PESUM ARANGAN-84

வடுகநம்பி, நம் பாவங்கள் தொலைய, மோட்சமாகிய பேரின்பத்தினைப் பெற ஒரு எளிய உபாயத்தினைக் கூறுகின்றார்.

ஆசிலாசாரிய பதந்தான் தனியே ஒன்றாம் ஆங்கதுதான்
தேகப் பொலிந்த எதிராசர்க்கன்றி எவர்க்கும் சேராதால்
நேசத்துடனத் திறமறிந்து நின்று கடந்து கிடந்திருந்து
பேசப்படுநும் உரையெல்லாம் இராமாநுசர்பேர் பிதற்றுதரேல்
               -ஸ்ரீஇராமானுஜ வைபவம்: வடிவழகிய தாஸர்-

 

குற்றமற்ற ஆச்சார்யனது திருவடிதான் ஒப்பற்ற ஒன்றாகும். அங்கே அதுவும்தான்
ஒளி பொருந்திய எதிராசர்க்கு அல்லாமல் வேறு எவருக்கும் பொருந்ததாகும். பக்தியுடன் அத்தன்மையையறிந்து நிற்கும் போதும், நடக்கும் போதும், படுக்கும் போதும், உட்காரும் போதும், பேசப்படுகின்ற உங்கள் வார்த்தையெல்லாம் இராமானுசர் பெயரையே சொல்லவேண்டும்!. அப்படிச் சொல்வீர்களானால்,

‘திண்ணம் வீடு திருவாணை பெறுதலென்னச் செப்பினான்”

வைணவத்தின் மிகப் பெரிய வெற்றி நமது பூர்வாச்சார்யர்கள் அடுத்தடுத்து இதன் தர்ஸனத்தினை வழி நடத்திப்போக தகுந்த தலைவரை, ஆச்சார்யனை, தகுதியறிந்து, நம்பெருமாளின் திருவுள்ளம் அறிந்து நியமித்துவிட்டுச் சென்றதுதான். எம்பெருமானார் பட்டரை நியமித்துவிட்டு நிம்மதியடைந்தார். பட்டர் என்னும் வடசொல் வேதசாஸ்திரங்களைனைத்தும் நன்கு கற்றுணர்ந்த வித்வானைக் குறிக்கும் அல்லது ஸ்தோத்திரஞ் செய்யும் தொழிலுடையவன் என்பதனைக் குறிக்கும். இவ்விரண்டுமே இயல்பாக கருவிலேயே நம்பெருமாள் கிருபையடைந்த பட்டருக்கு அமைந்தது. எம்பெருமானாரும் இதனையுணர்ந்தே பராசர பட்டர், வேதவியாச பட்டர் என்று திருநாமமும் சாத்தினார். ஆளவந்தாரின் மனோரதத்தினையும் பூர்ததி செய்தார்.

கூரத்தாழ்வார் தமக்குப் பிறந்த குழந்தைகளுக்கு உடையவர்தான் திருநாமஞ்சாற்ற வேண்டுமென்று அதுப் பற்றி கவலைக்கொள்ளாதுயிருந்தார்.  பன்னிரெண்டாம் நாள் எம்பெருமானார் ஆழ்வான் திருமாளிகைக்கு விரைகின்றார் இக்குழந்தைகளை ஆசீர்வதிப்பதற்காக. அங்கிருந்த எம்பாரைப் பார்த்து ‘ஆழ்வான் குமாரரை எடுத்துக்கொண்டு வாரும்‘ என,  அவர் உள்ளே சென்று ஆண்டாள் அருகிலிருந்த குலக்கொழுந்தான குமாரரைத் தம்மார்பிலே அணைத்துக் கொண்டு எந்தவித திருஷ்டியோ, தோஷங்களோ வாராதபடி ரக்ஷையாக த்வயத்தினை அநுசந்தானம் பண்ணியபடி வருகின்றார். எம்பெருமானார் குழந்தைகளின் தேஜோ மயமான காந்தியையும், திருமுகவொளியையும் காண்கின்றார். ‘எம்பாரே! த்வயம் பரிமளிக்கின்றதே? என் செய்தீர்? என்று விசாரிக்கின்றார். அவரும் ‘சிசுவிற்குக் காப்பாக த்வயாநுஸந்தானம் பண்ணிக்கொண்டு வந்தேன்’ என்று பதிலளிக்கின்றார். ‘இவ்விரு ஜீவனின் சத்விஷயத்திற்கும் நீரே கடவீர்” என்று எம்பாரையே அவர்களது ஆச்சார்யனாக நியமிக்கின்றார்.நம்பெருமாளின் பரிவினாலும், எம்பாரின் அபரிமிதமான ஆச்சார்ய கடாக்ஷத்தினாலும் பட்டர் ஸகலசாஸ்திரங்களிலும் அபாரஞானமுடையவராய் விளங்கினார். ஸ்ரீரங்கநாதன் தனது புத்திரனாக பட்டரை அங்கீகரித்து தம் பக்கலிலே இரண்டு திருமணத்தூண்களிடையேயும் (இந்த ஒளிப்பொருந்திய தூண்கள் ‘கந்தஸ்தம்பங்கள்’ என்றே அழைக்கப்படுகின்றது. ஸ்ரீரங்கநாதனின் பரிமளம் (வாஸனை) இரண்டு தூண்களாக
பரிணமித்து நிற்பதால் ‘கந்தஸ்தம்பங்கள்’ என்று அழைக்கப்படுகின்றது. இவ்விரண்டு தூண்களையும் பரவாஸூதேவனின் இரண்டு கால்களாகவும் தொழுவார். பரமபதத்திலும் இம்மாதிரியே இரண்டு தூண்கள் உண்டாம். பரமபதத்திற்குச் செல்பவர் இந்த தூண்களைக் கட்டித்தழுவிய உடனே நித்தியசூரிகளாய் விளங்குவார்களாம். சாக்ஷாத் அங்குள்ள பரமபதநாதனே இங்கு ரங்கநாதனாய் துயில்வதால் இங்கும் இத்தூணகள் நிலைப்பெற்றன. இதனைத் தழுவும் நமக்கும் நித்தியசூரிகளாகும் பாக்கியம் நிச்சயமே! இதனையே குலசேகர ஆழ்வாரும்

”கடி அரங்கத்து அரவணையில் பள்ளி கொள்ளும்
மாயோனை மணத்ததூணே பற்றி நின்றேன்
வாயார என்று கொலோ வாழ்த்து நாளே”
என்று மங்களாசாஸனம் செய்கின்றார்.

இதில் ஆழ்வார் மணத்தூணின் அருகில் நின்று என்று சொல்லாமல் “பற்றி நின்று“ என்று கூறியது சிந்திக்கத்தக்கது.)
தூளிக்கட்டி அதில் பட்டரையிட்டு தானும், ஸ்ரீரங்கநாச்சியாருமாக தாலாட்டி, பாராட்டி, சீராட்டி வளர்த்தார்களாம். அக்குழந்தை நம்பெருமாளுக்காக அமுது செய்வதற்காக வைக்கப்பட்டிருக்கும் அமுதினை, கையினால் அள்ளி அலைந்து துழாவ பெருமாள் அது கண்டு மிகவும் உகந்து அவ்வடிசிலை மிகவும் போக்யமாக அனுக்ரஹிப்பானாம்!. இப்படி அரங்கன் அன்போடு அபிமானித்து புத்ர ஸ்வீகாரம் செய்த பாக்கியத்தினால் பட்டருக்கு ‘ஸ்ரீரங்கநாத புத்ரர்” என்ற திருநாமமுண்டு. ‘வானிட்ட கீர்த்தி வளர் கூரத்தாழ்வான் மகிழ வந்த, தேனிட்டதார் நம்பெருமாள் குமாரர் பட்டர்” என்று மகிழ்கின்றார் பிள்ளைப் பெருமாளய்யங்கார்!

பட்டருக்கு ஐந்து வயதிருக்கும் போது தெருவில் மணலில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாராம். அப்போது ஸர்வக்ஞ பட்டர் என்பவர் அந்த திருவீதிகளில் பல்லக்கில் கல்விச்செருக்கோடு பவனி வந்து கொண்டிருந்தார். மிக இளம் பாலகனாகயிருந்த பட்டருக்கு எம்பெருமானார் பவனி வரும் இந்த மண்ணில், செருக்கோடு வரும் இவருக்கு பாடம் புகற்ற நினைத்தார். தம் கையில் ஒரு பிடி மண்ணையெடுத்து ”நீர் ஸர்வக்ஞரானால் எமது கைப்பிடியினுள் எவ்வளவு மணல் உள்ளது என்று சொல்லிவிட்டுப்போம்” என்கிறார்.

 

திகைக்கின்றார் அந்த பண்டிதர்.

 

கலகலவென்று சிரித்த அக்குழந்தை ‘ஓரு பிடி மண் உள்ளது என்று சொல்லத் தெரியாத நீங்களெல்லாம் ஒரு
ஸர்வக்ஞரா?” என்று அவரின் செருக்கையழித்தவர் இந்த சிறுமாமனிதர்.

                                                   -Posted on 27th july’ 2008-

                                              

PESUM ARANGAN-83

தமது 120வது வயதில் (கி.பி. 1137) தாம் அவதரித்த அதே பிங்கள ஆண்டில் மாசி மாதம் வளர்பிறை தசமிதிதியில், திருவாதிரை நட்சத்திரத்தில், சனிக்கிழமை நண்பகலில், பகவத் சாயுஜ்யம் அடைகிறார் உடையவர்.  

 

அவரது ஆத்ம ஜோதி பேரரவின் மேல் துயில் கொள்ளும் அரங்க பெருஞ்சோதியோடு கலக்கின்றது.   உடலைப் பற்றியிருந்த சூக்குமம் அகன்றது.

 

திருமேனியினை மட்டும் தனியேக் கண்ட கந்தாடையாண்டான், அருளாளப்பெருமாள் எம்பெருமானார், எம்பார், வடுகநம்பி முதலானோர் ‘ஓ”வென்று கதறி கோஷித்து வேரறுந்த மரம் போல் விழுந்து கிடந்து துடிக்கின்றனர். அவர்கள்தம் திருமிடறு தழுதழுப்ப, திருமூக்கு வெப்படிக்க, இட்டகால், இட்ட கையினராய், கண்ணநீர் வழிந்து ஆறாய் பெருக்க செய்வதறியாது கிடந்தனர். ”தர்மோ நஷ்ட:” (தர்மத்திற்கே பெருத்த நஷ்டம்)” என்று அசரீரித்தது.   நம்பெருமாளின் அந்த விக்ரஹ திருமுகத்திலேயே உடையவரின் இழப்புக் குறித்த விசனம் உண்டாயிற்று.   

 

உத்தமநம்பிகளிடத்து நம்பெருமாள் தாம் உடுத்திக்களைந்த பீதகவாடையினையும், சூடிக்களைந்த தொடுத்த துழாய் மலரினையும், எண்ணெய் கிண்ணம் எல்லாம் ஒரு பொற்தட்டில் வைத்து ஜீயர் மடத்திற்கு அனுப்புகின்றார்.
கோவிலிலிருந்து சகல வாத்யகோஷங்களுடன் உத்தம நம்பி நம்பெருமாள் மரியாதையுடன் ஜீயர் மடம் நோக்கி வருகின்றார்.

