Srirangapankajam

May 17, 2008

PESUM ARANGAN-29

Filed under: PESUM ARANGAN — srirangapankajam @ 7:30 pm

ஆண்டாள்தான் அரங்கனுக்கும் நமக்கும் உள்ள நீக்கவொண்ணாத உறவை, சம்பந்தத்தை, உலகிற்கு வெளிப்படுத்தினாள்.

அவன் பிதா நாம் புத்திரர்கள் – அவன் சேஷி, நாம் சேஷ பூதர்கள்.

”உன்றன்னோடு உற்றோமேயாவோம் உமக்கே நாம் ஆட்செய்வோம்” என்றும்

”உன்றன்னோடு உறவேல் நமக்கு இங்கு ஒழிக்க ஒழியாது’ என்றும், எப்போதும் அரங்கனுக்கும் நமக்கும் உள்ள பந்தத்தை தெளிவுபடுத்துகின்றாள்.

செம்மையுடைய திருவரங்கர்தாம் பணித்த
மெய்மைப் பெருவார்த்தை விட்டுசித்தர் கேட்டிருப்பார்
தம்மையுகப்பாரைத் தாமுகப்பரெனும் சொல் –
தம்மிடையே பொய்யானால் சாதிப்பர் ஆர் இனியே?

(நேர்மையான குணம் நிரம்பிய திருவரங்கப் பெரியபெருமாள் கிருஷ்ணாவதாரம் எடுத்த காலத்தில் தனது திருவாயினால் அருளிச்செய்த சத்தியமானதும் பெருமையுடையதுமான சரம சுலோகத்தினை என்னுடைய தகப்பனாரான பெரியாழ்வார் கேட்டு, அதன்படி இருப்பார் – ”தம்மை விரும்புகிறவர்களைத் தாமும் விரும்புவர்” என்று உள்ள பழமொழியானது, உலகினுக்கே வரம்பினைக் கூறும் பெரியபெருமாள் விஷயத்திலேயே பொய்யாகி விட்டால், அதனை யார் வந்து சரி செய்வது?)”.

கருவூர் தேவர் என்ற ஒரு சித்தர் -. இவர் இராஜராஜ சோழன் காலத்திலிருந்தவர். இவர் ஸ்ரீரங்கம் நம்பெருமாளை தரிசித்து கருடமண்டபம் வழியே சென்று கொண்டிருக்கின்றார். திருக்கச்சிநம்பி ஸன்னிதியருகே ஒரு திருவரங்கத்துக் கோவில் தாசி இவரை விழுந்து வணங்குகின்றாள். இரவு உணவுக்கு இவரை வருந்தியழைக்கின்றாள். கருவூர் தேவரும் உணவு உண்டபின் தாசியை அனுக்கிரஹிக்க எண்ணுகின்றார். உனக்கு ஏதும் வேண்டுமோ? என கேட்கின்றார். தாசி நம்பெருமாளின் தங்கக் காசுமாலையை வேண்டுகின்றாள். இவளது வேண்டுகோளை இவரால் நிராகரிக்க இயலவில்லை. அரங்கனிடம் மனதார வேண்டுகின்றார். அடுத்தநொடி அவரது கையில் அரங்கனின் காசுமாலை! அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு கருவூர்தேவர் புதுக்கோட்டை நோக்கி புறப்படுகின்றார்.

மறுநாள் காலை ஸ்ரீரங்கமே அமர்க்களப்படுகிறது காசுமாலையைக் காணாமல்!. அரசன் கண்டுபிடித்து விடுகிறான் தாசி வீட்டிலிருந்ததை! . விசாரணைத் தொடங்குகிறது. கருவூர்தேவரைப் பிடித்துவர நாளாபுறமும் ஆட்கள் செல்கின்றனர். புதுகோட்டை சமீபம் அவரைக் கண்டுபிடித்து ஸ்ரீரங்கம் கொண்டு வருகின்றனர். உனக்கு எப்படி கிடைத்தது? என வினவினான் அரசன். அரங்கன் கொடுத்தான் என்றார் தேவர்.. ‘அத்தாட்சி?’ மிரட்டுகிறான் அரசன்! ”யாமேயளித்தோம்!” என முழங்கினான் அரங்கன் அசரீரியாக!. அரங்கனின் அன்பு அப்படிப்பட்டது. தன் கோவில் வந்து சென்றவர் எவரும் மனமுருக வேண்டிடின், இவன் இளகி உருகுபவன்! தம்மையுகப்பாரை தாமுகப்பர்!

-மேலும் பேசுவோம்- Posted on 16.5.2008.

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: