றார். இளையாழ்வார் தப்பித்து வருகின்றார். அடர்ந்த கானகத்தில் திக்குத் தெரியாத காட்டில், பசி உடலை வருத்த, திக்குத் தெரியாது நிற்கின்றார். ஸர்வேஸ்ரன்
மஹாலக்ஷ்மியோடு ஒரு வேடுவதம்பதிகளாக இவர் முன் தோன்றி இவர்தம் பசியாற்றி, தம்மோடு அழைத்துச் செல்கின்றார். இளையாழ்வார் காட்டில் ஓரிடத்தில் கண்ணயருகின்றார். விடிந்தபோது காஞ்சிபுரத்தினருகே சாலைக்கிணறு என்ற கிணற்றடி கீழ் கிடக்கின்றார். விந்தியமலை எங்கே? சாலைக்கிணறு எங்கே? அவன் அருள் இருந்தால் எதுதான் இயலாது? உணர்ச்சி ததும்ப, பெருங்கருணை புரிந்த பேரருளான் தாள் பணிந்தர், இளையாழ்வார். தீர்த்த கைங்கர்யம் செய்யலானார் வரதனுக்கு தினந்தோறும் சாலைக்கிணறு நீர் முகர்ந்து!

இவரது வேதாந்த ஞானத்தினையும் நடந்தவற்றையும் காஞ்சியிலிருந்து ஸ்ரீரஙகம் வந்த ஒரு பக்தர் கூறக்கேட்ட ஆளவந்தார் பெருமகிழ்வு கொண்டார்.

அஸந்த ஏவாத்ரஹி ஸம்பவந்தி
ஹஸந்திகாயாமிவ ஹவ்யாவாஹ:
அத்ரைவ ஸந்தோ யதி ஸம்பவந்தி
தத்ரைவ லாபஸ் ஸரஸீருஹாணாம்

நெருப்புச்சட்டியில் நெருப்பு போல இவ்வுலகில் துஷ்டர்களே உள்ளனர். இதிலேயே நல்லோர்களாகச் சிலர் காணப்படுவார்களாகில், அந்த நெருப்புச்சட்டியிலேயே தாமரைகள் பூத்தது போலாகும்.

(அக்காலத்திலேயே இம்மாதிரி நிலைமையிருக்குமாயின் இன்றைய நிலைமையைப் பற்றி என்னவென்பது?).

இந்த உலகிலே இப்படியும் ஒரு மஹானுண்டோ என்று அதிசயித்தார். அவரை காணவேண்டும் என்று பிரயாசைப் பட்டார். காஞ்சி நோக்கி பிரயாணித்தார்.

-posted on 20th June’ 2008-

Older Posts »

Create a free website or blog at WordPress.com.