அங்குள்ளோர் மனதினைச் சற்று தேற்றி எம்பெருமானாருடைய விமல சரம விக்ரஹத்தைத் தூய்மையாக நீராட்டம் செய்து அலங்கரித்து கேஸவாதி த்வாதச (12) புண்ட்ரங்களையுஞ் சாத்தி,    நம்பெருமாள் சாத்திக்களைந்த பீதகவாடையினைச் சாற்றி, அவர் சூடிக்களைந்த துழாய்மலர் மாலையினையும் இவரது விமலசரம திருமேனிக்குச் சாற்றி அலங்கரித்து உடையவரின் திருவடிகளை தங்கள் கண்ணிலும் நெஞ்சிலும் ஓற்றிக்கொண்டனர்.  

 

 

உடையவரின் விமல சரம திருமேனி !

 

 

நம்பெருமாளிடமிருந்து அனுக்கிரஹிக்கப்பட்ட எண்ணெய் கிண்ணத்திலிருந்த எண்ணெயை எம்பெருமானாரின் திருமுடியில் தேய்த்து, ஸ்ரீசூர்ணபரிபாலனம் செய்து, எண்ணெயையும், ஸ்ரீசூர்ணங்களையும் எல்லாருக்கும் பிரஸாதமாக வினியோகித்தனர். திருக்குருகைப்பிள்ளான் திருக்கையினால் ஆளவந்தாருக்கு நடந்தது போன்று எம்பெருமானாரின் பிரம்மமேத ஸம்ஸ்காரம் நடந்து கொண்டிருந்தது.

 

அவரது திருமேனியை ஒரு திவ்ய விமானத்திலே எழுந்தருளச் செய்தனர்.

 

ஸகல வாத்யங்களும் முழங்கின.

 

உடையவரின் விமானத்திற்கு முன்னே வாத்யகோஷம் முழங்கியது.

 

திருமேனியின் பின்னே உடையவரின் முக்கிய சீடர்கள் வில்லி ஜீயர் மற்றும் யதிவர ஜீயரின் தலைமையில் எழுநூறு ஜீயர் ஸ்வாமிகளும் பரஹ்மவல்லி, ப்ருகுவல்லி, நாராயணானுவாகம் முதலானவற்றை ஓதினர்.

 

பட்டர், கந்தாடையாண்டான், நடாதூராழ்வான் ஆகியோர் இவரின் பிரிவைத் தாங்க மாட்டாராய் அவரவர்தம் சீடர்களோடே ஸ்தோத்திரங்கள் செய்ய,

 

உபவீததாரிகளான (பூணூல் அணிந்த) ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் ஒன்பதினாயிரம் பேர்களும், உடையரால் திருத்தி பணிகொள்ளப்பட்ட பன்னீராயிரம் பேரும் அருளிச்செயல் மூவாயிரம் முன்னடி, பின்னடியாக ஸேவித்த வண்ணம் பின்னேச் செல்ல,

 

திருவரங்கப் பெருமாளரையர் தலைமையில், திருவாய்மொழியரையர், ஆப்பான், திருவழுந்தூரரையர், திருநறையூரரையர், அழகிய மணவாரரையர் முதலான எழுநூறு திருவாய்மொழி விண்ணப்பஞ் செய்யும் தம்பிரான்மார் (அரையர்கள்) பண்ணிசைத் தாளத்துடன் திருவாய்மொழியினைப் பாடியவாறு பின்னே ஊர்ந்தனர்.

இவர்களுக்கு பின்னே திருவரங்கத்து அமுதனார், பெரியகோவில் வள்ளலார் முதலியவர்கள் ‘இராமானுஜ நூற்றந்தாதி” ஸேவித்தவாறு பின்தொடர்ந்தனர்.

 

எம்பார், பிள்ளான் உள்ளிட்டோர் ஸ்தோத்ரகத்யங்களை
ஸேவித்தனர்.

 

வடுகநம்பி, கோமடத்து சிறியாழ்வான் முதலானோர் உடையவர் பிரபத்தியை அனுஸந்தித்தனர்.

 

 ஜீயர் மடம் தொடங்கி நான்கு உத்திர வீதி, சித்திரை வீதிகளிலும் இவர்கள்தம் புறப்பாடு இடம் கொள்ளாது நிறைந்து வழிந்தது. திருவீதியெங்கும் ஆடைகளால் கோடித்தனர். வீடுகள்தோறும் பெருக்கி, தெளித்து வீதியெங்கும் கோலமிட்டனர். திருவீதியெங்கும் பொரியும் புஷ்பமும் சிதறி கிடந்தன. உடையவரின் திருமேனி புறப்பாட்டின் போது நடைபாவாடையிட்டு, கரும்பும் குடமும் ஏந்தினர். சுமங்கலிகள் மங்கள தீபமேந்தி முதலில் சென்றனர். இருபுறமும் சாமரங்கள் வீசினர். வானத்தில் கருடன் கூடவே வட்டமிட்டு மெதுவே, கூடவே பறந்து வந்து கொண்டிருந்தது.
‘தர்ஸனத்தில் எம்பெருமானார் திருநாட்டுக்கு எழுந்தருளினார்;” என்று ஒற்றைத் திருச்சின்னம் ஒலித்தது.
திருவீதிகள் தோறும் புறப்பாடு கண்டருளினர்.

அரங்கன், ”இராமானுசன் என்தன் மாநிதி” என்றும் ‘இராமனுசன் என்தன் சேமவைப்பு” என்று அருளி, அந்த நிதி வெளியேயெங்கும் போகலாகாது தம்முடையத் திருக்கோவில் ஆவரணத்துக்குள்ளேயே, எப்படி ஒரு மஹாராஜன் தம் மஹஷிகளை அந்தபுரத்திலே அடக்கி வைப்பானோ அதுபோன்று தன்னுடைய சந்நிதிக்குள்ளேயே, யதி ஸம்ஸ்காரவிதியின் படி, பள்ளிப்படுத்தினர்.

இந்த சம்ஸ்காரங்களனைத்தும் நடந்து முடிந்தவுடனே நம்பெருமாளுக்கு உபயநாச்சிமார் ஸஹிதம் திருமஞ்சனம் ஆயிற்று. நம்பெருமாளின் திருமுகங்கன்றி வாட்டமாகவேயுள்ளது. கந்தாடையாண்டான், பட்டர் முதலானாரைப் பார்த்து ‘நம்முடைய அவப்ருதோத்ஸவங் கொண்டாடுமாபோலே நம் உடையவருக்கும் உத்ஸவங்களைக் கொண்டாடுங்கள்” என்று ஆணையிடுகின்றார். உடையவரின் ஸந்நிதிக்கு அக்காரவடிசில் தளிகை அனுப்பியருளுகின்றார்.

நம்பெருமாள் ஆணையிட்டதால், கந்தாடையாண்டான், நம்பெருமாள் அனுமதியுடனே, எம்பெருமானாரை அர்ச்சாவதாரமாக எல்லாரும் ஸேவித்து உஜ்ஜீவிக்கும்படி மீளவும், அவ்விடத்திலேயே அவரது திருமேனியினை ஆவிர்பவித்தாற்போன்று மூலவராக, அர்ச்சாவதாரமாக எழுந்தருளச்செய்து பிரதிஷ்டிப்பித்தனர்.

ஸ்வாவதார ஸ்தலே அர்ச்சாபூத் ஸ்ரீரங்கே ச யதீஸ்வர:
யந்முநே தம் குணாவாஸம் இராமனுஜ குரும் பஜே

தம் அவதார ஸ்தலமான ஸ்ரீபெரும்புதூரிலும், ஸ்ரீரங்கத்திலும் எவருடைய உகப்பிற்காக யதிராஜர் அர்ச்சாவதாரமாக எழுந்தருளினாரோ, குணங்களுக்கு இருப்பிடமான அந்த இராமானுஜாசார்யர் என்னும் கந்தாடையாண்டானிடம் பக்தி செய்கிறேன்.

ஞானம் கனிந்த நலம் கொண்டு நாள் தோறும் நைபவர்க்கு
வானம் கொடுப்பது மாதவன் * வல்வினையேன் மனத்தில்
ஈனம் கடிந்த இராமானுசன் தன்னை எய்தினவர்க்குத்
தானம் கொடுப்பது * தன் தகவு என்னும் சரண் கொடுத்தே!!

 

 

 

 

 

 

 

 Adiyen Dasan… Enna Solla.. We feel the event as if it is happening in front of our eyes today… Tears too refuse to come out of the eyes.. becoz..we need to see the event.. if we cry.. we will not be able to see the convoy of Udayavar Charama Tirumeni.. Renga…!!! “Oru Magal Thanai Udayen,Ulagam Niraintha PukazhAl* Tiru Magal POla ValarthEn SenganMALThAn KonduPOnan!.” Swami the above pasuram alone is coming to our mind..!! U ve picturised the event.. Namperumal has given us U.. else we wont even get these events to narrate to us.. Swami .. !! Pesum Arangan.. Indru.. Oru NAL.. Azha VaithuVittan!! Dasan

 -Raja Desikan rajadesikan@gmail.com

 

Sri Rangarajasthavam: 50 to 60

50. sriranga santhramaSam inthirayaa viHarthum
vinNyaSya visva sith asith nayanNa athikaaram
ya: nirvaHathi anNisam ankuLi muthrayaa Eva
SEnNaanNyam anNya vimukaa: tham asis riyaama

Meaning – (Praises Vishvaksenar) One who requests Sriranganatha alongwith Sriranganayagi to be seated on Adisesha, one who controls chetanas and achetanas by his index finger alone – we, who do not have any other place to seek refuge, surrender to that Vishvaksenar.

51. SainNyathuriiNa praaNa SaHaayaam SUthravathiim Asis riyam
sri patha laaxaa laanschitha SEvaa prOtha laSaththOr valli vilaaSam

Meaning – (Praises the consort of Vishvaksenar) On the Lotus feet of Sriranganayagi, kunkuma paste is applied. It will be seen on the dresses of those servants who perform this kainkaryam. This is seen on the dress of Sutravathi, who is the consort of Vishvaksenar. Her arms are tender. I praise Her.

52. vithathathu Sukam vashvakSEnNaSya thE prathamE pataa:
karimuka jayathSEnNau kaalaaHva SimHamukau sa na:
jakathi pajathaam thath thath prathyuuHathuula thavaanNalaa:
thisithisi thivaaraathram sriranga paalanNa karmadaa:

Meaning – (Praises four important commanders) – Assume the evil acts of our foes are like cotton. They are like fire to cotton; They guard the temple of Sriranganatha day and night without break on all directions; They are the front-line commanders. Who are they? They are – kajananan, jayathsenan, harivakthran and kalaprakruthi. Let them bless us with all auspicious things.

53. sruthimayam athiHarsha prasraya SmEra vakthram
maNimukuram iva akrE mangaLam rangathaamnNa:
saraNam apikathaa: Sma: yathra ruupaSvaruupa
SvakuNa maHima tharsii mOthathE rangasaayii

 

Meaning – (Praises Garuda) The handsome divine body, pleasant nature, excellent attributes of Sriranganatha are getting reflected on Garuda. Seeing this the Lord rejoices. Thus Garuda looks like a mirror studded with precious stones. Since he always sees Namperumal, he is full of joy. Hence his face is always bright. He appears as if Vedas have taken a form. He guards us. Let us praise that Garuda.

 

 

54. thaarxya paxa thivath thaSya vallapaam
ruthrayaa SaHa SuKiirthim arssayE
Harsha paashpam api kiirthim arthithaam
yanNmukEnNa kamalaa kataaxayEth

Meaning – (Praises the consort of Garuda) – Sriranganayagi blesses us with auspicious things only through the consorts of Garuda. They are Sukeerthi and ruthrai. Let me extol them.

 

55. Sva aSthraruupa Sppurath mauli maa saptha ithi
uththunNaanNaam SuraanN tharjanNii muthrayaa
naatha nithraa usitha unNnNithra thaamra iixaNaam
Sancaranthiim Sthuma: thaam sa pansaayuthiim

Meaning – (Praises the divine weapons of Namperumal) – They take human form and wander here and there. They are identified through their crowns. They control the demi-gods who have come to worship Sriranganatha. Seeing them the demigods shiver with fear. Since they safeguard Him during His sleep, they never take rest no sleep. Thus their eyes are reddish. Let us worship those five divine weapons.

56. aSthrakraama akrESaram naatha viixaa
siithu xiipa uthvEla n ruththa apiraamam
sakram thaithyassEtha kalmaashitha ankam
praamyath jvaalaa maalapaari prapathyE

Meaning – (Praises Chakrathazwar) – He always drinks the nectar of the divine looks of Periyaperumal. Thus he is always in ecstasy and dances because of that. He is always with blood stains since he is always engaged in the destruction of demons. He is surrounded by high flames. He is the head of the divine weapons of the Lord. Let me surrender to him.

57. Hanupuusha vipiishaNayO: Syaam yathamau iHa mOxam upExya
rakunNaayaka nishkraya puutham puvi rangathanNam ramayathE

Meaning – (Praises Hanuman and Vibeeshana) – Through their services they make the treasure of Srirangam happier. They even dislike moksham. They want to stay in this world forever and perform services to Namperumal. Let me praise that Hanuman and Vibeeshana.

 

58. itha: paHi: pancha paraanchi kaanNi
prathyanchi thaanNi Syu: itha: antha: ithththam
aupaathikEpya: nirupaathi pOkyE
prathyaaHarath vEthravaram vrajaami

Meaning – (Praises the wooden rod in the Sanctum Sanctorum) – So long as a person stands here before Periyaperumal, his senses must not think about worldly desires, they should think only about PEriyaperumal : who makes this order? The wooden stalk before Periyaperumal makes this. That stalk steals our senses and takes them to Periyaperumal.

Note: Unfortunately this stalk is no longer there in the temple.

  

59. sEshasaya lOsanNa amruthanNathii raya Agulitha lOlamaanNaanNaam
Alampam iva AmOtha Sthampa thvayam antharangam apiyaama:

Meaning – (Praises the two pillars in the Sanctum Sanctorum) – On the handsome Adisesha, Periyaperumal reclines. His majestic looks flows like a river. Persons standing there and seeing Him may get pushed away by this river. To help them regain balance, they can catch hold of the two pillars in the Sanctum Sanctorum. Let me praise those pillars.

60. sriranga anthar manthiram thiipra sEsham
sripuumii thath ramyajaamaathru karpam
pasyEma srithivya maaNikya puushaa
manjuushaayaa: thulyam unNmiilithaayaa:

Meaning – (Praises the Sanctum Sanctorum) – It has the handsome Adisesha; It has Sridevi, Bhudevi and Namperumal; It is like the jewel box of Sriranganayagi. Let me praise the box like Sanctum Sanctorum.

 

 

 

PESUM ARANGAN-82

பட்டருக்குக் கைங்கர்யத்தினை வகுத்து ஆசீர்வதித்த உடையவர் அங்குள்ள அனைத்து ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களையும் பார்த்து அருளுகின்றார். அவர்களை பகவத் பாகவத கைங்கர்யத்தில் ஈடுபாடு கொள்ளும்படி வேண்டுகின்றார்.

 

மூன்று பேர்களைக் குறிப்பிடுகின்றார்.  அவர்கள்

 

1. அநுகூலர்,

2. பிரதிகூலர்

3. அநுபயர்.

அநுகூலர்: ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள்
ப்ரதிகூலர்: பகவத் த்வேஷிகள்
அநுபயர்: ஸம்சாரிகள்.

அநுகூலரைக் கண்டால் குளிர்ந்த நிலாவைக் கண்டது போலவும், தென்றல் சுகத்தினைப்போலவும் மகிழ்வோடு அவர்கள் உகக்கும்படிச் செய்யவும்

பிரதிகூலரைக்கண்டால் ஸர்ப்பம், அக்நி ஆகியவினடத்தில் எவ்வளவு ஜாக்கிரதையாகயிருப்போமோ அவ்வளவு அவர்களிடத்தில் ஜாக்கிரதையாயிருந்து அவர்களிடத்து விலகியிருந்தும்

அநுபயரான சம்ஸாரிகள் நம்மை அனுசரித்து வருவார்களையாகின் ஆத்மஞானத்தினை உபதேசித்தும், அவ்வாறு அவர்கள் அனுசரிக்கவில்லையாகின் ‘ஐயோ!” என்று இரங்கி கிருபைப்பண்ணவும் சொல்கின்றார்.

பட்டருடன் எம்பெருமானார் கடைசியாக நம்பெருமாள் சந்நிதிக்குச் செல்கின்றார். தான் தீர்த்த பிரஸாதங்கள் பெற்று பட்டருக்கு சாதிக்கச்செய்து அங்குள்ளோரிடத்து பட்டரைக் காண்பித்து,   ‘இனி இவர்தான் தர்ஸன ப்ரவர்த்தகர் (வைணவ தர்ஸனத்திற்குப் பொறுப்பேற்பவர்)” என்றருளுகின்றார். அங்கேயே பட்டரிடத்து ”மேல்நாட்டிலே (மேல்கோட்டை திருநாராயணபுரத்தில்) ‘வேதாந்தி’ என்று ஒரு பெரியவித்வான் இருக்கிறான் என்று கேள்விப்பட்டேன். அவனைத் திருத்தி நம் வைணவ தர்ஸனத்திற்கு மாற்றியருளும்” என்று அருளுகின்றார். பின்பு அங்கு குழுமியிருந்த சீடர்களிடத்து உபதேசிக்கின்றார்.  

 

தமது மடத்திற்குத் திரும்பி ஒவ்வொரு வைணவனும் அவனிருக்கும் நாட்களுக்குள் செய்யவேண்டிய கைங்கர்யத்தினை அருளுகின்றார்.

1) ஸ்ரீபாஷ்யத்தை வாசித்தும், வாசிப்பித்தும் போருகை.

 அதற்கு யோக்யதையில்லையாயின்

 

2)அருளிச்செயலாகிய பிரபந்தங்களை ஓதியும் ஓதுவித்தும் போருகை

3) இதுவும் முடியவில்லையாயின், திவ்யதேசங்களில் பெருமாளுக்கு அமுதுபடி, சாத்துப்படி முதலானவற்றையுண்டாக்கி நடத்திக்கொண்டு போருகை

4)இதுவும் முடியாவிடின், திருநாராயணபுரத்தில் ஒரு குடிசையாவது கட்டிக்கொண்டு வாழ்தல்

5)அதுவும் முடியாது எனின், தினமும் த்வயத்தினை அர்த்தமுணர்ந்து ஸ்மரணைச் செய்து கொண்டிருத்தல்

6) இதில் எதுவுமே முடியாது எனின், எம்பெருமானுடைய பரமபாகவதனிடத்து ஆஸ்ரயித்து அவனுடைய அபிமானத்தினைப் பெறுதல்.

ஒவ்வொரு வைணவனும் மேற்கூறிய ஆறு கார்யங்களுள் ஏதேனும் ஒன்றையாவது கண்டிப்பாக பின்பற்ற வேண்டும் என்று அருளுகின்றார்.

 

பெரியபெருமாளின் திவ்யமான திருவடிகளை தியானித்து தண்டன் சமர்ப்பிக்கின்றார். ஆளவந்தாரை மனதார தியானிக்கின்றார். பரவாஸூதேவரை மனதினுள் நமஸ்கரிக்கின்றார்.

 

பெரியபெருமாளை திருவாராதனம் பண்ணிப்போகும் ஸ்ரீரெங்கராஜபட்டர், ஸர்வவாத்ய கோஷத்துடனே, பெரியபெருமாள் சார்பில் சமர்ப்பித்த உடுத்துக்களைந்த பீதகவாடை, சூடிக்களைந்த திவ்யமால்யப்படி சாத்துபடிகள், பிரஸாதங்களை சிரஸின் மேல் தரிக்கின்றார். அவர்கள் பாஞ்சராத்ர ஸம்ஹிதைகளிலிருந்து ஜ்ஞான காண்டங்களை அநுஸந்திக்கக் கேட்டு இன்புறுகிறார்.

 

மற்றொருபுறம், திருமந்திரம், த்வயம், அருளிச்செயல்கள், வேதங்கள், இதிகாச புராணங்கள் ஆகியவற்றினை அங்குள்ளோர்கள் பாராயணம் செய்ய அவ்விடமே பூர்ணத்துவம் பெற்று அந்த அதிர்வலைகளால் தேவலோகம் ஆனது. அனைவருமே கட்டுண்டு கண்ணங்களில் கண்ணீர் வழிந்தோட ஒரு மஹாமனிதரை, மஹாத்மாவை, மாமேதையினை, மிக்காரும் ஓப்பாரும் இல்லா ஒரு மஹாபுண்ணியரை வழியனுப்பக் காத்திருந்தனர். இவர்களனைவரின் கண்ணீர் அலைகளும் ஏற்கனவே இவரது பிரிவினால் கண்ணீர் பெருக்கிக்கொண்டிருக்கும் பூமித்தாயின் சிரஸ்ஸின் மேல் தெளித்து மேலும் அவளை துயர்மிக்கவளாக்கிக் கொண்டிருந்தது.

 

ஆனால் எம்பெருமானாரோ பரவசமான, பிரகாசமான தேஜோமயமான திருமுகத்தோடு, தமது திருக்கண்களை மூடியபடி, ஆளவந்தாரையும், நம்பெருமாளையும், தமக்கு முன்னே சென்ற பெரியநம்பியையும் கூரத்தாழ்வானையும் நினைத்தப்படி, .  நடந்து நடந்து நொந்துபோன உடையவரின் திருவடிகள் ஒரு வழியாய் ஓய்ந்து வடுகநம்பியின் மடியில் ஓய்வெடுக்க,  திவ்யதேசமெங்கும் அலைந்து திரிந்து தலைவணங்கிய அந்த சிரஸானது எம்பாரின் மடியில் தான் பயணிக்கப் போகும் பாதை நோக்கி விண்ணை நோக்கி சாய்ந்திருக்க, சதா த்வயத்தினை உபதேசித்த திருவாய் மூடி மௌனித்திருக்க,   கண்ணுக்குள் அரங்கன் அபயஹஸ்தம் காட்டி கவாந்திழுக்க, திருக்கண்கள் மூடி, தன் கடைசி யாத்திரைக்குத் தயார் ஆகின்றார்.

 

‘ஆராமஞ்சூழ் ரங்கர்தமை மலர்மாமகளையடியிறைஞ்சித் 
தாரீர் சரணந்தனையென்னத் தந்தோமெனலு மெதிராசன்,
பாரோர் பரவும் பாகவதர் பிரிவால் பரிவில் படர்கூரச்,
சீரார் திருநாடடைந்திருந்த சீடனுடனே சேர்ந்தனனால்”

என்றபடியே

ஜீர்ணமிவ வஸ்த்ரம் ஸூகேநேமாம் ப்ரக்ருதிம்
ஸ்தூலஸூக்ஷமரூபாம் விஸ்ருஜ்ய”

ஸ்தூலசரீரமாகவும் சூக்கும ஸரீரமாகவுமிருக்கும் ப்ரகிருதியை – பழைய வஸ்திரத்தினைக் கழிக்குமாபோலே சிரமமில்லாமல் விட்டு

என்றபடியே

ஒருவித சிரமமும் படாமல் தமது திருமேனியிலிருந்து தம் உயிரினை மண்ணுலம் வருந்த, விண்ணுலகம் மகிழ, பிரிக்கின்றார்.   அவ்வளவிலே  ஆத்ம பெருஞ்ஜோதி கிளம்பிற்று!

                                              -Posted on 26th july’ 2008-

PESUM ARANGAN-81

உண்மையில் ஆன்மாவிற்கு பந்தமும் கிடையாது. விடுதலையும் கிடையாது.     துன்பம், காமம், இன்பம் ஆகியவை உடல் எடுப்பதால் ஏற்படுபவை.   மனிதனின் அறியாமையால்தான் பந்தமும் – அதனால் துன்பமும். ஞானத்தால் விடுதலையும், துன்பங்களிலிருந்து விடுபடுதலும் ஏற்படுகின்றன.   மனித ஆன்மா என்னுடைய பிரதிபலிப்பு! என்னில் ஒரு அங்கம்.! .    எப்படிப் பாத்திரத்திலுள்ள நீரில் சூரியனின் பிம்பம் தெரிகிறதோ, அதுபோல் எல்லா உயிர்களிலும் ‘நான்’ கலந்து நிற்கிறேன்       

                                                                                – உத்தவ கீதை-

நம்பெருமாளிடத்து விடை பெற்ற எம்பெருமானார் மடத்திற்குத் திரும்பினார். அனைத்துக் கொத்து கைங்கர்யபரர்களையும், சிஷ்யவர்க்கத்தினைரையும் அழைத்து இதுவரை அருளிச் செய்யாத அர்த்த விசேஷங்களையெல்லாம் மூன்று நாட்களாக அருளுகின்றார்.

 

 ‘இவ்வர்த்தங்களையெல்லாம் மஹா விசுவாசத்துடனே உங்களைப் பற்றியவர்களுக்கு பரம்பரையாய் உபதேசியுங்கள்‘ என்றருள அங்குள்ளோர் அனைவரும் சற்றே அதிர்ந்து ‘இது என்?” என்று பதற, இனியும் மறைக்கலாகாது என்று தீர்மானித்து எம்பெருமானார், ‘இன்றைக்கு நாலாம் நாள் பெரிய பெருமாளின் திருவடிகள் அடையப் போகிறேன்” என்று சித்த மகிழ்வுடன் சொல்ல, இத்தைக் கேட்டு கடலே கலங்கியது போன்று கலங்கியது உடையவரின் சீடர்கள் கடல்!.   

 எல்லோரும் உடையவருடனே ஆத்ம தியாகம் பண்ணுவோம் என்று வருந்தி முடிவெடுக்க உடையவர் அவர்களைனைவரையும் அவ்வாறு செய்யலாகாது என்று பிரமாணங்களால் எடுத்துரைத்து தேற்றினார். 

 நம்பெருமாள் கைங்கர்யத்திற்கு என நியமிக்கப்பட்ட அனைத்து கைங்கர்யபரர்களையும் அழைக்கின்றார். யாருக்கும் எப்போதும் எந்த தீங்கும் செய்யாதபோதும் அவர்களிடத்து அபராதக்ஷமாபணம் (ஏதேனும் தாங்கள் மனம் புண்படும்படி தவறு செய்தால் மன்னித்தருளுக! என்று) செய்கிறார்.

 அவர்கள் பதறி, ‘ உலகங்கட்கெல்லாம் ஓருயிரான தேவரீரையிழந்து நாங்கள் எங்ஙனே தரிப்போம்?” என கதறுகிறார்கள்.

 உடையவர், ‘அன்போடு தென்திசை நோக்கிப் பள்ளிகொள்ளும் அணியரங்கனிருக்க உங்களுக்கு ஒரு தாழ்வுமில்லை! பெரியபெருமாள் ஸ்ரீகார்யம் ஆராயுமிடத்து பட்டரை முன்னிட்டு ஆராய்ந்து போருங்கோள்! நம்பெருமாள் கைங்கர்யத்தைக் குறைவற நடத்திக்கொண்டு ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களையும் அரவணைத்துக் கொண்டு போருங்கோள்” என்று உபதேசித்தருளுகிறார்.

 அவர்களை பட்டர் திருக்கையிலே காட்டிக் கொடுத்தருள்கிறார். பட்டரிடத்து, ‘ உமக்குத் தந்தையும் தாயுமாவாராய் ப்ரமேயசரமமான பெரியபெருமாள் திருவாராதனத்தை பெருக்க நடத்திக் கொண்டு நம்முடைய தரிசனத்தையும் நன்றாய் பராமரித்து நடத்திக்கொண்டு போரும்” என்று நியமித்தருளுகின்றார்.

                                                         -Posted on 24th july 2008

PESUM ARANGAN-80

பகுத்தறிவு பெற்ற ஞானி, இந்த உலகே மனத்தில் ஏற்பட்ட மாயை என்றும், தோன்றி மறையும் தன்மை உடையது என்றும் உணர்ந்து உலகில் வாழ வேண்டும். இந்த உலகின் மீது செல்லும் எண்ணங்களை உள் நோக்கித் திருப்பி, ஆசைகளை நீக்கி, மௌனமாய் கர்மங்களிலிருந்து விடுபட வேண்டும். தன்னையறிய உதவிய இந்த உடலை, எப்படி நன்றாக கள் குடித்தவன் தன்னுடைய ஆடையைப் பற்றியும், ஆடை நழுவுவது பற்றியும் கவலைப்பட மாட்டானோ, அதுபோல் அறிவு பெற்ற ஞானியும் உலகில் இருத்தலையும், இறத்தலையும் பற்றி கவலைப்பட மாட்டான்.
                                                                                 – உத்தவ கீதை-

உடையவரின் ஏற்பாட்டினால் கூரத்தாழ்வானின் குமாரர்கள் இருவரும் எம்பாரை ஆஸ்ரயித்து சகல சாஸ்திரங்களையும் ஸ்ரீஇராமனுஜ தர்சன மார்க்கத்தையும் தெளிவே கற்றுக் கொண்டிருந்தனர்.

கூரத்தாழ்வார் திருநாட்டிற்கு எழுந்தருளி சுமார் 6 மாத காலத்தில் முதலியாண்டானும் தன்னுடைய 106வது வயதில் (கி.பி.1133) உடையவரின் திருவடிகளை நினைத்தப்படியே பரமபதித்தார். உடையவர் தன்னுடைய உயிருக்குயிரான தண்டையும் (முதலியாண்டனையும்) பவித்ரத்தையும் (ஸ்ரீகூரத்தாழ்வாரையும்) இழந்தவரானார். பரிதவித்தார். கூரத்தாழ்வார் போன்று பிரம்மமேத ஸம்ஸ்காரம் முதலியாண்டானுக்கும் நடந்தது.

இதன் பிறகு மூன்று ஆண்டுகள் உடையவர் அரங்கனிடத்து செய்த ஆத்மார்த்தமான கைங்கர்யங்களினாலும், பக்தர்களிடத்து காட்டிய பரிவினாலும் ஸ்ரீரங்கம் மிகவே ஏற்றம் பெற்று விளங்கியது.

அவரது 119வது வயதில் அவர் அவதரித்த ஸ்ரீபெரும்புதூரில் அவரது அர்ச்சாத் திருமேனியைப் பிரதிஷ்டிக்க முதலியாண்டன் குமாரர் கந்தாடையாண்டான் தலைமையில் எல்லாரும் சேர்ந்து உடையவரின் அனுமதியும் பெற்று விட்டனர். எம்பெருமானாரும் மிகவும் உகந்து, தன்னுடைய விக்ரஹத் திருமேனியை ஆரத்தழுவி தம் பூரணசக்தியையும் செலுத்தி அனுக்ரஹித்தார். இந்த அர்ச்சைத் திருமேனி ‘தானுகந்த திருமேனி’ என்ற புகழ்பெற்றது. கி.பி.1136 நள ஆண்டு தைமாதம் புஷ்ய நட்சத்திரத்தில் ஸ்ரீபெரும்புதூரில் பிரதிஷ்டைச் செய்யப்பட்டது. (இந்த பிரதிஷ்டைச் செய்யப்பட்டவுடனேயே உடையவருக்கு திருமேனியில் தளர்ச்சி ஏற்பட்டது என்று சிலர் கூறுவர்).

கருவறையில் அரங்கனைத் தரிசிக்கின்றார். பெரியபிராட்டியாரை தியாநித்து தம்முடைய வைகுண்ட கத்யத்தினையும், சரணாகதி கத்யத்தினையும், பெரிய ஆற்றாமையுடன், அரங்கன் திருவுள்ளம் உகக்கும்படி ஸ்தோத்திரம் செய்கின்றார்.

பின்னர் ஸ்ரீரங்ககத்யத்தினாலும் ஸ்தோத்திரம் செய்கிறார்.

அரங்கனுக்கு இவரது அபிப்பராயம் புரிந்து விட்டது.
‘உமக்கு வேண்டுவதென்” என்று கேட்கின்றார்.

 உடையவர், ‘ஸம்ஸாரத்தில் அருசி பிறந்து வய:பரிணாம காலாதிக்ரமணம் பிறந்தது” (இவ்வுலக வாழ்வில் பற்று நீங்கிற்று. (போகும்)காலம் நெருங்கிவிட்டது) என்கிறார்.

அரங்கன், ”காலத்திற்கு நாமன்றோ கடவோம்? இன்னும் சிறிது காலம் உம்மைக் கொண்டு இவ்வுலகந் திருத்த பார்த்தோம், அறப்பதறினீரே(அதற்குள் அவசரப்படுகிறீர்களே?) – இனி உமக்குச் செய்யவேண்டுவது என்?” என்றருளுகின்றார்.

இதற்கு உடையவர், ”அடியேனைக் காலக்கழிவு (காலத்தாமதம்) செய்யாமல் உன் பொன்னடி சேர்க்க வேணும்’ என்று சரணாகதி செய்கின்றார்.

 அரங்கன், ”இற்றைக்கு ஏழாநாள் அப்படியே செய்கிறோம்” என்று உறுதியளிக்கின்றார்.

 உடையவருக்கு பெருத்த ஆனந்தம். ‘என்னுடைய ஸம்பந்தி, ஸம்பந்திகளெல்லாரும் நான் பெற்ற லோகம் பெறவேணும்” (என்னைச் சார்ந்தவர்கள், என்னைச் சார்ந்தவர்களைச் சார்ந்தவர்கள் அனைவருமே நான் பெற்ற பேறு பெற வேணும்)” என்று யாசிக்கின்றார்.

 

அரங்கன் ‘அப்படியே பெறக்கடவர்கள்” என்று திருவாய்மலர்ந்து உறுதியளிக்கின்றான்.

உடையவருக்குத் தீர்த்தம், திருமாலை, திருப்பரிவட்டம், பிரஸாதங்கள் எல்லாம் அருளி விடைக்  கொடுத்து

அருளுகின்றான் அரங்கன்.

 

உடையவரும் மிக்க ஏற்புடனே ‘மஹா பிரஸாதம்’ என்று உவகையோடு ஏற்கின்றார். ஒரு ஸார்வபௌமரான மஹாராஜா தனது ராஜ்யத்தினை பல மன்னர்களுக்கு பிரித்துக் கொடுத்து விடை கொடுத்தனுப்புகையில் அந்த ராஜ்யத்தினைப் பெற்ற ராஜாக்கள் எப்படி பேருவகையோடு திரும்புவார்களோ அவ்வளவு சந்தோஷத்துடன் அரங்கன் திருமுற்றத்திலிருந்து தம் மடம் நோக்கி எழுந்தருளுகின்றார் உடையவர்.

(இத்தொடரோடு ஸம்பந்தம் உடைய நாமும் உடையவரின் ஸம்பந்திகள்தானே! ஆகவே நமக்கும் இப்பெரும்பேறு உண்டு என்று ஆழ்ந்த நம்பிக்கைக் கொள்வோம்)

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

சுமார் 16 அல்லது 17 வருடங்களிருக்கும். ஸ்ரீரங்கத்தில் வேதவியாசபட்டருக்கு உதவியாக வாத்யார் ஸ்ரீனு என்பவர் கைங்கர்யம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவர் பிரம்மச்சாரி. கோவில் விசேஷம் எதுவானாலும் சரி தவறாது கைங்கர்யத்திற்கு வந்து தம்முடைய பணியைக் குறைவறச் செய்து வந்தார். அவருக்கு ஒரு 55 அல்லது 56 வயதிருக்கும் என்று நினைக்கின்றேன். அன்று பங்குனி உத்திரம். அடியேன்தான் அன்று முறை. பெருமாள் தாயாரிடத்தில் கைங்கர்யத்திலிருந்தேன். பங்குனி உத்திரம் பெருவிழாவிற்கு மட்டும் வடதிருக்காவேரியில்(கொள்ளிடத்தில்) தீர்த்தவாரி நடக்கும். வாத்யார் ஸ்ரீனு பெருமாளையும் தாயாரையும் ஸேவித்தபடியிருந்தார். அப்போது என்னிடம் சொன்னார், ”பட்டரே! அந்த காலத்தில் பங்குனி உத்திரம் முடிந்து மறுநாள் காலை அனைவருக்கும் தீர்த்தம், சடாரி சாதித்து பெருமாள் நிதானமாகதான் கோரதம் ஏறுவார். மாலைதான் கோரதம் நிலை சேரும்! இன்று எவ்வளவோ மாறிவிட்டது!” என்றார். அச்சமயம் சின்னப்பெருமாள் தீர்த்தவாரிக்கு சென்று கொண்டிருந்தார். வாத்யார் ஸ்ரீனு பெருமாளையும் தாயாரையும் மீண்டும் ஒருமுறை நன்கு ஸேவித்து கொள்ளிடக்கரைக்கு விரைந்தார். அங்கு அர்ச்சகர் தீர்த்தவாரிக்குத் தேவையான பவித்ரம் தர்ப்பைப்புல் கொடுத்து சங்கல்பங்கள் அனைத்தையும் செய்து வைத்தார். சின்ன பெருமாளும் புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார். திடிரென இவருக்கு கடுமையான மார்புவலி! வீட்டிற்குச் செல்லும் வழியிலேயே தம் இடுப்பு வஸ்திரத்தில் பெருமாள் தாயார் துளசி பிரஸாதத்துடன் அந்த திவ்யதம்பதிகளின் திருவடியடைந்தார்!. இவரது வீடு கீழச் சித்திரை வீதியிலிருந்தது. இவரைத் திருமங்கைமன்னன் படித்துறைக்கு ஸம்ஸ்காரத்திற்குக் கொண்டுபோக மறுநாள் காலை 10.30 மணி போல் ஆயிற்று. இவர் முதல் நாள் என்னோடு ஆற்றாமையோடு பேசிக்கொண்டிருந்ததைப் போலவே அந்த திருநாளில் பெருமாள் தாயார் இருவரும் பகல் 10.30 மணி வரை சேர்த்தியாய், சேர்த்தி மண்டபத்திலிருந்து ஸேவார்த்திகள் அனைவரும், வாத்யார் ஸ்ரீனுவினால், தீர்த்தம், சடாரி மரியாதை பெற்றனர். இவரது மறைவு மறக்கமுடியாத ஓன்று!.

                                                         -Posted on 22nd july 2008

PESUM ARANGAN-79

நரசிங்க மேத்தா என்பவரால் ‘வைஷ்ணவ ஜனதோ’ என்ற ஒரு சிறந்த பாடல் இயற்றப்பட்டது. இதனை காந்தியடிகள் மிகவும் விரும்பி தனது பிரார்த்தனைக் கூட்டங்களில் தவறாது பாடுவது வழக்கம். திரு வி.க. அவர்கள் அதனை அப்படியே மொழிபெயர்த்துத் அற்புதமாக தமிழில் பாடியுள்ளார்.

பிறர் துயரை தன் துயராப் பேணி அவர்க்கேவல் செய்யும்
திறன் அதனைப் பாராட்ட திடமுடையான் எவனவன்?
எல்லாரையும் வணங்கி இகழாதான் ஒருமனையான்
சொல்லாரும் மனந்தூயான் தொழுந்தகையான் அவன்தானே!
சமநோக்கன் தியாகமுளான் தாய் என்பான் பிறர்மனையை
அமைநாவால் பொய்மொழியான் அந்நியர்தம் பொருள் தீண்டான்
மோகமொடு மாயை நன்னான் முழு வைராக்கியமுடையான்
ஏகன் பெயர் இன்பந்தோய்ந் திருந்தீர்த்தம் உடலாவான்
காமவுலோ பஞ்சினமும் கரவுமிலான் வைணவனே
ஏமநல்கும் அவன் காட்சி எழுபானோர் தலைமுறையே!

+++++++++++++++++++++++++++++

கூரத்தாழ்வார் மறைவுக் குறித்து தெரிந்ததும் உடையவர் மனமொடிந்து போனார். ஆழ்வான் திருமாளிகை நோக்கி விரைகின்றார். அழத வண்ணமிருந்த ஆழ்வானின் குமாரர்களைப் பார்த்து, ‘க்லேசியாதே’ (வருத்தப்படாதீர்கள்!) என்று தேற்றுகின்றார். பட்டரைப்
பார்த்து சரம கைங்கர்யங்களைப் பண்ணச்சொல்லி ஆணையிடுகின்றார். பட்டரும் மற்றுமுள்ள ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களும்,

‘ஸர்வகர்மாணி ஸூக்தேன காயத்ர்யா வைஷ்ணவேந ச !
நாராயணாநுவாகேந ஸ்நாபயேத் பிதரம் ஸூத: !!”
-பிரப்பந்நாம்ருதம்-
விஷ்ணு சூக்தத்தினாலும், விஷ்ணு காயத்ரியினாலும் நாராயணானுவாகத்தினாலும் அபரகார்யங்கள் அனைத்தையும் செய்து பிள்ளையானவன் பிதாவை ஸ்நானம் செய்விக்க வேண்டும்.
என்கிறபடியே ஆழ்வானை புனித காவிரி நீரினால் நீராடப்பண்ணி கேசவாதியான திருநாமங்களைச் சாற்றி அலங்கரித்தனர். ஸ்ரீசூர்ண பரிபாலனம் பண்ணினர்.

ப்ரஹ்மமேத வ்ரதம் ப்ரோக்தம் முநிபிர்ப்ரஹ்மதத்பரை: !
மஹாபாகவதாநாம் ஹி க்ர்த்தவ்யமிதமுத்தமம் !!
-ப்ரபந்நாம்ருதம்-

ப்ரஹ்மமேத வ்ரதமானாது ப்ரஹ்மத்திடமே ஈடுபட்ட முனிவர்களால் உபதேசிக்கப்பட்டது. மிகச் சிறந்த இந்த ஸம்ஸ்காரவிதி மஹாபாகவதர்களுக்குச் செய்யப்பட வேண்டியது.

மஹாபாகவதோத்தமரான கூரத்தாழ்வானை பட்டர் ப்ரஹ்மமேத விதிப்படி ஸம்ஸ்கரித்து பள்ளிபடுத்தருளிப் பன்னிரெண்டு நாளும் செய்யுங் க்ருத்யங்களை சாஸ்த்ரோக்த ப்ரகாரம் செய்தாh;.

சுபாதௌத்விஜவர்யைஸ்ச ஸர்வஸம்பச்சுபாவஹம்
ஸஹஸ்ர ஸாகாத்யயநம் காரயேத் வைதிகோத்தம:
அஸூபாந்தே விசேஷண த்ராமிடீ ப்ரஹ்மஸம்ஹிதா
அத்யேதவ்யா த்விஜவரைராசௌசாகவிநாஸிநீ
-ப்ரபந்நாம்ருதம்-

வைதீகர்களில் சிறந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவன், சுபகார்யங்களின் ஆதியில், சிறந்த நற்செல்வங்களையும், மங்களங்களையும் அளிக்கும் திருவாய்மொழி ஸேவையை அந்தணர் தலைவர்களைக் கொண்டு செய்விக்கக்கடவன். அசுப காரியங்களின் முடிவிலும் ஆஸௌசபாபத்தைப் போக்கடிக்கும் திராவிட வேதமானது அந்தணர் தலைவர்களால் ஸேவிக்கப்படவேண்டும்.

என்று சொல்கிறபடியே திருவாய்மொழி பாசுரத்தினை அனைவரும் அனுஸந்தித்தனர்.

யதா துஷ்யதி தேவேசோ மஹா பாகவதார்ச்சநாத் !
ததா ந துஷ்யதே விஷ்ணுர் விதி வத் ஸ்வார்ச்சநாதபி !!

மஹாபாகவதர்களை அர்ச்சிப்பதால் தேவர் தலைவனான விஷ்ணு உகப்பது போல், முறைப்படி தன்னை அர்ச்சிப்பதாலும் உகப்பதில்லை

ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் அனைவருக்கும் அமுது செய்தருளினர்.

மறுநாள் உடையவர் பட்டரை அழைத்துக் கொண்டு நம்பெருமாளை ஸேவிக்க எழுந்தருளுகின்றார். அழகிய மணவாளன் திருமண்டபத்தில் தண்டன் சமர்ப்பித்து, பட்டரைக் கையைப் பிடித்துக் கொண்டுபோய் பெரியபெருமாளை ஸேவைப் பண்ணி வைக்கின்றார்.
அரங்கன் அர்ச்சகமுகநே திருவாய் மலர்ந்தருளுகின்றார்.
‘ஆழ்வானையிழந்தோமே என்று வ்யாகுலப்படாதே!
நம்மை ஆழ்வானாக நினைத்திரும்’ என்றருளிச் செய்கிறார். உடையவர் இதனைக் கேட்டு உகக்கின்றார்.
பெருமாளிடத்துப் பேசுகின்றார், ‘தேவரீர் இவர்க்கு ஆயுஸ்யைக் கொடும் அடியேன் வித்யைகளை
அப்யஸிக்கின்றேன்’ என்று விண்ணப்பம் செய்கின்றார். அரங்கன் புன்முறுவலோடு ஏற்று தீர்த்தம், பிரஸாதம் அளித்து கௌரவிக்கின்றான். தம் மடம் எழுந்தருளுகின்றார் உடையவர். எம்பாரை நோக்கி,
”இவரை நம் தர்ஸநப்பரவர்த்தராகும்படி சாஸ்த்ராப்யாஸம் பண்ணுவியும்’ என்று அருளுகின்றார்.
-Posted on 21st july 2008

PESUM ARANGAN-78

குருவியானது, தான் கூடுகட்டிய மரம் வெட்டப்படும் போது, கூட்டின் மீது பற்று நீங்கி பறந்து போகும். அதுபோல் பக்தனும் இந்த உயிர் நீங்கும் போது உடல் நீக்கி பற்றில்லாமல் உயிர் நீக்க வேண்டும்.
-உத்தவகீதை-

ஸ்ரீரங்கத்தில் சிஷ்யசம்பத்துடனே உடையவர் வாழ்ந்தருளுகின்றார். உடையவருக்கு அப்போது ஏறத்தாழ 116 வயதுகள் பூர்ததியாயிற்று.

கூரத்தாழ்வார் நம்பெருமாளிடத்து ஒருநாள் ஸ்தோத்திரம் செய்து போற்றும் போது, அரங்கன் பேசுகின்றார். ‘உமக்கு வேண்டினதெல்லாம் தருகிறோம். வேண்டிக்கொள்ளும்’ என்று உகப்பின் மிகுதியால்.

பரம காருண்யரான ஆழ்வானுக்கு இப்போதும் ஏதும் வேண்டிப் பெற தெரியவில்லை!. ‘நாயன்தே! அடியேனுக்குப் பண்டே எல்லாந்தந்தருளிற்றே!’ (நீதான் எனக்கு வேண்டியவற்றையெல்லாம் ஏற்கனவே அருளிச்செய்தாயிற்றே!” என்கிறார். எவ்வளவு கொடுமைகள் அரங்கேறின. எவ்வளவு துன்பத்திற்கு ஆளானார். ஆயினும் இவற்றால் எந்த பாதிப்புமின்றி, எவ்வளவு பரிவாக நிறைவாக பேசுகின்றார்.
கட்வாங்கன் என்கிற அரசன் இந்திரியங்கள், மனது, உடல் மூன்றையும் வசப்படுத்தியவர். அவர் கூறுகின்றார், ”இந்திரியங்கள், மனம் புத்தியினின்று வேறுபட்டது. ‘அறியாமை நீங்கிய ‘ஞானம்’ பெற்றவனானேன். இனி உலக வாழ்வைப் பற்றி கவலைப்பட மாட்டேன். ஆகையால் ‘ஆன்மாவை’ வணங்கி, அதற்கு மூலமான பரம்பொருளான இறைவனின் பாதங்களை சரணடைவேன். அறியாமை என்ற கடலைக் கடப்பேன்’ என்று தன்னையுணர்ந்து)

அரங்கன் விடவில்லை!. ‘அப்படியன்று! இப்போதும் வேண்டிக்கொள்ளும்! நம்பெண்டுகளாணை! நம் இராமனுசன் மீது ஆணை! தருகிறோம்!” (அரங்கனே ஆணையிட்டு அருளியது இவர் ஒருவருக்குதான்!) என்றருளுகின்றார்.

கூரத்தாழ்வாருக்கு உடையவர் நன்றாகயிருக்கும் போதே, தாம் தம் இப்பூதவுடலை நீக்கி பரமபதம் செல்ல சித்தம் உண்டாயிற்று. ‘த்வதநுபவ விரோதியான இச்சரீரத்தை விடுவித்து த்வதநுபவத்தை தந்தருள வேணும்’ என்கிறார்.
(அரங்கன் அனுபவத்தினை பூரணமாக பெறவிடாமல் செய்யும் இச்சரீரம் மறைந்து பரமபதத்தினை வேண்டுகின்றார். ஒரு ஜீவன் முக்தியடைய ஞானமும் பக்தியும் வேண்டும்;. அதற்கு உலகவாழ்க்கை அவசியம்.
இந்த உலகவாழ்க்கை முக்திக்கே என்றுணர்ந்து மிகக் கவனமாக இந்த உயிர் உடலினின்று பிரியுமுன் இந்த உடல் முக்திக்கு வழிகாட்டும் என்பதையுணர்ந்து முக்திக்கு முயற்சிக்கவேண்டும். தம் ஆச்சார்யபக்தியினால் சத்சங்கத்தினால் இதனை சாத்தியமாக்குகின்றார் கூரத்தாழ்வார்!)

அரங்கன் ‘அத்தையொழியச் சொல்லும்’ (இதைத்தவிர வேறு ஏதேனும் கேளேன்!” ) என்கிறார்.

இப்போது கூரத்தாழ்வான் விடவில்லை, ”அடியேன் அபேக்ஷித்ததையே ப்ரஸாதிக்க வேணும்” என்கிறார்.

அரங்கன், ‘ஆகில் உமக்கும் உம்முடைய
ஸம்பந்தமுடையோர்க்கும் பரமபதந் தந்தோம்” என்று அருளி கடைசியாக திருப்பரிவட்டம், தீர்த்தம்,
பிரஸாதமும், பூந்தண்மாலையும், திருத்துழாயும் கொடுத்து சிறப்பித்து விடைக் கொடுக்கின்றார்.

நடந்ததையறிந்த உடையவர், ஆழ்வான் திருமாளிகை விரைகின்றார். ”ஆழ்வான்! நீர் இப்படி செய்தருளலாமோ!’ என்கிறார் சோகமாக!. ‘உம்மையங்கு எதிர் கொள்ளவே இங்ஙனம் ஆயிற்று!’ என்கிறார் ஆழ்வான்!. உடையவர் வருந்துகின்றார். ‘ஆழ்வான்! என்னுயிர் நிலையான உம்மை இழந்து எங்ஙனே தரிப்பேன்? என்னையும் உடன் கொண்டுபோக திருவுள்ளம் பெற்றிலீர்! நம்மை விட்டுப்போக உமக்கு ருசிப்பதே? பரமபதநாதனும் அங்குள்ள நித்யசூரிகளும் என்ன பாக்யம் பண்ணினார்களோ உம்மை அங்கு அடைய! இங்கு உறங்கும் பெரியபெருமாளும் நாங்களும் என்ன பாபம் பண்ணினோமோ?’ என்றெல்லாம் அரற்றுகின்றார். ஆழ்வானின் திருமுதுகினைப் பரிவாக தடவி, த்வயம் அநுஸந்திக்காது போனால் நா வறண்டு போகும் அவருக்கு மீண்டும் த்வயத்தினை அருளிச்செய்கிறார். அஞ்சலித்து விடை கொடுக்கின்றார். ஆழ்வான் தம் ஆச்சார்யனான உடையவரின் திருப்பாதங்களில் வேரறுந்த மரம் போன்று விழுகின்றார்!. உடையவர் அவரை அப்படியே வாரி எடுக்கின்றார்! கண்ணீர் கொப்புளிக்க தம்மோடு இறுக்கி அணைக்கின்றார் தாமும் அவரோடு சேர்ந்து பரமபதம் செல்லமாட்டோமா? என்ற தாபத்தோடு!. ஆழ்வான்,

‘யோநித்யமச்யுதபதாம்புஜயுக்மருக்ம வ்யாமோஹதஸ் ததிதராணி த்ருணாய மேநே !
அஸ்மத் குரோர் பகவதோஸ்ய தயையக ஸிந்தோ ராமானுஜஸ்ய சரணௌ சரணம் ப்ரபத்யே !!
-ஸ்ரீவைகுண்டஸ்தவம்-

எவரொருவர் அச்யுதனுடைய திருவடித் தாமரையிணையாகிற பொன்னில் பேராசையாலே, மற்ற பொருள்களை புல்லென மதித்தாரோ, என்னுடைய ஆச்சர்யராய், ஜ்ஞானாதிகுணபூர்ணராய், கருணைக்கோர் கடலான அத்தகைய ராமானுஜருடைய திருவடிகளைச் சரணமடைகின்றேன்.

என்று கடைசியாக, உடையவர் திருவடிகளை நமஸ்கரித்து, அவர் திருவடிகளையெடுத்து தம் திருக்கண்களிலும், திருமார்பிலும் ஒற்றிக்கொள்கிறார். உடையவரின் திருப்பாதங்களுக்கு பாதபூஜை செய்து அவரின் ஸ்ரீபாததீர்த்தம் பெறுகின்றார். பரம ஆனந்தமுடன் க்ருதாஞ்சலிபுடராய் ‘இனி மடமேயெழுந்தருள வேணும்’ என்று பிரார்த்திக்கின்றார்.

அவருடனே அவரது ஜீயர் மடத்திற்கு சற்று முன்வரை பிரிவாற்றாமைத் தாங்காது பின்சென்று அவரை மீண்டும் தண்டன் சமர்ப்பித்து தம் திருமாளிகை திரும்பி தாம் திருநாட்டிற்கு எழுவதற்கென தற்காலிகமாக அமைக்கப்பட்ட பந்தலின் நடுவே நிற்கின்றார்.

தன்னுடனே இவ்வளவுகாலமும் நிழலாய் உறுதுணையாயிருந்த தம் மனைவி ஆண்டாளை அழைத்து அவள் வேண்டுவது என்ன? என்கிறார்.

ஆண்டாள், ”தேவரீர் திருவுள்ளத்தைப் பின் செல்லுகையொழிய அடியேனுக்கு வேறெரு நினைவுண்டோ? என்று கண்களில் நீர்பெருக திருவடிகளில் தண்டனிட்டு நமஸ்கரிக்கின்றாள்.

தம் இரு பிள்ளைகளான பராசர பட்டரையும், ஸ்ரீராமப்பிள்ளையையும் அழைக்கின்றார். ”பெருமாளும் நாச்சியாரும் எழுந்தருளியிருக்க உங்களுக்கு ஒரு தாழ்வும் ஏற்படாது. நம்பெருமாள் பெற்று வளர்த்தாரென்று அதுவே தஞ்சமென்றிராதே! இறுமாப்புக் கொள்ளாதீர்கள்! எம்பெருமானார் திருவடிகளே என்றும் தஞ்சமென்றிருங்கோள். உன் தாய் சொல்படி கேளுங்கள். பாகவதரிடத்திலே அபராதங்கள் ஏதும் படாது அவர்களை அநுவர்த்தித்துக் கொண்டு போருங்கள்’ என்று அறிவுறுத்துகின்றார். தம் திருவடிகளில் விழுந்து அழுது கதறியபடியிருக்கும் தம் குமாரர்களின் கண்ணீரைப் பாசத்தோடேத் துடைக்கின்றார். அவர்களின் முகத்தினை தம் கைகளால் நேசத்தோடுத் தாங்கி, ‘நீங்கள் ப்ராக்ருத ஸம்பந்தத்தை நினைத்து க்லேசித்தீராகளாகில் உடையவர் திருவடிகளின் ஸம்பந்தத்தை தூஷித்தவர்களாவுதிகோள்”
(நீங்கள் இந்த பிறவி ஸம்பந்தத்ததை நினைத்து வருத்தப்படுவீர்களாகின் உடையவரின் ஸம்பந்தத்தை நிந்தனை செய்தவர்களாவீர்கள். பெறற்கரிய உடையவரின் ஸம்பந்தம் இப்பிறவியினாலன்றோ நமக்குக் கிடைத்தது!) என்று தேற்றுகின்றார்.

பிள்ளைப்பிள்ளையாழ்வான் என்கிற பரம ஸ்ரீவைஷ்ணவரின் மடியில் தலையை வைத்து தம் மனைவி ஆண்டாளின் மடியிலே தம் திருவடிகளை வைத்துக் கொண்டு உடையவரின் திருவடிகளை த்யானித்தப்படியே, த்வயம் அனுஸந்தித்தவாறே, தம்முடைய 124வது வயதில் (கி.பி. 1133ம் ஆண்டு), தம் உயிர்கூடான உடல் நீக்கி பரமபதம் ஏகினார், ஒப்பிலா அப்பெருந்தகை!
– Posted on 20th July’2008

என்னுடைய அப்பாவழி தாத்தாவின் அப்பா பெயர் குப்பா பட்டர்.
மிகவும் பெருத்த சரீரம் உடையவராம். நான் சிறுவயதாயிருக்கும் போது என் வீட்டின் பக்கத்து வீட்டில் கோபுபட்டர் என்பவரின் அம்மா இவரைப் பற்றி எங்களிடத்து நிறையவே கூறுவார்கள். காலை கோவிலுக்குச் சென்றால், கூட்டமில்லாத அந்த காலத்திலேயே வீட்டிற்கு வரமாட்டார்களாம். அங்கேயே தங்கி குறைவற பூஜைகள் செய்து மாலைதான் வீட்டிற்குத் திரும்புவாராம். சுமார் 60 வயதாகயிருக்கும் போது ஒரு நாள் அருகிலுள்ளவர்கள் மற்றும் தன் வீட்டிலுள்ளவர்களை சீக்கிரமாக சாப்பிட்டு வரச்சொல்லி வற்புறுத்தி அவர்கள் எல்லாரும் நன்றாக சாப்பிட்டு விட்டு திண்ணை முற்றத்தில் குழுமியபோது. “ என்னை ரங்கன் கூப்பிடுகின்றான்! கிளம்ப வேண்டியதுதான்! அதான் உங்களைனைவரையும் சீக்கிரமே சாப்பிடச் சொன்னேன் என்று சொல்லி, வீட்டிற்கு வெளியே வந்து, சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்காரம் செய்து, ”ரங்கா!” என்று கதறியவர்தானாம், வெறும் சடலத்தைத்தான் திருப்பிப் போட்டார்களாம்

PESUM ARANGAN-77

கூரத்தாழ்வானும் உடையவரும் ஸ்ரீரங்கஸ்ரீயை போற்றிய வண்ணம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கையில் ஒரு நாள் உடையவர் நாச்சியார் திருமொழியான ‘நாறுநறும் பொழில்’ என்ற பாசுரத்திற்கு வியாக்யானம் கூறிக்கொண்டிருக்கையில், ஆண்டாளின் பிரார்த்தனையை நாம் தலைக்கட்ட வேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்டாயிற்று. உடனே மாலிருஞ்சோலைக்கு புறப்பட்டும் ஆயிற்று. கோதை பிரார்த்தித்தப்படியே நூறு தடா நிறைந்த வெண்ணையும், நூறு தடா நிறைந்த அக்காரவடிசிலும் பரிவுடனே மாலிருஞ்சோலை பெருமாளுக்கு அமுது செய்து அகமகிழ்ந்தார். பின்னர் அங்கிருந்து ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் சென்று அங்கு ஆண்டாளின் பிரார்த்தனையை நிறைவேற்றிய நிறைவோடு நாச்சியாரைத் தரிசிக்கின்றார். ஆண்டாள் மிகவேயுகந்து ‘நம் கோயிலண்ணர்’ என்று அர்ச்சகமுகநே திருநாமமும் கோவில் மரியாதையும் செய்வித்து அருளுகின்றாள். அங்கிருந்து ஆழ்வார் திருநகரிக்கு எழுந்தருளுகின்றார். ஆழ்வாரை தரிசித்தபின் ஸ்ரீரங்கம் திரும்புகின்றார்
.
உடையவர் திருவரங்கத்தில்

‘ஸம்ஸேவிதஸ்ஸம்யமிஸப்தசத்யா பீடைஸ் சதுஸ்ஸப்ததி பிஸ்ஸமேதை: !

அந்யைரநந்தைரபி விஷ்ணு பக்தைராஸ்தேதிரங்கம் யதி ஸார்வபௌம: !!
– பிரபன்னாம்ருதம்-

யதிராஜரான உடையவர் எழுநூறு யதிகளாலும் எழுபத்து நாலு ஸிம்ஹாஸநாதிபதிகளாலும் மற்றும் கணக்கற்ற விஷ்ணு பக்தர்களாலும் நன்கு ஸேவிக்கபட்டவராய் ஸ்ரீரங்கத்தில் எழுந்தருளியிருக்கின்றார்.

என்கிறபடியே எழுநூறு ஸந்நியாசிகள், எழுபத்திநான்கு ஆச்சார்ய புருஷர்கள்களாலும், பன்னீராயிரம் ஏகாங்கிகளாலும், முந்நூறு கொற்றியம்மைமார்களாலும், பல ராஜாக்களாலும், சாற்றாத ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களாலும் நிறையப் பெற்று

காவேரீ வர்த்ததாம் காலே காலே வர்ஷது வாஸவ:
ஸ்ரீரங்கநாதோ ஜயது ஸ்ரீரங்க ஸ்ரீஸ்ச வர்த்ததாம்
-ஸ்ரீராமாயண பாராயணக்ரமம்-

திருக்காவேரியானது (பயிர்களுக்கு) வேண்டிய காலங்களில் பெருகட்டும். வேண்டிய காலங்களில் இந்திரன் மழை பொழியட்டும். ஸ்ரீரங்கநாதன் வெற்றிபெற்று வாழட்டும். திருவரங்கச் செல்வம் வளரட்டும்!

(எவ்வளவு அருமையான பிரார்த்தனைப் பாருங்கள். இதனை நாமும் தினமும் மனப்பூர்வமாகச் சொல்லி பிரார்த்திப்போமே!)

என்றபடியே நம்பெருமாளை மங்களாசாஸனம் பண்ணிக்கொண்டு ஸேவித்து சுகித்திருந்தனர்.

————–

சுமார் இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் இஸ்கான் மும்பைப் பிரிவைச் சார்ந்த ஸ்ரீராதாநாத் மஹராஜ் தலைமையில் சுமார் 40 பஸ்களில் இரண்டாயிரம் சீடர்கள் திரண்டிருந்தனர். காலக்ஷேபம், கீர்த்தனம், நடனம் என்று ஸ்ரீரங்கம் கோவில் முழுவதும் நிரம்பி ஹரிநாம ஸ்மரணம் கோவில் முழுதும் பரவி பூலோக வைகுண்டம் நிதர்ஸனமாக உணரப் பெற்றோம்.

இவர்களைனைவரையும் பொதுவழியில் வரிசையில் வரச்செய்து மூலஸ்தானத்தில் அடியேன் இருந்து ஸேவை செய்து வைத்தேன். சுமார் மூன்றரை மணி நேரம் ஆயிற்று. அவர்கள் இங்கிருந்து இராமேஸ்வரம் சென்ற பின்பும் அவர்கள் ஏற்படுத்திய அந்த ஆன்மீக அதிர்வலைகளை பிரதயட்சமாக நாங்கள் உணரமுடிந்தது.

சுமார் 2000 பேர்களிருந்த போதே இந்த கோலாகலமென்றால் இராமனுஜர் காலத்தில் அவருடனிருந்த 14000 பேர்களும் தினசரி பெருமாளை ஸேவித்து கோவில் முழுதும் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களும், யதிகளும் நிறைந்திருக்கும் காட்சியை அகக்கண்ணால் நினைத்துப் பார்க்கும் போது அடடா! எப்படியிருந்திருக்கும்!

-Posted on 19th July’2008-

PESUM ARANGAN-76

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் தம் நண்பரும், உதவியாளருமாகிய ஸ்ரீஉத்தவருக்கு கடைசியாக அளித்த சில விளக்கங்கள் ‘உத்தவ கீதை’ என்று அருளப்படுகின்றது. அதில் சில பதங்களுக்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அருமையான விளக்கத்தினையளித்துள்ளார். இவையனைத்தும் ஸ்ரீராமானுஜருக்கும், ஸ்ரீபெரியநம்பிகளுக்கும் மற்றும் ஸ்ரீகூரத்தாழ்வானுக்கும் மிகவே பொருந்தும். அவற்றில் சில:

‘சமா’ என்பது ஞானத்தினால் என்னை (ஸ்ரீகிருஷ்ணரை) சார்ந்திருப்பது.

‘தமா’ என்பது இந்திரியங்களைக் கட்டுபடுத்துவது.

‘திதிக்ஷா’ என்பது உணவு, ஆசை, பொறாமை, உடலின்பம் போன்றவற்றைக் கட்டுபடுத்துதல்

“செல்வம்“ என்பது இறைவனின் அருளைப் பெறுதல்.

‘தர்மம்” என்பது உலகிலுள்ள எல்லா உயிர்களுக்கும் துன்பம் கொடுக்காமலிருத்தல்.

‘தவம்” என்பது எல்லா சுகங்களையும் விட்டுவிடுவது.

‘தியாகம்’ என்பது உலகப்பற்றைத் துறந்து சன்னியாசம் ஏற்றுக்கொள்ளல்.

‘இன்பம்” என்பது இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் சமமாகப் பார்த்தல்

‘அறிஞர்” என்பவர் பற்றிலிருந்து விடுபட்டு முக்தியடையும் வழியறிந்தவர்.

‘தலைவன்’ என்பவன் இந்திரியங்களால் துன்பப்படாதவன்.

உடையவர் கூரத்தாழ்வானிடத்துக் கூறுகின்றார். கருணை மிகுந்த பேரருளாளனிடத்து ‘கண் தந்தருளவேணும் என்று ஒரு ஸ்தோத்திரம் பண்ணும்’ என்று. ஆழ்வான் ‘அடியேனுக்கு இக்கண்கள் வேண்டா” என்று மறுக்கின்றார். எம்பெருமானார் இதனை ஒப்புக்கொள்ளாது பல நாட்கள் வற்புறுத்துகின்றார். ஆழ்வான் எம்பெருமானாரின் பிடிவாதத்திற்குப் பணிகின்றார். வரதராஜஸ்தவம் என்னும் ஸ்தோத்திரத்தினை அருளுகின்றார்.

ஸவஸ்தி ஹஸ்திகிரி மஸ்தஸேகரஸ் ஸந்தநோது மயி ஸந்ததம் ஹரி: !
நிஸ்ஸமாப்யதிகமப்யதத்தயம் தேவமௌபநிஷதீ ஸரஸ்வதீ !!

உபநிஷத் வாக்கானது எந்த தேவனை ஒக்காரும் மிக்காரும் இல்லாதவனாக ஓதுகின்றதோ, அத்திகிரியின் சிகரத்திற்கு ஆபரணமான அந்த ப்ரணதார்த்திஹர வரதன் அடியேனுக்கு எப்போதும் நன்மையை மிகுதியாக அருளுவானாக!.

நீலமேகநிபமஞ்ஜநபுஞ்ஜ ஸ்யாம குந்தலமநந்தஸயம் த்வாம் !
அப்ஜபாணிபதமம்புஜ நேத்ரம் நேத்ரஸாத்குரு கரீஸ ஸதாமே!!

அத்திகிரியப்பனே! கருமுகில் போன்றவனாய், மைவண்ண நறுங்குஞ்சிக்குழலையுடையவனாய், திருவனந்தாழ்வான் மீது சயனிப்பவனாய், தாமரைப் போன்ற திருக்கைகளையும், திருவடிகளையும் உடையவனாய், தாமரைப்போன்ற திருக்கண்களையுடையவனான உன்னை எப்போதும் என் கண்ணுக்கு இலக்காக்குவாயாக!.

என்று ஸ்தோத்திரம் செய்து பிரார்த்திக்கின்றாh;. அன்றிரவே ஆழ்வானுக்கு பேரருளாளனும் ஸ்வப்நத்தில் ஸேவை சாதித்து ‘தந்தோம்” என்றருளுகின்றாh;. மறுநாள் ஆழ்வான் உடையவரிடத்து நடந்தததனைத்தையும் கூறுகின்றார். உடையவர் ஆழ்வானின் கைப்பற்றி ‘அங்கேறப் போவோம் வாரும்” என்று ஆழ்வானைக் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு காஞ்சிபுரம் செல்கின்றார்.
(இங்கிருக்கும் தஞ்சாவூருக்கு பஸ்சில் பயணிப்பதற்கே நாம் எவ்வளவு அலுப்புக் கொள்கிறோம். இருவருமே ஏறத்தாழ இராமனுஜருக்கு 114 வயது கூரத்தாழ்வானுக்கு 122 வயதிருக்கும், கனவில் பேரருளாளன் வந்தார் என்றவுடனே காஞ்சிபுரம் கிளம்புகின்றார்களே! இதெல்லாம் இப்போதுள்ள சூழ்நிலையில் உங்களால் நினைத்துப் பார்க்க முடிகின்றதா!?) பேரருளாளன் முன்பு வரதராஜஸ்தவத்தினை வரதனின் மீது அன்புப்பெருக்கெடுத்து சமர்ப்பிக்கின்றார் ஆழ்வான்.
எம்பெருமானார் ஆழ்வானை விட்டு கோவிலின் வேறொருபுறம் சென்றிருக்கும் போது பேரருளாளன் ஆழ்வானின் முன்பு பிரதயட்சமாகின்றார். ‘ஆழ்வான்! நீர் வேண்டுவதென்!’ என்றருளுகின்றார் என்னவோ எதுவுமே அறியாதவர் போன்று!. கூரத்தாழ்வான் தன் சரீர உபாதை மறந்தார். எம்பெருமானார் எது குறித்து ஆழ்வானை வற்புறுத்தினாரோ அதையும் மறந்தார். தம்மையும் பெரியநம்பிகளையும் உடையவரையும் காட்டிக்கொடுத்த அந்த நாலூரனைப் பற்றி நினைத்தார். அவன் செய்த வினைகளுக்கு அவன் படப்போகும் கெடுதல்களை நினைத்தார். வைணவனும் சரி வைணவமும் சரி ஒருக்காலும் துன்பம் அனுபவிக்கக்கூடாது என்ற வாத்ஸல்யம் பெருக்கெடுத்தோட ‘ நான் பெற்ற பேறு அந்த நாலூரானும் பெற வேணும்!” என்று விண்ணப்பம் செய்தார். அருளாளன் ‘அப்படியே பெறக்கடவன்” என்றருளி மறைந்தார். கூரத்தாழ்வான் செய்தது கருணையின் உச்சக்கட்டமாகும். நன்னயம் என்ற பதத்தின் மிக உன்னதமான அர்த்தம். இதனைக்கேட்டு உடையவர் பதறி ஓடி வருகின்றாராம்.
‘நான் வருவதற்கு முன்னே இப்படி செய்தாயே” என்று இருவரிடத்திலும் வருத்தப்படுகிறார். பேரருளாளன் ‘நம்மையும் உம்மையும் காணுமிடத்து தம் அகக்கண்ணாலே காணக்கடவர்” என்று அருளுகின்றார். ஆழ்வானும் அவ்விதமே வரதனை ஸேவித்து வரதனின் திவ்யாபரணங்களைப் பற்றிக் கூறக்கேட்ட உடையவர் மிகவே அகமகிழ்கின்றார்.

‘நான் பெற்ற பெருஞ்செல்வம் நாலூரான் பெறும் வரம் வேண்டும்
ஊன் பெற்றுக் கிடைத்த பலம் அடியேனுக்குறுதி நின்னைத்
தான் பெற்றேன் இனிப் பேறு வேறுண்டோ தனிமுதலே
தேன் பெற்ற துழாய் மாலை வேண்டி விரும்பி அணிபவனே திருமாலே!

என்று அழகாய் வர்ணிக்கின்றார் ஸ்ரீராமானுஜ வைத்தில் ஸ்ரீவடிவழகிய நம்பி தாஸர்.

எம்பெருமானார் காஞ்சியிலே ஆழ்வாராதிகளை இந்த சமயத்தின் போது பிரதிஷ்டை செய்தருளி மதுராந்தகம் சென்று ஸேவித்து திருவரங்கம் திரும்புகின்றார் கூரத்தாழ்வானுடன். பின்னர் திருவரங்கத்தில் கூரத்தாழ்வார் ‘ஸ்ரீஸ்தவம்’ என்னும் க்ரந்தத்தினையும் அரங்கேற்றம் செய்கின்றார். கூரத்தாழ்வான் அருளிய, ஸ்ரீவைகுண்டஸ்தவம், அதிமானுஷஸ்தவம், சுந்தரபாஹூஸ்தவம், வரதராஜஸ்தவம், ஸ்ரீஸ்தவம் ஆகிய ஐந்து க்ரந்தங்களும் ‘பஞ்சஸ்தவம்’ என்று புகழ்பெற்று அவை ஐந்தும் வேதமாதாவின் திருமாங்கல்யம் என்று போற்றப்படுகின்றது. இவற்றைத் தவிர அவர் ‘அபிகமனஸாரம்’, ‘புருஷசூக்த பாஷ்யம்’, ‘ஸாரீரக ஸாரம்” ஆகிய க்ரந்தங்களையும் வைணவ உலகிற்கு அளித்தார்.

ஒரு மனிதன் எப்போது நன்கு பக்குவப்படுவான்? எவ்வளவுக்கெவ்வளவு கஷ்டப்படுவானோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு பக்குவமும் படுவான். பக்குவமடைந்தவனை பலவீனப்படுத்துவதென்பது இயலாததாகும். கூரத்தாழ்வான் அருளிச்செய்த பஞ்சஸ்தவங்களுமே அவர் கஷ்டப்பட்ட போது அருளிச்செய்தவைதாம். அவைகள் வைணவர்களின் பொக்கிஷம். நம் கஷ்டங்களை போக்க அவர் கஷ்டப்பட்டபோது பாடி அவர் நிதர்சனமாக பலனடைந்ததை உலகிற்குக் காட்டி நமக்காக விட்டுப்போன ஓளடதம்!

=============

கோஷ்டிபுரம் ஸ்வாமிகள் என்று ஒரு பெரிய மஹான். நன்கு சம்பிரதாயம் மற்றும் ஆகமம் அறிந்தவர். கோவையில் வாசம் செய்து கொண்டிருந்தார். ஒரு சமயம் ஸ்ரீரங்கத்திற்கு வருகைப் புரிந்தார். தெற்கு கோபுரம் வழியே நான்முகன் கோட்டைவாசல் நுழைந்து பெரிய கருடன் ஸந்நிதியின் பின்புறம் தள்ளாது நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார். ஏறத்தாழ வயது 78 அல்லது 79 வயதிருக்கும் ! வந்தவர் திடிரென கீழே தடுக்கி விழுந்து விட்டார். கால் நரம்புகள் ஒடிந்து விட்டது. வலி அவரால் தாங்க முடியவில்லை. ஆயினும் அரங்கனைத் தரிசியாமல் திரும்பிப்போக மனமில்லை. நான் அப்போது மூலஸ்தானத்திலிருந்தேன். கேள்விப்பட்டு பதறியடித்து ஓடி வந்தேன்! அந்த வலியிலும் அவர் அரங்கனைத் தரிசிக்கத் துடிக்கின்றார்.

ஒரு நாற்காலியொன்றை ஏற்பாடு செய்து அதில் அவரை எழுந்தருளப்பண்ணி அவரை அப்படியே தூக்கிக் கொண்டு நம்பெருமாள் முன்பு கூட்டத்தினைத் தேக்கி ஸேவைப் பண்ணி வைத்தேன். இவர் தேம்பி அழுகின்றார் தாம் அமர்ந்து கொண்டு பெருமாளை ஸேவிக்கின்றொமே என்றெண்ணி!. நான் அவர் சற்றே ஆறுதலடையட்டும் என்று, “ஸ்வாமி! தேவரீருக்கு ஏற்பட்ட பெருத்த கண்டம் ஒன்று அரங்கன் திருமுற்றத்தில் நீர் இருந்தபடியால் இந்த விபத்தோடு போயிற்று. அரங்கன் மீண்டும் நன்கு நடக்க வைத்து தேவரீர் மறுபடியும் தெம்பாக நடந்து வந்து இக்குறை நீங்கும் படியாக ஸேவிப்பீர். அடியேனும் அரங்கனிடத்து பிரார்த்திக்கின்றேன் “ என்றேன்.

அவர் தாம் அபசாரப்பட்டு விட்டோமோ என்று கண்ணீர் சிந்தியபடியே கோவைத் திரும்பினார். அந்த வயதிலும் ஆச்சர்யபடும்படியாக கால் நரம்புகள் ஒன்று கூடின. ஒரு வருடத்திற்குள் அரங்கன் திருவுள்ளப்படியே ஸ்ரீரங்கம் வந்தடைந்தார். கோவிலுக்குள் நடந்து வரும் போது நான் அவர் போனமுறை ஸேவித்தப் போது கூறிய வார்த்தைகளை நினைவு கூர்ந்தபடியே வந்தார். தம் கண்கள் குளிர ஆனந்த கண்ணீரோடு, நெஞ்சு நிறைவோடு அதுதான் கடைசி என்றறிந்தாரோ என்னவோ நம்பெருமாளைப் பிரிய மனமின்றி மூலஸ்தானத்தின் அருகிலேயே நின்று வெகுநேரம் தரிசனம் செய்தார். திரும்பக் கோவைச் சென்றவர் சிறிது நாட்களுக்குள் பரமபதித்தார்.

-Posted on 18th July’2008-